News Layout 04

Coraz więcej osób planujących pracę w Norwegii decyduje się na uznanie swoich kwalifikacji zawodowych. W zależności od wykonywanego zawodu procedura wygląda nieco inaczej, ponieważ za ocenę uprawnień odpowiadają różne norweskie instytucje. Już na samym początku warto zadbać o właściwe przygotowanie dokumentów – pozwala to uniknąć niepotrzebnych opóźnień i sprawniej przejść przez cały proces. Poniżej zebraliśmy najważniejsze informacje dotyczące poszczególnych grup zawodowych. Osoby wykonujące zawody rzemieślnicze i techniczne ubiegające się o uznanie kwalifikacji przez HK-dir muszą przygotować dokumenty potwierdzające ukończenie szkoły oraz zdobycie kwalifikacji zawodowych. Zakres wymaganych dokumentów zależy od ukończonego typu szkoły. Absolwenci zasadniczych szkół zawodowych przedstawiają świadectwo ukończenia szkoły oraz dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe lub świadectwo czeladnicze. Absolwenci technikum składają świadectwo ukończenia technikum lub świadectwo dojrzałości oraz dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe na poziomie technika. Dodatkowo wymagane są dokument tożsamości oraz – jeśli było to elementem kształcenia – dokument potwierdzający odbycie praktyk zawodowych lub kontrakt uczniowski. Wszystkie dokumenty należy przesłać zarówno w oryginale, jak i wraz z tłumaczeniem, jako oddzielne pliki PDF. Osoby wykonujące zawody medyczne składają wnioski do Helsedirektoratet. Wymagane są dyplomy ukończenia studiów, wykazy ocen lub suplementy do dyplomu, dokument potwierdzający prawo wykonywania zawodu w Polsce – jeżeli jest wymagany dla danego zawodu – dokument tożsamości oraz pozostałe dokumenty wskazane dla konkretnej profesji we wniosku składanym przez Altinn. Elektrycy ubiegający się o uznanie kwalifikacji przez DSB muszą przygotować komplet dokumentów obejmujących między innymi życiorys zawodowy w języku norweskim lub angielskim, świadectwa ukończenia szkoły wraz z programem nauczania, dyplomy zawodowe, dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe oraz odbycie praktyk. Wszystkie dokumenty należy przedstawić zarówno w oryginale, jak i wraz z tłumaczeniem na język norweski lub angielski wykonanym przez uprawnionego tłumacza. Prawnicy oraz adwokaci składają dokumenty do Advokattilsynet. W zależności od celu postępowania wymagane mogą być dyplomy ukończenia studiów, wykazy ocen, potwierdzenie prawa wykonywania zawodu w Polsce, dokument tożsamości, zaświadczenie o dobrej reputacji zawodowej oraz rozszerzone zaświadczenie o niekaralności. W tym przypadku obowiązuje szczególny wymóg – tłumaczenia dokumentów muszą zostać wykonane wyłącznie przez tłumacza przysięgłego (statsautorisert translatør). Osoby posiadające wykształcenie wyższe, które chcą uzyskać ocenę swoich kwalifikacji przez HK–dir, przygotowują dyplom ukończenia studiów, wykaz ocen lub suplement do dyplomu, świadectwo ukończenia szkoły średniej oraz dokument tożsamości. Jeżeli nazwisko na dyplomie różni się od obecnego, konieczne jest również przedstawienie dokumentu potwierdzającego zmianę nazwiska. Biegli rewidenci oraz uprawnieni księgowi z państw EOG mogą ubiegać się o uznanie kwalifikacji przez Finanstilsynet. Wnioski składa się za pośrednictwem Altinn odpowiednim formularzem, a osoby nieposiadające norweskiego numeru identyfikacyjnego korzystają z odrębnej procedury. Szczególną grupę stanowią również nauczyciele i pedagodzy przedszkolni. Aby móc zostać zatrudnionym na stałe w norweskiej szkole lub przedszkolu, konieczne jest uzyskanie zatwierdzenia kwalifikacji przez HK–dir, ponieważ jest to zawód prawnie regulowany. Niezależnie od wykonywanego zawodu ogromne znaczenie ma prawidłowe przygotowanie tłumaczeń dokumentów. HK-dir akceptuje tłumaczenia wykonane przez profesjonalne biura tłumaczeń lub tłumaczy przysięgłych, pod warunkiem że zawierają dane tłumacza oraz podpis lub pieczęć. Samodzielnie wykonane tłumaczenia nie są akceptowane. Dokumenty powinny być zeskanowane w dobrej jakości, zapisane w formacie PDF i przesyłane zgodnie z wymaganiami danej instytucji. Sposób składania wniosków również zależy od instytucji. HK-dir umożliwia składanie dokumentów przez własny portal, Helsedirektoratet przyjmuje wnioski przez Altinn, DSB udostępnia własny formularz elektroniczny, natomiast Advokattilsynet prowadzi postępowania zgodnie z instrukcjami dla konkretnej ścieżki uznania kwalifikacji. Po złożeniu kompletnego wniosku pozostaje oczekiwać na jego rozpatrzenie. Czas oczekiwania zależy od instytucji oraz rodzaju kwalifikacji i może wynosić od kilku miesięcy do nawet pół roku. Dlatego warto wcześniej przygotować wszystkie wymagane dokumenty i upewnić się, że spełniają one aktualne wymagania formalne. Przydatne linki: – HK-dir – uznawanie wykształcenia i kwalifikacji: https://hkdir.no/utdanning-fra-utlandet – Automatic Recognition (HK-dir): https://hkdir.no/en/foreign-education – Helsedirektoratet – autorisasjon: https://www.helsedirektoratet.no/english/authorisation-and-license-for-health-personnel – DSB: https://www.dsb.no – Finanstilsynet: https://www.finanstilsynet.no – Advokattilsynet: https://tilsynet.no – Altinn: https://www.altinn.no – Rejestr tłumaczy przysięgłych w Norwegii: https://www.translatorportalen.com TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no

Każdego roku tysiące przedsiębiorców prowadzących działalność w Norwegii mają obowiązek złożenia rocznego sprawozdania finansowego, czyli årsregnskap. Jest to jeden z najważniejszych obowiązków wynikających z norweskiego prawa i nie należy go mylić ze skattemelding. Chociaż oba dokumenty zawierają informacje finansowe i są składane elektronicznie za pośrednictwem Altinn, pełnią zupełnie inne funkcje i trafiają do różnych instytucji. Årsregnskap jest przekazywane do Regnskapsregisteret (Centrum Rejestru Brønnøysund), natomiast skattemelding trafia do Skatteetaten, czyli norweskiego urzędu skarbowego. Brak złożenia årsregnskap w terminie może skutkować wysokimi karami finansowymi, a w skrajnych przypadkach nawet przymusowym rozwiązaniem spółki. Czym jest årsregnskap? Årsregnskap to roczne sprawozdanie finansowe przedstawiające sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa za zakończony rok obrotowy. Dokument podsumowuje działalność firmy, przedstawiając jej przychody, koszty, aktywa, zobowiązania oraz wynik finansowy. Celem publikacji sprawozdań finansowych jest zapewnienie przejrzystości prowadzenia działalności gospodarczej w Norwegii. Dzięki temu potencjalni kontrahenci, klienci, banki, inwestorzy czy dostawcy mogą sprawdzić podstawowe informacje dotyczące kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Po zatwierdzeniu przez Regnskapsregisteret informacje zawarte w årsregnskap stają się publicznie dostępne. Kto ma obowiązek złożenia årsregnskap? Obowiązek sporządzenia i złożenia rocznego sprawozdania finansowego dotyczy przede wszystkim: spółek AS, spółek ASA, spółek NUF, fundacji oraz innych podmiotów objętych obowiązkiem prowadzenia pełnej rachunkowości, niektórych jednoosobowych działalności gospodarczych (ENK), jeżeli spełniają ustawowe kryteria objęcia obowiązkiem prowadzenia pełnej księgowości (regnskapsplikt). Warto pamiętać, że obowiązek złożenia årsregnskap dotyczy również spółek, które w danym roku nie prowadziły działalności operacyjnej. Brak obrotów nie zwalnia z obowiązku sprawozdawczego. Co powinno zawierać roczne sprawozdanie finansowe? Zakres dokumentacji zależy od rodzaju i wielkości przedsiębiorstwa, jednak kompletne årsregnskap obejmuje zazwyczaj: – rachunek zysków i strat, – bilans, – informacje dodatkowe (noty do sprawozdania), – rachunek przepływów pieniężnych – jeżeli przepisy wymagają jego sporządzenia, – w określonych przypadkach również sprawozdanie z działalności (årsberetning). Dokumenty muszą zostać przygotowane zgodnie z przepisami norweskiej ustawy o rachunkowości (regnskapsloven). Najważniejsze terminy Dla większości spółek, których rok obrotowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, obowiązują następujące terminy: – do 30 czerwca roczne sprawozdanie powinno zostać zatwierdzone przez walne zgromadzenie wspólników (generalforsamling), – kompletne årsregnskap należy przesłać do Regnskapsregisteret w ciągu miesiąca od jego zatwierdzenia, – aby uniknąć opłaty za zwłokę, dokumenty muszą zostać skutecznie złożone najpóźniej do 31 lipca. Termin ten jest ustawowy i nie podlega przedłużeniu. Jak złożyć årsregnskap? Sprawozdanie finansowe składa się elektronicznie za pośrednictwem formularza Regnskapsregisteret w systemie Altinn. Warto pamiętać, że odpowiedzialność za terminowe złożenie dokumentów ponosi zarząd spółki (styret), nawet jeżeli przygotowaniem dokumentacji zajmuje się biuro rachunkowe lub rewident. Po rozpatrzeniu dokumentów przedsiębiorstwo otrzymuje decyzję do skrzynki odbiorczej w Altinn, a o jej pojawieniu się informowane jest wiadomością e-mail lub SMS. Czy można poprawić błędy? Tak. Jeżeli kompletne sprawozdanie zostanie wysłane przed upływem terminu, Regnskapsregisteret daje przedsiębiorcy 2 tygodnie na poprawienie ewentualnych braków lub błędów bez naliczania opłaty za zwłokę. Zasada ta nie obowiązuje w przypadku dokumentów złożonych po terminie. Jakie są konsekwencje spóźnienia? Niezłożenie kompletnego årsregnskap w terminie powoduje automatyczne naliczanie opłaty za zwłokę (forsinkelsesgebyr). W 2026 roku maksymalna wysokość tej opłaty wynosi 69 940 NOK. Co istotne, opłata naliczana jest automatycznie i nie można się od niej odwołać. Można jedynie złożyć wniosek o jej umorzenie, jednak Brønnøysundregistrene stosuje bardzo rygorystyczne kryteria przy rozpatrywaniu takich wniosków. Jeżeli przedsiębiorstwo nadal nie wywiąże się z obowiązku sprawozdawczego, konsekwencje mogą być znacznie poważniejsze. W przypadku wielu spółek sprawa może zakończyć się wszczęciem postępowania prowadzącego do przymusowego rozwiązania spółki (tvangsoppløsning). Årsregnskap a skattemelding – najczęściej popełniany błąd Wielu przedsiębiorców uważa, że po wysłaniu skattemelding wszystkie obowiązki wobec urzędów zostały wykonane. To nieprawda. Skattemelding służy rozliczeniu podatkowemu i trafia do Skatteetaten. Årsregnskap jest natomiast odrębnym obowiązkiem sprawozdawczym i przekazywane jest do Regnskapsregisteret, gdzie po zatwierdzeniu staje się dokumentem publicznym. Złożenie jednego z tych dokumentów nie zwalnia z obowiązku złożenia drugiego. Przygotowanie rocznego sprawozdania finansowego wymaga nie tylko poprawnego prowadzenia księgowości, ale również znajomości norweskich przepisów i obowiązujących terminów. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no

Okres wakacyjny to czas, w którym wiele firm zatrudnia pracowników sezonowych, często są to osoby młode, podejmujące swoją pierwszą pracę. Dla pracodawcy oznacza to nie tylko możliwość uzupełnienia braków kadrowych, ale również szczególną odpowiedzialność za prawidłowe wdrożenie nowych pracowników oraz przestrzeganie przepisów norweskiego prawa pracy. Norweski Państwowy Inspektorat Pracy przypomina, że warto zadbać o to, aby zatrudnienie odbywało się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednym z najważniejszych obowiązków pracodawcy jest przygotowanie pisemnej umowy o pracę. Każdy pracownik – również zatrudniony na okres wakacyjny lub na krótki czas – ma prawo do otrzymania umowy. Dokument powinien jasno określać warunki zatrudnienia, w tym wymiar i organizację czasu pracy, wysokość wynagrodzenia, ewentualne dodatki za nadgodziny, okres próbny, okres wypowiedzenia, zasady dotyczące przerw oraz sposób planowania grafików. Warto pamiętać, że niekompletna lub nieprecyzyjna umowa może prowadzić do nieporozumień i sporów dotyczących wynagrodzenia, czasu pracy czy obowiązków pracownika. Równie istotne jest właściwe planowanie czasu pracy. Pracownicy zatrudnieni w systemie zmianowym powinni otrzymać harmonogram pracy z odpowiednim wyprzedzeniem – co do zasady co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy grafik. Pozwala to pracownikowi odpowiednio zaplanować swój czas oraz zwiększa przewidywalność organizacji pracy. Szczególną uwagę należy zwrócić na zatrudnianie osób poniżej 18. roku życia. W Norwegii obowiązują wobec nich dodatkowe przepisy ochronne. Młodociani pracownicy nie mogą wykonywać pracy w godzinach nadliczbowych, co do zasady nie mogą pracować w porze nocnej (z nielicznymi wyjątkami), a jeśli ich dzień pracy trwa dłużej niż 4,5 godziny, przysługuje im minimum 30 minut przerwy. Czas pracy nie może negatywnie wpływać na ich zdrowie, bezpieczeństwo ani rozwój. Pracownicy pełnoletni podlegają ogólnym przepisom dotyczącym czasu pracy. Jeżeli wykonują pracę w godzinach nadliczbowych, pracodawca ma obowiązek wypłacić należny dodatek za nadgodziny zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Nie można również zapominać o odpowiednim przeszkoleniu nowego pracownika. Osoba rozpoczynająca pracę powinna otrzymać instruktaż dotyczący wykonywania obowiązków, korzystania z narzędzi i systemów wykorzystywanych w firmie oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Dobrze przeprowadzone wdrożenie zmniejsza ryzyko błędów, wypadków oraz niepotrzebnych problemów organizacyjnych. Pracodawca powinien także sprawdzić, czy dana branża objęta jest przepisami o płacy minimalnej. W Norwegii minimalne stawki obowiązują między innymi w branży budowlanej, elektrycznej, transportowej, sprzątającej, hotelarskiej i gastronomicznej. Niedostosowanie wynagrodzenia do obowiązujących stawek może skutkować konsekwencjami podczas kontroli. Kolejnym elementem jest zapewnienie bezpiecznego środowiska pracy. Każdy pracownik powinien wiedzieć, kto pełni funkcję przedstawiciela ds. BHP (verneombud) oraz do kogo może zwrócić się w przypadku zagrożeń lub problemów związanych z bezpieczeństwem pracy. Dla przedsiębiorców zatrudniających pracowników sezonowych najlepszą praktyką jest odpowiednie przygotowanie dokumentacji jeszcze przed rozpoczęciem sezonu. Weryfikacja umów, prawidłowe planowanie grafików, zapewnienie wymaganych szkoleń oraz przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy i wynagrodzeń pozwalają uniknąć problemów podczas ewentualnej kontroli oraz budują wizerunek odpowiedzialnego pracodawcy. Jeżeli mają Państwo wątpliwości dotyczące przygotowania umów o pracę, zasad zatrudniania pracowników sezonowych lub obowiązków pracodawcy wynikających z norweskiego prawa pracy, warto skonsultować je z biurem księgowym lub doradcą, aby mieć pewność, że wszystkie formalności zostały dopełnione prawidłowo. TOPNOR REGNSKAP AS to autoryzowane polskie biuro rachunkowe w Norwegii, specjalizujące się w kompleksowej obsłudze księgowej jednoosobowych działalności (ENK) oraz spółek AS. Nasz doświadczony zespół doskonale zna norweskie przepisy podatkowe i wspiera przedsiębiorców na każdym etapie prowadzenia działalności. Aktywnie poszukujemy korzystnych rozwiązań podatkowych, priorytetowo podchodzimy do pilnych spraw i stawiamy na indywidualne podejście do każdego klienta. www.topnor.no post@topnor.no +47 939 82 173

Od 30 czerwca 2026 roku część przedsiębiorstw działających w Norwegii będzie musiała spełnić nowe wymagania dotyczące składu zarządu. Od tego dnia przepisy o równowadze płci obejmą również spółki zatrudniające więcej niż 30 pracowników. Jeżeli Twoja firma przekracza ten próg, warto już teraz sprawdzić, czy obecny skład zarządu jest zgodny z obowiązującymi regulacjami. Celem nowych przepisów jest zapewnienie bardziej zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn w organach zarządzających spółkami. Zasada zakłada, że każda z płci powinna stanowić co najmniej 40% składu zarządu. Wymóg ten dotyczy jednak wyłącznie zarządów liczących co najmniej trzy osoby. Oznacza to między innymi, że w trzy- i czteroosobowym zarządzie nie mogą zasiadać więcej niż dwie osoby tej samej płci. W przypadku pięciu lub sześciu członków zarządu maksymalnie trzy osoby mogą reprezentować jedną płeć, natomiast przy większych zarządach obowiązuje zasada, że żadna z płci nie może stanowić więcej niż 60% całego składu. Warto podkreślić, że przepisy obowiązują w jednakowym stopniu kobiety i mężczyzn. Nie chodzi więc o zwiększenie udziału jednej konkretnej płci, lecz o zachowanie odpowiednich proporcji niezależnie od obecnego składu zarządu. Zarówno zarząd złożony wyłącznie z mężczyzn, jak i wyłącznie z kobiet będzie wymagał dostosowania do nowych zasad. Przy ocenie, czy firma została objęta obowiązkiem, znaczenie ma liczba zatrudnionych osób. Liczy się rzeczywista liczba pracowników, a nie liczba etatów przeliczeniowych. Przedsiębiorcy, których zatrudnienie oscyluje wokół trzydziestu osób, powinni regularnie monitorować stan zatrudnienia, ponieważ nawet niewielkie zwiększenie zespołu może oznaczać konieczność spełnienia nowych wymagań. Obowiązek zachowania równowagi płci nie został wprowadzony jednorazowo. Norweski ustawodawca zdecydował się na stopniowe obejmowanie przepisami kolejnych grup przedsiębiorstw. Najpierw nowe regulacje zaczęły obowiązywać największe spółki osiągające wysokie przychody i posiadające znaczną sumę bilansową. Następnie obowiązek rozszerzono na firmy zatrudniające ponad 50 pracowników. Kolejnym etapem jest właśnie termin przypadający na 30 czerwca 2026 roku, obejmujący przedsiębiorstwa z ponad 30 pracownikami. W następnych latach przepisy obejmą również kolejne spółki, których przychody przekraczają określone w ustawie progi. Jeżeli po przeanalizowaniu sytuacji okaże się, że skład zarządu nie spełnia nowych wymagań, nie warto odkładać zmian do ostatniej chwili. Powołanie nowych członków zarządu wymaga przeprowadzenia odpowiednich formalności, w tym podjęcia uchwały przez właściwy organ spółki oraz zgłoszenia zmian do rejestru. Cała procedura może zająć trochę czasu, dlatego odpowiednio wczesne przygotowanie pozwoli uniknąć niepotrzebnego pośpiechu. Warto potraktować dostosowanie zarządu jako okazję do uporządkowania również innych spraw korporacyjnych. Aktualizacja dokumentów spółki, weryfikacja danych wpisanych do rejestru oraz sprawdzenie zgodności z obowiązującymi przepisami mogą ułatwić dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa i ograniczyć ryzyko problemów formalnych w przyszłości. Jeżeli nie masz pewności, czy nowe przepisy dotyczą Twojej firmy lub czy obecny skład zarządu spełnia wymagania, warto skonsultować swoją sytuację. TOPNOR REGNSKAP AS – księgowość i wsparcie dla firm w Norwegii. Skontaktuj się z nami i działaj bezpiecznie na norweskim rynku. +47 939 82 173 post@topnor.no

Dla wielu pracowników w Norwegii czerwiec oznacza nie tylko początek sezonu urlopowego, ale również wypłatę tzw. feriepenger, czyli środków przeznaczonych na czas urlopu. W praktyce w tym miesiącu zwykłe wynagrodzenie często zostaje zastąpione właśnie przez wcześniej zgromadzone pieniądze urlopowe. Poniżej odpowiadamy na najczęściej pojawiające się pytania dotyczące feriepenger zgodnie z obowiązującymi przepisami norweskiego prawa. Kiedy wypłacane są feriepenger? Zgodnie z ustawą o urlopach, pieniądze urlopowe powinny zostać wypłacone w ostatnim zwykłym terminie wypłaty wynagrodzenia przed rozpoczęciem urlopu, o ile strony nie ustaliły innego rozwiązania. Jeżeli urlop jest wykorzystywany w kilku częściach, również wypłata feriepenger powinna zostać odpowiednio podzielona. W praktyce wiele firm w Norwegii stosuje jednak inne rozwiązanie i na podstawie wewnętrznych ustaleń wypłaca całość feriepenger w jednym miesiącu – najczęściej właśnie w czerwcu. Jak sprawdzić, ile wyniosą moje feriepenger? Feriepenger naliczane są od wynagrodzenia uzyskanego w poprzednim roku kalendarzowym. Podstawa do ich obliczenia powinna być wykazana w rocznym zestawieniu dochodów za ubiegły rok. Minimalna wysokość feriepenger wynosi 10,2% podstawy naliczenia. W przedsiębiorstwach objętych układem zbiorowym pracy stawka może być wyższa. Pracownicy, którzy ukończyli 60. rok życia, mają prawo do dodatkowych 2,3 punktu procentowego, co oznacza wyższą kwotę feriepenger. Jeżeli masz wątpliwości dotyczące sposobu naliczenia lub wypłaty feriepenger, powinieneś zwrócić się do działu kadr albo przedstawiciela pracowników w swojej firmie. Możesz poprosić o szczegółowe zestawienie pozwalające sprawdzić poprawność wyliczeń. Norweska Inspekcja Pracy nie weryfikuje indywidualnych obliczeń dokonywanych przez pracodawców. Rozpocząłem nową pracę 1 stycznia. W czerwcu nie otrzymuję ani pensji, ani feriepenger. Czy to zgodne z przepisami? Tak. Urlop w Norwegii jest co do zasady okresem bez prawa do zwykłego wynagrodzenia. Dochód w czasie urlopu zastępują feriepenger zgromadzone w poprzednim roku. Jeżeli rozpocząłeś pracę 1 stycznia, nie zdążyłeś jeszcze wypracować feriepenger u obecnego pracodawcy. W czasie tegorocznego urlopu powinny Cię utrzymywać środki zgromadzone u poprzedniego pracodawcy. Feriepenger od poprzedniego pracodawcy mogły zostać wypłacone przy zakończeniu zatrudnienia lub zostaną wypłacone w czerwcu. Jeżeli w poprzednim roku nie pracowałeś, nadal masz prawo do urlopu, jednak nie przysługują Ci feriepenger. Byłem przez większą część ubiegłego roku na zwolnieniu lekarskim. Czy ma to wpływ na feriepenger? Tak, ale tylko częściowo. Pracodawca wypłaca wynagrodzenie chorobowe przez pierwsze 16 dni zwolnienia lekarskiego i od tego okresu również naliczane są feriepenger. Po zakończeniu okresu finansowanego przez pracodawcę świadczenia chorobowe wypłaca norweski system ubezpieczeń społecznych (folketrygden). Od tych świadczeń naliczane są feriepenger maksymalnie za 48 dni zwolnienia lekarskiego w jednym roku naliczania. Jeżeli pracodawca wypłaca pełne wynagrodzenie również po okresie 16 dni i sam finansuje tę wypłatę, zasady naliczania feriepenger zależą od zapisów umowy o pracę lub obowiązującego układu zbiorowego. Pracowałem tylko część poprzedniego roku i nie uzbierałem pełnych feriepenger. Czy muszę wykorzystać cały urlop? Nie. Norweskie przepisy pozwalają pracownikowi zrezygnować z części urlopu, jeżeli zgromadzone feriepenger nie pokrywają utraty wynagrodzenia podczas jego wykorzystania. Jest to prawo pracownika – pracodawca nie może go do tego zmusić. W takiej sytuacji masz trzy możliwości: wykorzystać cały przysługujący urlop, mimo że feriepenger nie pokryją całego potrącenia z wynagrodzenia; wykorzystać tylko tę część urlopu, którą finansują zgromadzone feriepenger, a z pozostałej części zrezygnować; wykorzystać urlop częściowo finansowany przez feriepenger oraz dodatkowo wziąć kilka dni lub tygodni urlopu bez odpowiedniego pokrycia finansowego. Przykładowo możesz wykorzystać dwa tygodnie opłacone z feriepenger oraz jeden tydzień, za który nie otrzymasz rekompensaty. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy zakład pracy jest zamykany na określony czas, np. z powodu wspólnego trzytygodniowego urlopu letniego. Wówczas pracownik ma obowiązek wykorzystać urlop, nawet jeśli nie zgromadził wystarczających feriepenger. Czy mogę poprosić pracodawcę o wcześniejszą wypłatę feriepenger? Nie. Feriepenger nie są dodatkową premią ani formą oszczędzania. Nie są również potrącane z bieżącego wynagrodzenia pracownika. Są to środki naliczane na podstawie zarobków z poprzedniego roku i przeznaczone wyłącznie na zastąpienie wynagrodzenia podczas urlopu. Ich celem jest zapewnienie pracownikowi możliwości finansowego zabezpieczenia okresu wypoczynku. Feriepenger mogą zostać wypłacone w związku z wykorzystaniem urlopu albo przy zakończeniu stosunku pracy. Jeżeli zmieniasz pracodawcę, warto pamiętać, że pieniądze otrzymane od poprzedniego pracodawcy powinny zostać zachowane na kolejny sezon urlopowy. To właśnie one mają zapewnić środki do życia podczas urlopu u nowego pracodawcy. Źródło: https://kommunikasjon.ntb.no/pressemelding/18949310/ofte-stilte-sporsmal-om-feriepenger?publisherId=14974413&lang=no TOPNOR REGNSKAP AS – księgowość i wsparcie dla firm w Norwegii. Skontaktuj się z nami i działaj bezpiecznie na norweskim rynku.   +47 939 82 173post@topnor.no

Kto decyduje o terminie urlopu? Ostateczną decyzję podejmuje pracodawca, jeśli nie da się pogodzić wszystkich wniosków urlopowych pracowników. Prawo do urlopu latem Pracownik może żądać wykorzystania co najmniej trzech tygodni urlopu między 1 czerwca a 30 września. Informacja o terminie urlopu Termin urlopu powinien zostać przekazany pracownikowi najpóźniej dwa miesiące przed rozpoczęciem wolnego. Obowiązek wykorzystania urlopu Pracodawca ma obowiązek dopilnować, aby pracownik wykorzystał przysługujący mu urlop. Przeniesienie urlopu Na podstawie pisemnego porozumienia można przenieść maksymalnie dwa tygodnie urlopu na kolejny rok. Urlop zaliczkowy Dopuszczalne jest wykorzystanie do dwóch tygodni urlopu z przyszłorocznego wymiaru. Ekwiwalent za urlop Co do zasady nie można wypłacać pieniędzy zamiast urlopu. Wyjątek stanowi zakończenie zatrudnienia. Urlop przy niepełnym etacie Każdemu pracownikowi przysługuje 25 dni roboczych urlopu rocznie, niezależnie od wymiaru etatu. Liczenie dni urlopowych Urlop rozliczany jest według virkedager, czyli dni od poniedziałku do soboty, a nie wyłącznie dni pracy. W norweskim prawie urlopowym (ferieloven) odpowiedzialność za prawidłowe planowanie urlopów spoczywa nie tylko na pracowniku, ale również na pracodawcy. Oznacza to, że firma musi zadbać o to, aby zatrudnione osoby faktycznie wykorzystały przysługujące im dni wolne. Nie jest to jedynie przywilej pracownika, lecz ustawowy obowiązek wynikający z przepisów. Takie rozwiązanie ma ścisły związek z zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy (HMS). Regularny wypoczynek pomaga ograniczać ryzyko wypadków, wpływa na zmniejszenie liczby zwolnień lekarskich, poprawia atmosferę w miejscu pracy oraz sprzyja dłuższej aktywności zawodowej pracowników. Kto ustala termin urlopu? W większości firm harmonogram urlopów tworzony jest na podstawie preferencji zgłaszanych przez pracowników. Pracodawca powinien w pierwszej kolejności uwzględnić ich oczekiwania, jednocześnie dbając o zachowanie ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa. Nie zawsze jednak możliwe jest pogodzenie wszystkich wniosków urlopowych. W sytuacji, gdy kilka osób chce skorzystać z wolnego w tym samym czasie lub potrzeby firmy nie pozwalają na zaakceptowanie wszystkich zgłoszeń, ostateczna decyzja należy do pracodawcy. Warto jednak pamiętać, że przed ustaleniem terminu urlopu powinien on omówić tę kwestię z pracownikiem lub jego przedstawicielem (tillitsvalgt). Jakie ograniczenia obowiązują pracodawcę? Choć firma ma prawo wskazać termin wykorzystania urlopu, nie może robić tego całkowicie dowolnie. Przepisy gwarantują pracownikowi możliwość wykorzystania minimum trzech tygodni nieprzerwanego urlopu pomiędzy 1 czerwca a 30 września, czyli w głównym sezonie urlopowym. Dodatkowo pracownik może oczekiwać, że pozostała część urlopu zostanie udzielona w sposób ciągły. Istotne znaczenie ma również termin przekazania informacji o urlopie. Jeżeli nie występują szczególne przeszkody, pracownik może żądać, aby termin jego wolnego został ustalony i przekazany najpóźniej dwa miesiące przed rozpoczęciem urlopu. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do sporów, a w razie problemów pracownik ma możliwość skorzystania ze wsparcia związku zawodowego, który często oferuje pomoc prawną swoim członkom. Czy niewykorzystany urlop można zamienić na pieniądze? Norweskie przepisy wychodzą z założenia, że urlop służy odpoczynkowi, dlatego zasadniczo nie można zastąpić go wypłatą ekwiwalentu pieniężnego. Feriepenger mają być wykorzystane w związku z faktycznym korzystaniem z wolnego. Zakaz ten obowiązuje również wtedy, gdy urlop został przeniesiony na kolejny rok z powodu choroby lub urlopu rodzicielskiego. Jedyną sytuacją, w której możliwe jest wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystane dni urlopowe, jest zakończenie stosunku pracy. Przeniesienie urlopu na kolejny rok Ferieloven przewiduje możliwość elastycznego zarządzania częścią urlopu. Pracownik i pracodawca mogą zawrzeć pisemne porozumienie umożliwiające przeniesienie maksymalnie dwóch tygodni niewykorzystanego urlopu na kolejny rok. Podobnie można uzgodnić wykorzystanie do dwóch tygodni urlopu zaliczkowego (forskuddsferie), czyli dni wolnych pobranych z przyszłorocznego wymiaru. Inaczej wygląda sytuacja, gdy przyczyną niewykorzystania urlopu jest zaniedbanie ze strony pracodawcy. W takim przypadku cały niewykorzystany ustawowy urlop musi zostać automatycznie przeniesiony na następny rok. Ta sama zasada dotyczy m.in. pracowników, którzy przez dłuższy czas przebywali na zwolnieniu lekarskim i zgromadzili znaczną liczbę zaległych dni wolnych. Urlop podczas choroby Przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie zawsze oznacza utratę możliwości korzystania z urlopu. Pracownik może sam zdecydować, że chce wykorzystać wolne w trakcie choroby. W takim przypadku wypłata sykepenger zostaje wstrzymana, a pracownik otrzymuje feriepenger wypracowane wcześniej. Osoba całkowicie niezdolna do pracy ma jednak prawo przesunąć urlop na późniejszy termin. Jeśli wykorzystanie wolnego w danym roku nie będzie możliwe, wszystkie niewykorzystane dni przechodzą na kolejny rok. Aby skorzystać z tego uprawnienia, pracownik musi najpóźniej w ostatnim dniu roboczym przed rozpoczęciem urlopu poinformować pracodawcę o zmianie terminu oraz przedstawić zaświadczenie lekarskie (legeerklæring). Urlop a permittering W przypadku permittering obowiązują zasadniczo te same reguły dotyczące planowania urlopu, które stosuje się wobec pozostałych pracowników. Pracodawca może zarówno uzgodnić termin wolnego z pracownikiem, jak i zobowiązać go do wykorzystania urlopu, o ile zachowany zostanie wymagany dwumiesięczny okres uprzedzenia. Podczas korzystania z urlopu NAV wstrzymuje wypłatę świadczenia postojowego, natomiast pracownik otrzymuje należne mu feriepenger naliczone za poprzedni rok. Nowy pracownik a prawo do urlopu Rozpoczęcie pracy w nowej firmie w trakcie roku nie oznacza utraty prawa do wypoczynku. Jeżeli pracownik nie wykorzystał wcześniej całego przysługującego mu urlopu, może zrobić to u nowego pracodawcy. Osoba rozpoczynająca zatrudnienie najpóźniej 30 września zachowuje prawo do pełnego ustawowego urlopu wynoszącego 25 dni roboczych w tym samym roku urlopowym. Pracownik, który podejmie pracę do 15 sierpnia, może również skorzystać z trzech tygodni urlopu w głównym sezonie urlopowym. Z kolei osoba zatrudniona po 30 września ma zagwarantowane co najmniej siedem dni roboczych urlopu jeszcze przed końcem roku. Co do zasady pracodawca może wymagać wykorzystania urlopu tylko wtedy, gdy pracownik posiada wypracowane feriepenger z poprzedniego roku. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy przedsiębiorstwo całkowicie wstrzymuje działalność, na przykład podczas wspólnego urlopu letniego (fellesferie). Wówczas pracownik jest zobowiązany do wykorzystania wolnego nawet wtedy, gdy nie zgromadził jeszcze wystarczających środków z feriepenger. Jak liczyć urlop przy niepełnym etacie i pracy zmianowej? Jednym z najczęstszych źródeł nieporozumień są zasady naliczania urlopu dla osób zatrudnionych na część etatu lub pracujących w systemie zmianowym i turnusowym. Norweskie przepisy przyznają wszystkim pracownikom taki sam ustawowy wymiar urlopu – 25 dni roboczych rocznie, czyli cztery tygodnie i jeden dzień, niezależnie od liczby przepracowanych godzin. Dodatkowe dni wolne mogą wynikać z umowy o pracę lub układu zbiorowego, gdzie często pojawia się tzw. piąty tydzień urlopu. Kluczowym pojęciem jest tutaj virkedag, czyli dzień roboczy w rozumieniu ustawy. Obejmuje on wszystkie dni od poniedziałku do soboty, niezależnie od tego, czy zgodnie z grafikiem pracownik miał wykonywać pracę. W praktyce oznacza to, że osoba zatrudniona na

Wiele zagranicznych firm rozpoczynających działalność w Norwegii zakłada, że posiadanie ubezpieczenia pracowników w kraju zatrudnienia automatycznie rozwiązuje kwestie odpowiedzialności za wypadki przy pracy. W praktyce sytuacja jest jednak znacznie bardziej złożona. Norweskie przepisy dotyczące ochrony pracowników należą do najbardziej restrykcyjnych w Europie, a obowiązki pracodawców często wykraczają poza standardy obowiązujące w innych państwach. W praktyce właśnie przy delegowaniu pracowników do Norwegii najczęściej dochodzi do błędnych interpretacji przepisów dotyczących ubezpieczeń. Sytuację komplikuje fakt, że zastosowanie mogą mieć jednocześnie regulacje kilku państw, przepisy EOG, umowy o zabezpieczeniu społecznym oraz indywidualne okoliczności związane z zatrudnieniem danego pracownika. Dotyczy to szczególnie przedsiębiorstw delegujących pracowników za granicę, firm świadczących usługi personalne oraz podmiotów działających w branżach objętych zwiększonym nadzorem norweskich instytucji. Yrkesskadeforsikring – obowiązkowa ochrona pracowników w Norwegii Podstawą norweskiego systemu ochrony pracowników jest ustawa o ubezpieczeniu od wypadków przy pracy – Lov om yrkesskadeforsikring, czyli Yrkesskadeforsikringsloven. Zgodnie z jej założeniami każdy pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom odpowiednią ochronę finansową na wypadek zdarzeń związanych z wykonywaniem pracy oraz chorób zawodowych. Obowiązkowe ubezpieczenie określane jako yrkesskadeforsikring ma za zadanie zabezpieczyć interesy pracownika w sytuacjach, gdy dozna on szkody w związku z wykonywaną pracą. Ochrona może obejmować między innymi trwały uszczerbek na zdrowiu, częściową lub całkowitą utratę zdolności do pracy, koszty leczenia i rehabilitacji, utracone dochody, a także świadczenia wypłacane rodzinie w przypadku śmierci pracownika będącej następstwem wypadku przy pracy. Dla norweskich pracodawców wykupienie takiego ubezpieczenia jest obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. Choroby zawodowe również podlegają ochronie Norweskie regulacje nie ograniczają się wyłącznie do nagłych wypadków przy pracy. System ochrony obejmuje również szeroki katalog chorób zawodowych, określanych jako yrkessykdom. Zasady uznawania poszczególnych schorzeń za choroby zawodowe regulują między innymi przepisy Forskrift om yrkessykdommer. Ochroną mogą zostać objęte schorzenia powstałe wskutek kontaktu z substancjami chemicznymi, pylice, uszkodzenia słuchu wywołane długotrwałą ekspozycją na hałas, wybrane choroby układu oddechowego oraz inne problemy zdrowotne związane z oddziaływaniem czynników przemysłowych. Dzięki temu pracownik może dochodzić świadczeń nie tylko po jednorazowym zdarzeniu, ale również wtedy, gdy problemy zdrowotne rozwijały się stopniowo przez wiele miesięcy lub lat wykonywania pracy. Delegowanie pracowników z krajów UE i EOG W przypadku pracowników czasowo kierowanych do pracy w Norwegii kluczowe znaczenie ma formularz A1. Dokument ten potwierdza, że pracownik nadal podlega systemowi zabezpieczenia społecznego państwa, w którym jest zatrudniony, mimo wykonywania pracy na terenie innego kraju. Oznacza to, że podczas czasowego oddelegowania do Norwegii pracownik pozostaje objęty systemem ubezpieczeń społecznych państwa delegującego. W polskim systemie składka na ubezpieczenie wypadkowe jest częścią obowiązkowych składek opłacanych przez pracodawcę. Z tego względu formularz A1 stanowi jednocześnie potwierdzenie, że pracownik korzysta z ochrony wynikającej z krajowego systemu zabezpieczenia społecznego. Czy zagraniczne ubezpieczenie jest uznawane przez Norwegię? Norwegia uczestniczy w europejskim systemie koordynacji zabezpieczenia społecznego państw UE i EOG. W praktyce oznacza to wzajemne uznawanie systemów ubezpieczeń społecznych podczas legalnego delegowania pracowników pomiędzy państwami członkowskimi. Mechanizm ten obejmuje między innymi osoby zatrudnione w Polsce, Niemczech, Litwie, Łotwie, Estonii, Czechach, Słowacji, Rumunii oraz państwach nordyckich. Dzięki temu pracownik spełniający warunki delegowania może nadal podlegać systemowi ubezpieczeń społecznych swojego kraju, zamiast zostać automatycznie objęty norweskim systemem. Norwegia posiada również szereg umów o zabezpieczeniu społecznym zawartych z wybranymi państwami spoza Unii Europejskiej. W zależności od zakresu konkretnej umowy mogą one obejmować między innymi Wielką Brytanię, Stany Zjednoczone, Kanadę, Australię czy Indie. Zakres obowiązywania takich porozumień bywa jednak różny, dlatego każda sytuacja wymaga indywidualnej oceny. Szczególny przypadek, o którym wielu pracodawców nie wie Jednym z najczęściej pomijanych zagadnień są pracownicy będący obywatelami państw, które nie podpisały z Norwegią umowy o zabezpieczeniu społecznym. Jest to istotny wyjątek, który może mieć bezpośredni wpływ na obowiązki pracodawcy. Jak wynika również z informacji przedstawionych na grafice, sam fakt zatrudnienia pracownika w państwie członkowskim UE nie zawsze oznacza, że jego ubezpieczenie społeczne zostanie uznane przez Norwegię. Przykładowo obywatel Chile zatrudniony na Litwie nie może legitymować się formularzem A1 wydanym przez litewskie instytucje jako podstawą do uznania zabezpieczenia społecznego w Norwegii. Podobnie obywatel Ukrainy zatrudniony we Francji i oddelegowany do pracy w Norwegii nie może automatycznie korzystać z potwierdzenia ubezpieczenia wydanego przez francuskie instytucje. W takich sytuacjach pracodawca może zostać zobowiązany do zgłoszenia pracownika do norweskiego systemu zabezpieczenia społecznego oraz opłacania składek w Norwegii. To właśnie ten wyjątek bardzo często prowadzi do błędnych interpretacji przepisów i problemów podczas kontroli lub procesów rejestracyjnych. Ubezpieczenie jako warunek działalności W ostatnich latach norweskie instytucje znacząco zaostrzyły wymagania wobec zagranicznych przedsiębiorstw. Szczególną uwagę poświęca się firmom zajmującym się wynajmem pracowników oraz świadczeniem usług personalnych. Dokumentacja potwierdzająca posiadanie odpowiedniego ubezpieczenia pracowników jest jednym z kluczowych elementów podczas rejestracji przedsiębiorstwa lub oddziału w Bemanningsforetaksregisteret, czyli rejestrze firm wynajmujących personel prowadzonym przez Norweską Inspekcję Pracy – Arbeidstilsynet. Po dokonaniu rejestracji urząd może szczegółowo analizować zakres ochrony ubezpieczeniowej oraz oceniać, czy spełnia ona wymogi wynikające z norweskich przepisów. Każdy przypadek rozpatrywany jest indywidualnie. Formularz A1 nie zawsze jest wystarczający Choć formularz A1 jest niezwykle ważnym dokumentem, nie należy traktować go jako uniwersalnego rozwiązania wszystkich kwestii związanych z ubezpieczeniem pracowników w Norwegii. Dokument ten potwierdza wyłącznie przynależność pracownika do określonego systemu zabezpieczenia społecznego. Nie oznacza natomiast automatycznie, że zakres ochrony odpowiada norweskim standardom, że klient zaakceptuje przedstawioną polisę lub że dokumentacja zostanie uznana za wystarczającą przez Arbeidstilsynet. Nie daje również gwarancji, że przedsiębiorstwo spełnia wszystkie wymogi związane z konkretną branżą czy rodzajem działalności. W praktyce przedsiębiorcy często muszą przedstawić dodatkowe dokumenty potwierdzające zakres ochrony ubezpieczeniowej. Mogą to być rozszerzone polisy, potwierdzenia odpowiedzialności ubezpieczyciela, tłumaczenia warunków ubezpieczenia, opinie brokerów lub szczegółowe analizy zgodności z norweskimi regulacjami. Kluczowe informacje dla pracodawców Pracownicy delegowani do Norwegii mogą pozostać objęci systemem zabezpieczenia społecznego kraju zatrudnienia, pod warunkiem spełnienia zasad delegowania i posiadania ważnego formularza A1. Norweskie przepisy przewidują obowiązek zapewnienia ochrony pracownikom zarówno w przypadku wypadków przy pracy, jak i wielu chorób zawodowych związanych z wykonywanym zawodem. Posiadanie formularza A1 nie oznacza automatycznie spełnienia wszystkich wymogów stawianych przez norweskie instytucje, kontrahentów czy przepisy obowiązujące w określonych branżach. Szczególną uwagę należy zwrócić na sytuację obywateli państw trzecich, dla których mogą obowiązywać odmienne zasady dotyczące zabezpieczenia społecznego i ubezpieczenia pracowniczego. Coraz większe znaczenie mają również wymagania związane z compliance. W wielu przypadkach konieczne jest nie tylko

Od połowy czerwca 2026 roku firmy działające w norweskiej branży motoryzacyjnej będą zobowiązane do stosowania ustawowo określonych minimalnych stawek wynagrodzenia. Nowe przepisy obejmą m.in. warsztaty samochodowe, serwisy, lakiernie, zakłady naprawcze oraz część firm zajmujących się obsługą pojazdów. Zmiany zostały wprowadzone przez norweską Tariffnemnda i opierają się na częściowym upowszechnieniu układu zbiorowego Biloverenskomsten. W praktyce oznacza to, że wybrane zapisy porozumienia branżowego stają się obowiązkowe dla wszystkich pracodawców – niezależnie od tego, czy firma należy do organizacji pracodawców lub posiada własny układ zbiorowy. Kogo obejmą nowe przepisy? Regulacje będą dotyczyły pracowników wykonujących m.in.: – naprawy samochodowe, – serwis i konserwację pojazdów, – prace blacharskie i lakiernicze, – magazynowanie części, – obsługę techniczną w branży motoryzacyjnej. Przepisy nie obejmą natomiast firm zajmujących się głównie sprzedażą pojazdów, wymianą szyb czy działalnością stacji paliw. Minimalne stawki godzinowe od 15 czerwca 2026 Wysokość wynagrodzenia zależy od kwalifikacji zawodowych oraz doświadczenia pracownika. Mechanicy i pracownicy wykwalifikowani Osoby posiadające fagbrev lub uznane kwalifikacje zawodowe będą objęte najwyższymi stawkami. Minimalne wynagrodzenie wyniesie: – 223,50 NOK za godzinę dla nowo wykwalifikowanych pracowników, – 237 NOK za godzinę po roku praktyki zawodowej. Wynagrodzenie dla pomocników i pracowników bez kwalifikacji Pracownicy niewykwalifikowani również zostaną objęci ochroną płacową. Nowe minimalne stawki to: – 208 NOK za godzinę dla osób powyżej 18 roku życia, – 212 NOK za godzinę po minimum roku doświadczenia w branży. Dlaczego Norwegia zdecydowała się na takie rozwiązanie? Norweska Inspekcja Pracy podkreśla, że celem zmian jest ograniczenie dumpingu socjalnego oraz poprawa warunków zatrudnienia dla pracowników zagranicznych. Władze chcą zapobiegać sytuacjom, w których firmy konkurują wyłącznie niskimi wynagrodzeniami i słabszymi warunkami pracy. Nowe przepisy mają zagwarantować bardziej uczciwe zasady konkurencji oraz jednakowe minimalne warunki zatrudnienia dla wszystkich osób pracujących w branży. Dodatkowe obowiązki pracodawców Nowe regulacje nie dotyczą wyłącznie płacy minimalnej. Pracodawcy będą musieli również zapewnić pracownikom odpowiednią odzież roboczą i obuwie ochronne bez obciążania ich kosztami zakupu. Wymogi te staną się szczególnie istotne dla: – myjni samochodowych, – serwisów opon, – przechowalni opon i kół. Autoryzacja firm i dokumentacja Przedsiębiorstwa objęte systemem autoryzacji będą zobowiązane do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej przestrzeganie nowych przepisów. Arbeidstilsynet może zażądać dowodów wypłaty prawidłowych stawek oraz potwierdzenia zapewnienia pracownikom wymaganej odzieży ochronnej. Brak spełnienia wymogów może skutkować problemami z uzyskaniem lub przedłużeniem autoryzacji działalności. Kontrole Arbeidstilsynet będą częstsze Norweska Inspekcja Pracy zapowiada wzmożone kontrole w branży motoryzacyjnej po wejściu przepisów w życie. Przedsiębiorcy powinni odpowiednio wcześniej przygotować: – nowe umowy o pracę, – aktualizację systemów wynagrodzeń, – dokumentację kadrową, – budżety uwzględniające wyższe koszty zatrudnienia. Dla wielu polskich przedsiębiorców prowadzących działalność w Norwegii nowe regulacje oznaczają konieczność dostosowania warunków zatrudnienia do aktualnych wymogów prawa. Warto wcześniej przygotować firmę na zmiany, zaktualizować dokumentację pracowniczą oraz upewnić się, że stosowane stawki wynagrodzeń są zgodne z nowymi przepisami obowiązującymi od 15 czerwca 2026 roku. Żródło: https://kommunikasjon.ntb.no/pressemelding/18908116/minstelonn-i-bilbransjen-fra-15-juni?publisherId=14974413&lang=no https://www.arbeidstilsynet.no/regelverk/forskrifter/forskrift-om-delvis-allmenngjoring-av-biloverenskomsten/?utm_source=chatgpt.com https://lovdata.no/dokument/SF/forskrift/2026-04-13-592?utm_source=chatgpt.com Sekcja Informacje Zakres zmian Obowiązkowa płaca minimalna w branży motoryzacyjnej w Norwegii od 15 czerwca 2026 roku. Podstawa prawna Upowszechnienie układu zbiorowego Biloverenskomsten przez Tariffnemnda. Branże objęte Warsztaty, serwisy, lakiernie, naprawy, magazyny części, obsługa pojazdów. Wyłączenia Sprzedaż pojazdów, stacje paliw, wymiana szyb. Stawki – wykwalifikowani 223,50 NOK / h – nowi 237 NOK / h – po doświadczeniu Stawki – niewykwalifikowani 208 NOK / h – start 212 NOK / h – po roku Obowiązki pracodawcy Odzież robocza i BHP bez kosztów dla pracownika. Stawiamy na indywidualne podejście, sprawną komunikację oraz praktyczne rozwiązania dopasowane do potrzeb przedsiębiorców. Pomagamy nie tylko w realizacji obowiązków księgowych, ale również w bezpiecznym i świadomym rozwoju biznesu. Zapraszamy do kontaktu i współpracy. Topnor Regnskap AS – polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii www.topnor.nopost@topnor.no+47 939 82 173

Dla tysięcy Polaków wyjazd do Norwegii oznacza szansę na lepsze zarobki i stabilniejsze życie. Wielu z nich posiada wykształcenie zawodowe, ukończone technika, świadectwa czeladnicze albo wieloletnie doświadczenie zdobyte w Polsce. Problem pojawia się jednak w momencie rozpoczęcia pracy u norweskiego pracodawcy. W praktyce okazuje się bowiem, że sam dyplom czy doświadczenie nie zawsze wystarczają, aby zostać uznanym za wykwalifikowanego pracownika. To właśnie dlatego temat uznawania kwalifikacji zawodowych budzi tak duże zainteresowanie wśród Polaków pracujących w Norwegii. Dla jednych oznacza możliwość legalnego wykonywania zawodu, dla innych wyższe wynagrodzenie, lepszą pozycję podczas rekrutacji albo szansę na awans. W wielu branżach różnice finansowe pomiędzy pracownikiem wykwalifikowanym a niewykwalifikowanym są bardzo wyraźne. W budownictwie minimalna stawka dla fachowca wynosi obecnie 264,32 NOK za godzinę, natomiast pracownik niewykwalifikowany otrzymuje minimum 239,61 NOK. Na pierwszy rzut oka różnica może wydawać się niewielka, ale przy pełnym etacie przekłada się na tysiące koron rocznie. Dla wielu osób formalne uznanie kwalifikacji staje się więc nie tylko kwestią prestiżu, ale zwyczajnie opłacalną inwestycją. Norwegia nie traktuje wszystkich zawodów tak samo System uznawania kwalifikacji w Norwegii jest rozbudowany i zależy przede wszystkim od rodzaju wykonywanego zawodu. Najważniejszy podział dotyczy zawodów regulowanych oraz nieregulowanych. W przypadku zawodów regulowanych państwo norweskie wymaga oficjalnego zatwierdzenia kwalifikacji jeszcze przed rozpoczęciem pracy. Bez odpowiedniej zgody nie można legalnie wykonywać zawodu, nawet jeśli dana osoba ukończyła studia lub posiada wieloletnie doświadczenie w Polsce. Dotyczy to między innymi: – lekarzy, – pielęgniarek, – stomatologów, – fizjoterapeutów, – elektryków, – nauczycieli, – prawników, – weterynarzy, – księgowych i biegłych rewidentów. Każda z tych grup zawodowych podlega innemu norweskiemu urzędowi. W Norwegii funkcjonuje obecnie 18 organów odpowiedzialnych za uznawanie kwalifikacji zawodowych, a liczba zawodów wymagających autoryzacji przekracza 180. Według aktualnych danych 168 zawodów posiada status zawodów regulowanych. W wielu branżach można pracować bez formalnego uznania Inaczej wygląda sytuacja w zawodach nieregulowanych. Tutaj decyzję o zatrudnieniu podejmuje sam pracodawca. To on ocenia, czy doświadczenie, wykształcenie albo praktyczne umiejętności pracownika są wystarczające. Dlatego wielu Polaków rozpoczyna pracę w Norwegii bez wcześniejszego przechodzenia procedury uznawania kwalifikacji. Szczególnie często dotyczy to branży budowlanej, gastronomii, produkcji czy usług technicznych. Nie oznacza to jednak, że formalne potwierdzenie kwalifikacji jest zbędne. W praktyce pracownik bez uznanych dokumentów bardzo często: – otrzymuje niższą stawkę, – zostaje zatrudniony jako pomocnik, – ma mniejsze możliwości negocjowania wynagrodzenia, – trudniej znajduje lepszą pracę, – ma ograniczone możliwości awansu. Norwescy pracodawcy mogą uznać kwalifikacje na podstawie doświadczenia, CV albo testu praktycznego, ale oficjalne potwierdzenie kompetencji przez norweską instytucję zwykle zwiększa wiarygodność pracownika. Fachowiec z Polski nie zawsze jest fachowcem w Norwegii Wielu Polaków jest przekonanych, że ukończenie szkoły zawodowej lub posiadanie świadectwa czeladniczego automatycznie daje status wykwalifikowanego pracownika także w Norwegii. W praktyce wygląda to bardziej skomplikowanie. Norwegia posiada własny system kwalifikacji zawodowych oparty na dokumentach fagbrev i svennebrev. To właśnie do nich porównywane są polskie kwalifikacje. W niektórych przypadkach samo przedstawienie dyplomu nie wystarcza. HK-dir może wymagać dodatkowego egzaminu wyrównawczego przed wydaniem decyzji o uznaniu kwalifikacji. Dla wielu osób jest to największe zaskoczenie całej procedury. Egzamin, który może zdecydować o zarobkach Egzamin wyrównawczy dotyczy przede wszystkim zawodów rzemieślniczych i technicznych. Zazwyczaj trwa dwa dni i obejmuje część praktyczną oraz teoretyczną. System przypomina polski egzamin czeladniczy. Aby w ogóle podejść do egzaminu, kandydat musi wcześniej udokumentować wieloletnią praktykę zawodową. Dobrą wiadomością dla Polaków jest możliwość zdawania egzaminu w języku polskim. Komisje egzaminacyjne współpracują w tym zakresie z polskimi izbami rzemieślniczymi. Dopiero po: – zdaniu egzaminu, – przedstawieniu wymaganej dokumentacji, – zakończeniu procedury w HK-dir, możliwe jest uzyskanie formalnego uznania kwalifikacji jako odpowiednika norweskiego fagbrev. Jakie zawody z Polski można obecnie uznać? Na liście zawodów objętych procedurą uznawania kwalifikacji znajdują się obecnie między innymi: – cieśla – Tømrer, – hydraulik – Rørlegger, – murarz – Murer, – betoniarz – Betongfagarbeider, – dekarz – Tak- og membrantekker, – fryzjer – Frisør, – mechanik samochodowy – Bilmekaniker (lette og/eller tunge kjøretøy), – mechanik przemysłowy – Industrimekaniker, – stolarz – Trevaresnekker / Møbelsnekker, – kucharz – Kokk / Institusjonskokk, – kosmetyczka – Hudpleier, – szklarz – Glassfagarbeider, – rzeźnik – Slakter / Butikkslakter, – masarz – Pølsemaker, – tapicer – Møbeltapetserer, – blacharz budowlany – Ventilasjon- og blikkenslager, – blacharz przemysłowy – Platearbeider, – mechanik maszyn rolniczych – Landbruksmekaniker, – kelner – Servitør, – pracownik sprzedaży – Salgsmedarbeider, – pracownik branży turystycznej – Reiselivsmedarbeider, – blacharz samochodowy / lakiernik – Bilskadereparatør, – hydraulik przemysłowy – Industrirørlegger. To właśnie te zawody najczęściej przechodzą procedurę uznawania kwalifikacji przez HK-dir. HK-dir przejął obowiązki dawnego NOKUT Wielu Polaków nadal kojarzy instytucję NOKUT, jednak od 1 stycznia 2023 roku obowiązki związane z uznawaniem zagranicznego wykształcenia przejął HK-dir — Direktoratet for høyere utdanning og kompetanse. Instytucja odpowiada obecnie między innymi za: – uznawanie wyższego wykształcenia, – kwalifikacje zawodowe, – procedury fagbrev, – edukację zawodową, – kwalifikacje nauczycieli i pedagogów. To właśnie tam trafia większość wniosków składanych przez Polaków chcących potwierdzić swoje wykształcenie w Norwegii. Niektóre polskie dyplomy mają uproszczoną ścieżkę HK-dir przewiduje automatyczne uznanie dla części polskich dyplomów. Dotyczy to licencjatów oraz doktoratów. Taki dokument można pobrać bez konieczności składania pełnego wniosku, jednak ma on wyłącznie charakter informacyjny. Jeżeli pracodawca albo uczelnia wymaga formalnej decyzji administracyjnej, konieczne jest przejście standardowej procedury. Ważne jest również to, że automatyczne uznanie nie obejmuje polskich tytułów magistra. Wynika to z różnic w strukturze i formach studiów magisterskich. Procedury mogą trwać wiele miesięcy Osoby planujące uznanie kwalifikacji powinny przygotować się na długi czas oczekiwania. Obecnie: – uznanie wyższego wykształcenia trwa około 4–6 miesięcy, – procedury dla nauczycieli i pedagogów około 4 miesięcy, – fagskoleutdanning około 3–5 miesięcy, – uznanie kwalifikacji zawodowych typu fagbrev około 2–3 miesięcy. W przypadku elektryków czas oczekiwania na decyzję DSB może wynosić do 4 miesięcy przy uznaniu stałym oraz do 2 miesięcy przy procedurze tymczasowej. Norweskie instytucje podkreślają, że nie mogą przyspieszać wybranych spraw, ponieważ obowiązuje zasada równego traktowania wszystkich wnioskodawców. To dopiero pierwszy etap całej procedury Dla wielu osób samo uznanie kwalifikacji okazuje się dopiero początkiem formalności związanych z pracą w Norwegii. W zależności od zawodu konieczne może być przygotowanie odpowiednich tłumaczeń, zebranie dokumentów z Polski, potwierdzenie praktyki zawodowej albo kontakt