Piękny biznes w Norwegii – jak prowadzić salon kosmetyczny zgodnie z przepisami
Branża kosmetyczna w Norwegii od lat cieszy się dużą popularnością wśród osób planujących założenie własnej firmy, szczególnie wśród kobiet decydujących się na samozatrudnienie. Salony fryzjerskie, gabinety kosmetyczne, studia manicure i pedicure, stylizacja brwi i rzęs, piercing czy usługi z zakresu kosmetyki estetycznej to przykłady działalności, na które istnieje stałe zapotrzebowanie. Własny salon daje dużą niezależność, elastyczność w organizacji pracy oraz możliwość budowania długofalowych relacji z klientami, a także realny wpływ na wysokość zarobków. Zanim jednak rozpoczniesz działalność, musisz spełnić określone wymogi formalne i sanitarne, ponieważ Norwegia przykłada dużą wagę do jakości usług oraz bezpieczeństwa klientów. Pierwszym krokiem jest wybór formy prawnej działalności. Najczęściej wybierane są dwie opcje: jednoosobowa działalność gospodarcza, czyli enkeltpersonforetak (ENK), oraz spółka akcyjna typu aksjeselskap (AS). ENK to forma prosta w założeniu i prowadzeniu, niewymagająca kapitału początkowego. Właściciel odpowiada jednak za zobowiązania firmy całym swoim majątkiem, a dochód opodatkowany jest jako dochód osobisty. Dodatkowo samozatrudnieni mają ograniczone świadczenia socjalne, na przykład w zakresie zasiłku chorobowego. Spółka AS wymaga wniesienia kapitału zakładowego w wysokości minimum 30 000 NOK i wiąże się z większą liczbą formalności, ale zapewnia ograniczoną odpowiedzialność finansową. Właściciel spółki może być jednocześnie jej pracownikiem i korzystać z pełnych praw pracowniczych, takich jak 100% płatne chorobowe czy urlopy rodzicielskie. Dla małych, jednoosobowych salonów często wystarczająca jest forma ENK, natomiast przy planach rozwoju lub współpracy z innymi osobami warto rozważyć AS. Po wyborze formy działalności należy zarejestrować firmę. Rejestracja odbywa się elektronicznie poprzez portal Altinn. Każda firma musi zostać zgłoszona do Enhetsregisteret, a w niektórych przypadkach – na przykład przy zatrudnianiu pracowników – również do Foretaksregisteret. Do założenia ENK potrzebny jest norweski numer personalny lub D-number, adres firmy w Norwegii oraz nazwa działalności, która musi zawierać nazwisko właściciela. W przypadku spółki AS konieczne jest przygotowanie dokumentu założycielskiego, statutu spółki oraz wpłata kapitału zakładowego na konto firmowe, a następnie rejestracja w Foretaksregisteret. Rejestracja ENK zazwyczaj trwa kilka godzin, natomiast proces zakładania AS może potrwać dłużej, zwłaszcza jeśli wymagane jest założenie konta bankowego i dopełnienie dodatkowych formalności. Podczas rejestracji nie ma obowiązku natychmiastowego zgłaszania się do rejestru VAT. Taki obowiązek pojawia się dopiero po przekroczeniu 50 000 NOK przychodu ze sprzedaży opodatkowanej w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Od tego momentu firma musi doliczać 25% VAT do usług i składać raporty co dwa miesiące. Kolejnym niezwykle istotnym etapem jest przygotowanie lokalu. Każda działalność kosmetyczna obejmująca pielęgnację włosów, skóry czy paznokci, a także piercing lub makijaż permanentny, musi zostać zgłoszona do gminy przed rozpoczęciem działalności. Lokal powinien spełniać wymogi sanitarne określone w norweskich przepisach, w tym posiadać dostęp do ciepłej i zimnej wody, odpowiednią wentylację, wydzielone strefy robocze oraz powierzchnie łatwe do czyszczenia. Niezbędne jest również opracowanie systemu wewnętrznej kontroli higieny, czyli internkontroll, który opisuje procedury sprzątania, dezynfekcji narzędzi, gospodarki odpadami oraz higieny personelu. Dokumentacja ta musi być przygotowana na piśmie i dostępna do wglądu podczas ewentualnej kontroli. W przypadku usług naruszających ciągłość skóry, takich jak piercing, mikropigmentacja czy makijaż permanentny, wymagane jest dodatkowe zatwierdzenie działalności przez gminę. Urzędnicy mogą przeprowadzić kontrolę lokalu zarówno przed rozpoczęciem działalności, jak i w trakcie jej prowadzenia. Dodatkowym obowiązkom podlegają również solaria, które muszą być zgłoszone do Direktoratet for strålevern og atomsikkerhet, oraz zabiegi medycyny estetycznej, które mogą być wykonywane wyłącznie przez personel medyczny posiadający odpowiednie uprawnienia. Po uruchomieniu działalności pojawia się obowiązek prowadzenia księgowości i rozliczeń podatkowych. Można zlecić je autoryzowanemu biuru rachunkowemu lub prowadzić samodzielnie. Niezależnie od wybranej formy, wszystkie dokumenty księgowe muszą być przechowywane przez minimum pięć lat, a raporty i płatności realizowane terminowo. Jeśli firma się rozwija i pojawia się potrzeba zatrudnienia pracowników, właściciel staje się pracodawcą i musi zarejestrować się w Altinn jako arbeidsgiver. Wiąże się to z obowiązkiem comiesięcznego składania raportu A-melding, zawierającego informacje o wynagrodzeniach, podatkach i składkach. Każdy pracownik musi mieć podpisaną umowę o pracę, a pracodawca odpowiada za potrącanie zaliczek podatkowych, opłacanie składki pracodawcy oraz wykupienie ubezpieczenia od wypadków przy pracy. W określonych przypadkach konieczne jest również założenie firmowego programu emerytalnego OTP. Poza obowiązkami formalnymi warto zadbać o dodatkowe zabezpieczenia. Ubezpieczenie OC chroni firmę w przypadku roszczeń ze strony klientów, a właściciele ENK mogą wykupić dobrowolne ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie od wypadków przy pracy. Przy sprzedaży produktów kosmetycznych należy przestrzegać przepisów nadzorowanych przez Mattilsynet, a w zakresie danych osobowych – stosować się do zasad GDPR, zapewniając klientom bezpieczeństwo ich informacji. Choć zawody kosmetyczne w Norwegii nie są licencjonowane, posiadanie certyfikatów, ukończonych szkoleń czy fagbrev znacząco zwiększa wiarygodność salonu i zaufanie klientów. Regularne podnoszenie kwalifikacji oraz kontakt z urzędami i doradcami księgowymi pozwalają prowadzić działalność w sposób bezpieczny i zgodny z przepisami. Prowadzenie firmy kosmetycznej w Norwegii to szansa na stabilny i satysfakcjonujący biznes, pod warunkiem odpowiedniego przygotowania. Znajomość obowiązujących zasad, dobra organizacja oraz dbałość o formalności sprawiają, że salon może rozwijać się bez niepotrzebnych problemów i stresu, oferując klientom usługi na wysokim, profesjonalnym poziomie. Podsumowanie kluczowych informacji dla branży kosmetycznej w Norwegii: 1. Obowiązek zgłoszenia lokalu do gminy (meldeplikt) Każda działalność kosmetyczna obejmująca: – fryzjerstwo – kosmetykę skóry – manicure i pedicure – stylizację brwi i rzęs – piercing – makijaż permanentny musi zostać zgłoszona do gminy przed rozpoczęciem działalności. Zgłoszenia dokonuje się do działu miljøretta helsevern. Bez tego salon nie powinien przyjmować klientów. 2. Wymogi sanitarne dla lokalu Lokal musi spełniać konkretne normy higieniczne, m.in.: – dostęp do ciepłej i zimnej wody, – miejsce do mycia rąk w strefie usługowej, – łatwo zmywalne powierzchnie (ściany, podłogi), – dobra wentylacja, – wydzielone strefy robocze i sanitarne, – sprzęt i narzędzia nadające się do dezynfekcji. Podstawą prawną jest Forskrift om hygienekrav for frisør-, hudpleie-, tatoverings- og hulltakingsvirksomhet. 3. Obowiązek posiadania internkontroll (kontroli wewnętrznej) Każdy salon musi mieć pisemną dokumentację internkontroll, obejmującą: – procedury sprzątania i dezynfekcji, – sposób sterylizacji narzędzi, – zasady higieny rąk i odzieży roboczej, – procedury postępowania przy błędach (np. użycie niesterylnego sprzętu), – gospodarowanie odpadami, w tym ostrymi i zakaźnymi. Dokumentacja musi być gotowa przed otwarciem i okazywana podczas kontroli gminy. 4. Zabiegi naruszające ciągłość skóry – dodatkowe pozwolenia Usługi takie jak: – piercing – makijaż permanentny – mikropigmentacja – microblading wymagają dodatkowego zatwierdzenia (godkjenning) przez gminę, nie wystarczy samo zgłoszenie lokalu.
Egenmelding w Norwegii – zasady, warunki i sposób zgłaszania
Egenmelding – informacje Zakres Informacja Czym jest egenmelding Egenmelding to forma samodzielnego zgłoszenia niezdolności do pracy z powodu choroby przez pracownika, bez konieczności przedstawiania zwolnienia lekarskiego (sykemelding). Jest to rozwiązanie funkcjonujące w norweskim systemie pracy, które pozwala pracownikowi na krótkotrwałą nieobecność chorobową na określonych zasadach. Limit i warunki Egenmelding przysługuje 4 razy w roku, każdy maksymalnie na 3 dni, czyli łącznie do 12 dni w roku. Warunkiem skorzystania z egenmelding jest przepracowanie minimum 2 miesięcy. Egenmelding i sykemelding Jeśli pracownik wziął egenmelding np. na 2 dni, a następnie otrzymał sykemelding od lekarza, traktowane jest to jako ciągłość choroby. W takim przypadku sykemelding liczony jest jako pozostałe 14 dni z puli 16 dni pracodawcy. Zgłoszenie własnoręczne Egenmelding musi być zgłoszony rano, przed rozpoczęciem pracy. Jeśli nie zostanie oficjalnie zgłoszony, nie ma możliwości, aby pracownik po dwóch dniach lub nawet po pełnym miesiącu stwierdził, że chce wykorzystać egenmelding za dany dzień. Co nie jest egenmelding Samo poinformowanie, że pracownik źle się czuje i nie przyjdzie do pracy, nie jest równoznaczne z egenmelding. Konieczne jest wyraźne i oficjalne zgłoszenie chęci wykorzystania egenmelding. Pracownicy na timelønn Ma to szczególne znaczenie w przypadku pracowników na timelønn, ponieważ pracodawca może zgodzić się jedynie na zmianę grafiku, jeśli pracownik poinformuje, że danego dnia nie jest w stanie przyjść do pracy. W takiej sytuacji nie wiąże się to automatycznie z użyciem egenmeldingu. Egenmelding to forma samodzielnego zgłoszenia niezdolności do pracy z powodu choroby przez pracownika, bez konieczności przedstawiania zwolnienia lekarskiego (sykemelding). Jest to rozwiązanie funkcjonujące w norweskim systemie pracy, które pozwala pracownikowi na krótkotrwałą nieobecność chorobową na określonych zasadach. Egenmelding przysługuje 4 razy w roku, każdy maksymalnie na 3 dni, czyli łącznie do 12 dni w roku. Warunkiem skorzystania z egenmelding jest przepracowanie minimum 2 miesięcy. Jeśli pracownik wziął egenmelding, np. na 2 dni, a następnie otrzymał sykemelding od lekarza, traktowane jest to jako ciągłość choroby. W takim przypadku sykemelding liczony jest jako pozostałe 14 dni z puli 16 dni pracodawcy. Egenmelding musi być zgłoszony rano, przed rozpoczęciem pracy. Jeśli nie zostanie oficjalnie zgłoszony, nie ma możliwości, aby pracownik po dwóch dniach lub nawet po pełnym miesiącu stwierdził, że chce wykorzystać egenmelding za dany dzień. Samo poinformowanie, że pracownik źle się czuje i nie przyjdzie do pracy, nie jest równoznaczne z egenmelding. Konieczne jest wyraźne i oficjalne zgłoszenie chęci wykorzystania egenmelding. Ma to szczególne znaczenie w przypadku pracowników na timelønn, ponieważ pracodawca może zgodzić się jedynie na zmianę grafiku, jeśli pracownik poinformuje, że danego dnia nie jest w stanie przyjść do pracy. W takiej sytuacji nie wiąże się to automatycznie z użyciem egenmeldingu. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii Wspieramy przedsiębiorców i firmy na każdym etapie prowadzenia działalności w Norwegii. Jeśli masz pytania dotyczące rozliczeń, obowiązków pracodawcy lub zasad związanych z zatrudnieniem pracowników – zapraszamy do kontaktu. Chętnie pomożemy i doradzimy w oparciu o aktualne przepisy. +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Sluttattest – dokument w Norwegii, o którym warto pamiętać
W Norwegii pracownik, który odchodzi z pracy po prawidłowym wypowiedzeniu, ma prawo do pisemnego świadectwa pracy – sluttattest, które potwierdza przebieg zatrudnienia, zajmowane stanowisko oraz charakter wykonywanej pracy. Dokument ten jest szczególnie istotny dla pracowników z zagranicy, ponieważ pozwala dokumentować okresy zatrudnienia w kolejnych krajach. Ustawa o środowisku pracy – arbeidsmiljøloven nakłada na pracodawcę obowiązek wydania sluttattest w dniu zakończenia umowy, jednak nie wcześniej, gdy pracownik nadal jest zatrudniony. Świadectwo pracy powinno zawierać imię i nazwisko pracownika, datę urodzenia, opis stanowiska i wykonywanych obowiązków oraz okres zatrudnienia. Brak tych informacji może skutkować konsekwencjami prawnymi dla pracodawcy. W przypadku błędnie wystawionego dokumentu pracownik może poprosić o jego poprawienie, a jeśli to nie przyniesie skutku, interweniuje Arbeidstilsynet. W ostateczności sprawa może trafić do sądu, który nakazuje wydanie poprawnego świadectwa, a pracodawca może zostać ukarany grzywną. Istnieją też sytuacje, w których pracownik nie ma prawa do sluttattest, np. w przypadku porzucenia pracy bez wypowiedzenia (fantegang). W przypadku dyscyplinarnego zakończenia zatrudnienia pracownik wciąż może wnioskować o wydanie świadectwa, a pracodawca może jedynie zaznaczyć tryb wypowiedzenia, bez szczegółowych informacji dotyczących przyczyn. Norweski dokument może zawierać dodatkowe informacje, takie jak szczegółowy opis obowiązków i odpowiedzialności pracownika, zwłaszcza jeśli wynika to z układu zbiorowego pracy lub specyfiki branży. Świadectwo nie musi jednak obejmować informacji o urlopach, absencjach czy stanie zdrowia pracownika, a dane osobowe i wrażliwe informacje są w nim surowo chronione. Niedozwolone są również subiektywne oceny, uwagi obraźliwe lub mogące zaszkodzić reputacji, np. „pracownik nie radził sobie z obowiązkami” lub „został przesunięty ze względu na spóźnienia”. Warto pamiętać, że jeśli w zakładzie obowiązuje układ zbiorowy pracy, pracodawca musi stosować się do jego zapisów dotyczących treści świadectwa, umieszczając tylko informacje przewidziane w umowie zbiorowej. Poprawnie wydane sluttattest jest nie tylko dokumentem potwierdzającym zatrudnienie, ale także zabezpieczeniem dla pracownika przy podejmowaniu kolejnej pracy i przy dalszym dokumentowaniu doświadczenia zawodowego w Norwegii i poza nią. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Zwolnienie lekarskie w Norwegii. Sykemelding, sykepenger – obecne zasady i rządowe plany
Zwolnienie lekarskie w Norwegii od lat działa inaczej niż w Polsce i często zaskakuje pracowników przyzwyczajonych do systemu L4. Choć choroba kojarzy się z całkowitym oderwaniem od pracy i skupieniem na powrocie do zdrowia, norweskie przepisy zakładają coś zupełnie innego – aktywność, współpracę i kontakt z pracodawcą nawet podczas zwolnienia. Co więcej, rząd Norweski zapowiada kolejne zmiany, które mogą jeszcze bardziej wzmocnić obowiązki pracownika i zwiększyć nadzór państwa nad absencją chorobową. Na razie są to propozycje, a nie obowiązujące prawo – ale warto wiedzieć, w jakim kierunku zmierza system. Poniżej wyjaśniamy: – jak wygląda zwolnienie lekarskie w Norwegii obecnie, – jakie zmiany są planowane, – na co powinni przygotować się pracownicy oraz pracodawcy. Jak wygląda zwolnienie lekarskie w Norwegii obecnie? Sykemelding i sykepenger – ważne rozróżnienie Podstawową różnicą pomiędzy Polską a Norwegią jest to, że zwolnienie lekarskie (sykemelding) w Norwegii nie jest automatyczną gwarancją wypłaty zasiłku chorobowego (sykepenger). Jest ono jedynie podstawą do rozpatrzenia prawa do świadczenia. W Polsce system jest prosty: pracownik albo pracuje, albo choruje. Zwolnienie lekarskie wystawiane jest zawsze w wymiarze 100%, co oznacza całkowitą niezdolność do pracy – niezależnie od rodzaju choroby. W Norwegii jest inaczej. Choroba nie zawsze oznacza całkowitą niezdolność do pracy, a pracownik – w miarę możliwości – powinien pozostać aktywny zawodowo. Obowiązek informacyjny (Opplysningsplikt) – kontakt z pracodawcą Pracownik nie ma obowiązku ujawniania szczegółowych informacji medycznych, ale musi pozostawać w kontakcie z pracodawcą. Samo „czekanie, aż zwolnienie pojawi się w systemie” nie wystarcza. Pierwszym krokiem po zachorowaniu jest poinformowanie pracodawcy: – czy pracownik jest w stanie wykonywać jakiekolwiek zadania, – czy możliwa jest praca w ograniczonym zakresie (np. częściowy etat, praca zdalna). Norweski system jest zaprojektowany tak, aby aktywizować pracownika szczególnie wtedy, gdy nieobecność się przedłuża. W praktyce oznacza to rozmowy o dostosowaniu obowiązków lub stopniowym powrocie do pracy. Warto jednak zachować ostrożność. Brak informacji o stanie zdrowia może sprawić, że pracodawca będzie naciskał na wykonywanie zwykłych obowiązków. Choć pracownik nie musi ujawniać diagnozy, w niektórych sytuacjach zasadne jest poinformowanie o obiektywnych ograniczeniach (np. hospitalizacja, gorączka, uraz). Obowiązek współdziałania (Medvirkningsplikt) Zarówno ustawa o ubezpieczeniach społecznych (folketrygdloven), jak i ustawa o środowisku pracy (arbeidsmiljøloven) nakładają na pracownika obowiązek współpracy w procesie powrotu do pracy. W praktyce oznacza to, że pracownik na zwolnieniu lekarskim: – powinien uczestniczyć w spotkaniach dotyczących powrotu do pracy, – współpracować przy dostosowaniu stanowiska pracy, – brać udział w ocenie swojej zdolności do pracy. Uchylanie się od kontaktu z pracodawcą – nawet przy złym stanie zdrowia – może mieć konsekwencje finansowe. Dla porównania: w Polsce pracodawca i ZUS mogą kontrolować zasadność zwolnienia, ale nie mogą nakłaniać pracownika do częściowego powrotu do pracy. Obowiązek aktywności (Aktivitetsplikt) Od 1 czerwca 2021 roku norweskie przepisy jasno wskazują, że pracownik na zwolnieniu lekarskim powinien pozostawać aktywny zawodowo przez cały okres zwolnienia, o ile stan zdrowia na to pozwala. Pracodawca ma obowiązek: – dostosować stanowisko pracy, – zmienić zakres obowiązków, – umożliwić pracę w innym wymiarze lub formie. Jeśli dostosowanie nie jest możliwe, warto, by pozostał po tym ślad w dokumentacji (np. e-maile, SMS-y, wiadomości w systemie NAV). Po 8 tygodniach NAV ocenia, czy obowiązek aktywności jest realizowany. Brak aktywności bez uzasadnionych powodów może skutkować wstrzymaniem wypłaty sykepenger. Zwolnienie lekarskie u kilku pracodawców W Norwegii NAV ocenia obowiązek aktywności osobno dla każdego pracodawcy. Oznacza to, że: – można pobierać sykepenger w jednym miejscu pracy, – a jednocześnie normalnie pracować w innym, jeśli stan zdrowia na to pozwala. To zasadnicza różnica w porównaniu z Polską, gdzie zwolnienie obejmuje wszystkie umowy jednocześnie. Kiedy NAV może wstrzymać wypłatę sykepenger? NAV może zawiesić wypłatę zasiłku, jeśli pracownik: – odmawia współpracy przy ocenie zdolności do pracy, – nie podejmuje działań w kierunku powrotu do pracy, – bez uzasadnienia odrzuca dostosowaną ofertę pracy. Planowane zmiany – co rząd Norweski dopiero proponuje? Uwaga: poniższe zmiany nie obowiązują. Są to propozycje, które mogą, ale nie muszą wejść w życie. Rząd Støre zapowiada reformę systemu zwolnień lekarskich, której celem jest: – ograniczenie absencji chorobowej, – zwiększenie aktywności pracowników, – silniejszy nadzór NAV od pierwszych dni nieobecności. Pracownik jako aktywny partner podczas sykepenger Proponowane zmiany mają wzmocnić obowiązek współpracy (medvirkningsplikt). Pracownik miałby już na początku nieobecności przekazywać pracodawcy informacje o: – przewidywanym czasie trwania choroby, – swojej zdolności funkcjonowania (funksjonsevne), – potrzebnym wsparciu lub dostosowaniach. Część odpowiedzialności zostałaby przeniesiona z pracodawcy na pracownika. Tymczasowo inne obowiązki niż w umowie? Najbardziej kontrowersyjna propozycja zakłada możliwość tymczasowego wykonywania innej pracy niż ta wynikająca z umowy, jeśli stan zdrowia na to pozwala. Nowy obowiązek miałby zostać zapisany w folketrygdloven, a nie w arbeidsmiljøloven, co omija klasyczne ramy prawa pracy. Odmowa mogłaby skutkować utratą prawa do sykepenger. Większa kontrola NAV Planowane jest wzmocnienie współpracy pracownik–pracodawca–NAV. Oppfølgingsplan miałby być przekazywany do NAV już po 4 tygodniach nieobecności, co umożliwi wcześniejszą ocenę spełniania aktivitetskravet. Więcej aktywności, mniej wyjątków Statystyki pokazują, że w 2024 roku w aż 73% przypadków zwalniano pracowników z obowiązku aktywności. Rząd chce to zmienić. Po reformie: – aktywność ma być dostosowana do realnych możliwości, – nawet godzina pracy dziennie może być wymagana, – brak współpracy = zawieszenie zasiłku (z możliwością jego wznowienia). W pigułce – co może się zmienić? Dla pracownika: – więcej obowiązków informacyjnych, – gotowość do innej, tymczasowej pracy, – realna aktywność, a nie tylko formalna, – zawieszenie sykepenger w razie braku współpracy. Dla pracodawcy: – obowiązek rozważenia także trwałych dostosowań, – wcześniejsze przekazywanie oppfølgingsplan do NAV. Podsumowanie Norweski system zwolnień lekarskich już dziś znacząco różni się od polskiego. Planowane zmiany pokazują wyraźnie, że kierunek jest jeden: więcej aktywności, więcej współpracy i większa kontrola. Na razie jednak obowiązują dotychczasowe zasady, a proponowane reformy pozostają w fazie planów. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no
Wynajem pracowników – kiedy udostępnianie personelu jest zgodne z norweskimi przepisami?
Wynajem pracowników w Norwegii, określany jako leasing personelu, podlega ścisłym regulacjom prawa pracy. Norweskie przepisy w ostatnich latach zostały znacząco zaostrzone, a ich przestrzeganie nadzoruje Arbeidstilsynet, czyli Norweska Inspekcja Pracy. Zasadą ogólną jest to, że wynajem pracowników jest dopuszczalny wyłącznie w jasno określonych sytuacjach i tylko wtedy, gdy firma wynajmująca spełnia wszystkie wymagania formalne przewidziane przez norweskie prawo. Od 1 stycznia 2024 roku każda firma, która wynajmuje pracowników norweskim klientom, musi posiadać autoryzację i być wpisana do oficjalnego rejestru firm wynajmujących pracowników – Bemanningsforetaksregister, prowadzonego przez Arbeidstilsynet. Obowiązek ten dotyczy zarówno firm norweskich, jak i przedsiębiorstw zagranicznych, w tym działających w formie NUF. Brak autoryzacji oznacza, że wynajem pracowników jest nielegalny, a zarówno firma wynajmująca, jak i podmiot korzystający z pracy takiego pracownika, mogą ponosić konsekwencje prawne. Uzyskanie autoryzacji potwierdza, że firma spełnia norweskie wymogi dotyczące zatrudnienia i warunków pracy. Obejmuje to m.in. prawidłowe umowy o pracę zgodne z norweskim prawem, stosowanie zasady równego traktowania pracowników, zapewnienie odpowiednich warunków bezpieczeństwa i higieny pracy oraz posiadanie obowiązkowego ubezpieczenia od wypadków przy pracy. Arbeidstilsynet ma prawo kontrolować działalność firm wynajmujących pracowników, żądać dokumentacji oraz cofnięcia autoryzacji w przypadku stwierdzenia naruszeń. Samo posiadanie wpisu do rejestru nie oznacza jednak pełnej swobody w zakresie wynajmu personelu. Norweskie prawo dopuszcza wynajem przede wszystkim wtedy, gdy ma on charakter tymczasowy lub jest uzasadniony szczególnymi potrzebami organizacyjnymi albo specjalistycznymi. W przypadku zapotrzebowania o charakterze stałym zasadą jest bezpośrednie zatrudnienie pracowników. W niektórych branżach oraz przy obowiązywaniu układów zbiorowych wynajem może dodatkowo wymagać porozumień ze związkami zawodowymi. Szczególne ograniczenia dotyczą branży budowlanej. W wybranych regionach Norwegii wprowadzono całkowity zakaz wynajmu pracowników do prac budowlanych oraz do prac bezpośrednio związanych z realizacją kontraktów budowlanych. Zakaz ten obowiązuje na terenie Oslo, Akershus, Buskerud, Østfold oraz Vestfold. W pozostałych częściach kraju wynajem pracowników w budownictwie może być nadal dopuszczalny, jednak wyłącznie pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów rejestracyjnych i prawnych. Obowiązek rejestracji w Bemanningsforetaksregister dotyczy firm, których działalność polega na wynajmie pracowników, a nie jedynie na pośrednictwie rekrutacyjnym. Przedsiębiorstwa, które wyłącznie rekrutują kandydatów i przekazują ich do bezpośredniego zatrudnienia u klienta, nie są uznawane za firmy wynajmujące pracowników. Z obowiązku rejestracji wyłączone są także jednoosobowe działalności gospodarcze, które nie zatrudniają pracowników, oraz spółki, w których właściciel jest jedynym pracownikiem i faktycznie nie dochodzi do wynajmu personelu. Proces uzyskania autoryzacji obejmuje rejestrację działalności w norweskich rejestrach publicznych, złożenie wniosku za pośrednictwem portalu Altinn oraz przygotowanie kompletnej dokumentacji potwierdzającej zgodność działalności z norweskim prawem pracy i przepisami BHP. Firmy zagraniczne muszą dodatkowo przedstawić dokumenty rejestrowe z kraju macierzystego oraz wskazać przedstawiciela w Norwegii. Po złożeniu wniosku Arbeidstilsynet może zażądać dodatkowych wyjaśnień lub dokumentów przed wydaniem decyzji. Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących wynajmu pracowników może prowadzić do poważnych konsekwencji. Pracownik wynajęty niezgodnie z przepisami może dochodzić uznania go za pracownika bezpośrednio zatrudnionego przez firmę korzystającą z jego pracy, a organy kontrolne mogą nałożyć kary finansowe lub administracyjne. Z tego względu każda firma planująca wynajem pracowników w Norwegii powinna wcześniej upewnić się, że spełnia wszystkie wymagania formalne. Podsumowanie – najważniejsze informacje Wynajem pracowników w Norwegii jest legalny wyłącznie dla firm posiadających autoryzację w Bemanningsforetaksregister. Obowiązek rejestracji dotyczy także firm zagranicznych oraz NUF. Od 1 stycznia 2024 r. obowiązują zaostrzone przepisy i nowy proces autoryzacji. Autoryzacja potwierdza zgodność z norweskim prawem pracy, zasadą równego traktowania, BHP i obowiązkami ubezpieczeniowymi. Wynajem powinien mieć charakter tymczasowy lub być uzasadniony szczególnymi potrzebami. W branży budowlanej obowiązuje zakaz wynajmu pracowników w regionach: Oslo, Akershus, Buskerud, Østfold i Vestfold. Brak autoryzacji oznacza nielegalny wynajem i ryzyko sankcji dla obu stron. Źródła – Arbeidstilsynet https://www.arbeidstilsynet.no/arbeidsforhold/ansettelse/innleie/ https://www.arbeidstilsynet.no/arbeidsforhold/ansettelse/bemanningsforetak/ https://www.arbeidstilsynet.no/arbeidsforhold/ansettelse/innleie/byggebransjen/ https://www.arbeidstilsynet.no/regelverk/endringer-i-regelverket/innleie-2023-2024/ W razie pytań zapraszamy do kontaktu. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no
Zamknięcie roku w Norwegii – obowiązki przedsiębiorców
Przygotowania do zamknięcia roku w Norwegii obejmują szereg działań związanych z inwentaryzacją, podatkami i innymi szczegółami księgowymi. Zbliża się więc czas rozliczeń rocznych również dla Twojej firmy. Jak co roku firmy księgowe potrzebują dodatkowych dokumentów, które pomogą w sprawnym przejściu przez proces rozliczeniowy. Proces ten wiąże się z określonymi obowiązkami dla przedsiębiorców. Należy pamiętać, że to właściciel firmy odpowiada za prawidłowe i rzetelne informacje przekazywane swojemu księgowemu. Na koniec roku każdy przedsiębiorca powinien zwrócić uwagę na kilka kluczowych kwestii. Każda firma, która wygenerowała zysk w danym roku, ma możliwość wypłaty dywidendy, dlatego warto rozważyć, czy skorzystanie z tej opcji jest zasadne. W przypadku firm sprzedających produkty konieczne jest sporządzenie stanu magazynowego (varelager), czyli listy produktów znajdujących się na magazynie według cen zakupu na dzień 31.12.2024. Podpisaną listę (varetellingsliste) należy przekazać firmie księgowej. Niezależnie od tego, czy prowadzisz sklep internetowy, salon kosmetyczny, fryzjerski czy inną działalność korzystającą z kasy fiskalnej, musisz sprawdzić stan gotówki w kasie na dzień 31 grudnia. Bardzo istotna jest również kontrola przychodów i kosztów – w szczególności należy poinformować księgowego, jeśli koszty lub przychody zostały przykładowo zarejestrowane w roku 2026, a dotyczą roku 2025, lub odwrotnie. Takie pozycje powinny zostać odpowiednio periodyzowane, aby były rozliczone w prawidłowym okresie. Jeżeli zdarzyła się sytuacja, w której klient nie zapłacił za wykonaną usługę, a wysyłanie przypomnień oraz działania windykacyjne nie przyniosły efektu, istnieje możliwość wykazania straty na należnościach. Skutkuje to obniżeniem podatku dochodowego oraz uzyskaniem zwrotu wcześniej zapłaconego VAT, co w praktyce daje taki sam rezultat, jak wystawienie faktury korygującej (kredit note). W przypadku posiadania auta firmowego należy pamiętać o spisaniu stanu licznika na koniec roku lub o wypełnieniu kilometrówki. Inwentaryzacja samochodów ma znaczenie nie tylko dla celów księgowych, lecz także w kontekście ewentualnych transakcji związanych z przekazaniem, sprzedażą lub przekształceniem posiadanych pojazdów. W razie pytań zapraszamy do kontaktu. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii Telefon: +47 939 82 173, e-mail: post@topnor.no
Świąteczne prezenty i spotkania firmowe – zasady podatkowe w Norwegii
Prezenty oraz koszty związane z działaniami firmy wobec pracowników, klientów i partnerów biznesowych to temat istotny przez cały rok, a szczególnie w okresie świątecznym, dlatego warto dokładnie znać obowiązujące zasady. Firma może przekazywać pracownikom różne prezenty, takie jak przedmioty użytkowe, różnego rodzaju doświadczenia czy bony upominkowe, pod warunkiem że nie mogą one zostać wymienione na gotówkę. Pieniężne prezenty nie są dozwolone. Obowiązuje limit zwolniony z podatku do 5 000 NOK rocznie, co oznacza, że w tej wysokości prezent nie jest opodatkowany po stronie pracownika i jednocześnie przysługuje prawo do odliczenia po stronie pracodawcy. Wartość prezentów przekraczająca ten limit podlega już opodatkowaniu oraz naliczeniu składek pracodawcy. Drobne upominki, takie jak kwiaty czy czekoladki, nie są traktowane jako dochód pracownika. W przypadku szczególnych okoliczności obowiązują odrębne limity – przy ślubie, przejściu na emeryturę, minimum 10 latach pracy oraz okrągłych urodzinach limit wynosi 4 000 NOK, natomiast przy 20 latach pracy w firmie 8 000 NOK. Pracownicy mogą również otrzymywać rabaty na produkty lub usługi sprzedawane przez firmę lub grupę przedsiębiorstw. Zwolnienie z podatku dla takich rabatów obowiązuje do kwoty 10 000 NOK rocznie, a jeśli pracownik nie otrzymuje innych prezentów, limit ten zwiększa się do 15 000 NOK. Rabatem jest różnica pomiędzy zwykłą ceną sprzedaży a ceną zapłaconą przez pracownika, natomiast rabaty przekraczające wskazane limity podlegają opodatkowaniu oraz objęte są składkami pracodawcy. Spotkania świąteczne oraz imprezy integracyjne organizowane dla wszystkich pracowników są traktowane jako świadczenia socjalne i z tego tytułu są wolne od podatku dla pracowników, w pełni odliczalne dla firmy oraz nie obowiązuje przy nich żaden limit kwotowy. Dozwolony jest alkohol w ramach standardowej obsługi restauracyjnej, czyli niskoprocentowy, na przykład piwo i wino. Warunkiem skorzystania z tych zasad jest zaproszenie wszystkich pracowników wraz z ewentualnymi osobami towarzyszącymi. Zasady te nie dotyczą firm, w których jedynym pracownikiem jest jednocześnie właściciel. W odniesieniu do klientów i partnerów biznesowych proste upominki, takie jak kwiaty, czekoladki czy podobne drobiazgi, mogą stanowić koszty odliczalne, jednak obowiązuje limit maksymalnie 317 NOK za jedno wręczenie. Wieńce pogrzebowe pozostają odliczalne bez limitu. Upominki firmowe zawierające logo lub nazwę firmy mogą być traktowane jako materiały promocyjne pod warunkiem, że są wyraźnie oznaczone logo lub nazwą, przekazywane większej liczbie klientów, a nie pojedynczym osobom, mają niewielką wartość oraz ich cena jednostkowa nie przekracza 317 NOK. W przypadku poczęstunku dla klientów związanego ze spotkaniami biznesowymi i negocjacjami firma może odliczyć skromne koszty pod warunkiem, że spotkania odbywają się w godzinach pracy lub bezpośrednio przy spotkaniu albo negocjacjach, w siedzibie firmy lub w pobliskiej restauracji. W restauracji obowiązuje limit 579 NOK za osobę za jedno wydarzenie. Podanie mocnych alkoholi wyklucza możliwość odliczenia kosztów posiłku, a po przekroczeniu limitu koszt staje się w całości nieodliczalny. Zestaw tych zasad pozwala bezpiecznie planować zarówno prezenty dla pracowników, jak i drobne upominki oraz spotkania z klientami, z zachowaniem zgodności z obowiązującymi przepisami. TOPNOR REGNSKAP AS – Autoryzowane Biuro Księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Skattekort (karta podatkowa) – zadbaj o swoje finanse w Norwegii
W połowie grudnia każdego roku w Norwegii otwierana jest możliwość zamówienia nowej karty podatkowej na kolejny rok oraz aktualizacji danych w już posiadanej karcie. W 2025 roku karta na 2026 rok będzie dostępna od 15 grudnia od godziny 08:00, zgodnie z oficjalną informacją Skatteetaten. To bardzo ważny moment, by sprawdzić, czy Twój Skattekort odzwierciedla przewidywane dochody, ulgi podatkowe, odsetki, kredyty i majątek — dzięki temu unikniesz nadmiernego potrącenia podatku lub dopłaty przy rozliczeniu rocznym. Skattekort to elektroniczny dokument wydawany przez Skatteetaten, który pokazuje, ile podatku Twój pracodawca powinien potrącać z pensji. Jeśli karta jest nieaktualna — możesz zapłacić za dużo albo za mało podatku, a w skrajnych przypadkach pracodawca może potrącić nawet 50% wynagrodzenia. Dlatego warto regularnie sprawdzać i aktualizować swoje dane, szczególnie przed rozpoczęciem nowego roku. W Norwegii funkcjonują cztery główne rodzaje Skattekort: Frikort, Kildeskatt, Tabellkort oraz Prosentkort. Frikort (karta 0%) jest przeznaczony dla osób, które przewidują roczne zarobki do około 100 000 NOK — podatek wynosi wtedy 0%, ale jeśli przekroczysz limit, musisz zamówić zwykły Skattekort, inaczej pracodawca może potrącić 50% podatku. Kildeskatt (z ryczałtowym podatkiem) to opcja dla osób nowych w Norwegii lub pracujących sezonowo — w tym wariancie podatek wynosi stałe 25% (lub 17,3% w przypadku zwolnienia ze składek społecznych), nie składasz rocznej deklaracji podatkowej i nie korzystasz z ulg ani zwrotów; z systemu Kildeskatt możesz zrezygnować nawet do 3 lat wstecz i odzyskać nadpłacony podatek. Standardowy Skattekort — Tabellkort — polecany jest osobom zatrudnionym u jednego pracodawcy z regularnymi dochodami; podatek naliczany jest zgodnie z tabelą Skatteetaten. Warto zwrócić uwagę, że od 2025 roku obowiązuje nowa numeracja tabel (kody od 8000 do 9400) — co może mieć znaczenie przy wyborze właściwej opcji. Alternatywą dla osób z nieregularnymi dochodami, kilkoma pracodawcami, premiami lub dodatkami jest Prosentkort — podatek naliczany jest jako stały procent dochodu, a jedna karta działa u wszystkich pracodawców. To rozwiązanie często najbezpieczniejsze przy zmiennej pracy. Aktualizacja Skattekort jest szczególnie ważna w sytuacji, gdy Twoja sytuacja finansowa zmienia się w trakcie roku — np. pojawiają się nowe źródła dochodu, premie, odsetki od kredytów czy zmienia się majątek. Dzięki temu unikniesz niespodzianek przy rozliczeniu rocznym i zapobiegniesz błędnemu potrąceniu podatku. Warto także pamiętać, że jeśli dopiero zaczynasz pracę w Norwegii lub zmieniasz pracodawcę — brak ważnego Skattekort albo nieaktualna karta może skutkować automatycznym potrąceniem 50% podatku z Twojej wypłaty. Dlatego jak najszybciej zamów Skattekort albo zweryfikuj, czy obecna karta odpowiada Twoim przewidywanym dochodom. Całą procedurę można przeprowadzić online — logując się na portal Skatteetaten — co sprawia, że zmiana jest łatwa i wygodna. Jeśli masz kilku pracodawców, każdemu przypisz odpowiednią formę: główny pracodawca może korzystać z Tabellkort lub Prosentkort, a dodatkowi pracodawcy zazwyczaj z Prosentkort. Jeśli dopiero planujesz pracę w Norwegii — warto zastanowić się, która opcja będzie dla Ciebie najbardziej korzystna: Frikort, Kildeskatt, Tabellkort czy Prosentkort. Regularne sprawdzanie i aktualizacja Skattekort to najlepszy sposób, by podatek był naliczany zgodnie z rzeczywistymi dochodami i by uniknąć dopłat lub nadpłat przy rozliczeniu rocznym. TOPNOR REGNSKAP AS – Twoje Polskie Autoryzowane Biuro Księgowe +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Dlaczego wypłata jest wyższa przed świętami? HALV SKATT – świąteczny prezent w Norwegii?
W Norwegii okres przedświąteczny wiąże się z możliwością skorzystania z tzw. „halv skatt”, czyli systemu pobierania tylko połowy zaliczki na podatek z wynagrodzenia w listopadzie lub grudniu. Rozwiązanie to jest powszechnie stosowane i pozwala pracownikom otrzymać wyższą wypłatę przed Bożym Narodzeniem. Warto jednak dokładnie rozumieć jego zasady, aby uniknąć błędnych interpretacji i ewentualnych niedopłat podatku. Najważniejsze jest to, że „halv skatt” nie jest zwolnieniem z podatku. Całkowita kwota podatku do zapłacenia za rok pozostaje taka sama, a ulga polega wyłącznie na zmniejszeniu potrącenia zaliczki w jednym miesiącu. Wyższa wypłata przed świętami jest efektem wcześniejszego rozłożenia obciążeń podatkowych na pozostałe miesiące. Z tego względu system ten bywa potocznie określany „prezentem od króla”, choć w rzeczywistości podatnik nie płaci mniej – płaci tylko inaczej. Jak działa „halv skatt”? Przez większość roku pracownik ma potrącane pełne zaliczki na podatek. W listopadzie lub grudniu pracodawca może jednak zastosować zmniejszone potrącenie – zazwyczaj do połowy standardowej wysokości. Decyzja o tym, w którym miesiącu ulga będzie zastosowana, należy do pracodawcy, choć często jest uzgadniana z pracownikami. W praktyce wygląda to tak, że w ciągu 10,5 miesiąca pobierane są wyższe zaliczki, aby przed świętami możliwe było zmniejszenie potrącenia. W efekcie wypłata netto w jednym miesiącu jest wyższa, ale pozostałe miesiące były odpowiednio „dociążone”, aby całość podatku nadal została zapłacona. Kogo dotyczy „halv skatt”? Z systemu mogą korzystać osoby, które posiadają norweską kartę podatkową (skattekort) i rozliczają się według standardowych zasad — niezależnie od tego, czy stosowana jest tabela podatkowa, czy procentowe potrącenie. Ulga dotyczy pracowników zatrudnionych na: miesięcznej pensji, wynagrodzeniu dwutygodniowym, wynagrodzeniu godzinowym. Warto jednak wiedzieć, że nie wszystkie osoby mogą skorzystać z „halv skatt”. Oto najważniejsze wyjątki. Kogo nie obejmuje „halv skatt”? 1. Osoby objęte podatkiem źródłowym (kildeskatt) Jeśli podatnik rozlicza się według systemu 25% podatku źródłowego, potrącenie odbywa się przez pełne 12 miesięcy — bez możliwości zastosowania „halv skatt”. 2. Pracownicy korzystający ze specjalnych tabel podatkowych Dotyczy to głównie pracowników offshore, marynarzy oraz osób pracujących w sektorze wydobycia ropy i gazu, gdzie obowiązują specjalne tabele podatkowe, m.in.: 7150, 7160, 7350, 7500, 7700, 6350, 6500, 6700, 0100, 0101. W tych systemach zaliczki muszą być pobierane w równym wymiarze przez wszystkie miesiące. 3. Pracownicy bez norweskiej karty podatkowej Osoby bez skattekort mają automatycznie potrącane 50% podatku i nie mogą korzystać z połowy zaliczki na podatek przed świętami. Możliwość rezygnacji z „halv skatt” Wbrew powszechnemu przekonaniu pracownik nie musi korzystać z tej ulgi. Jeśli obawia się niedopłaty podatku przy wiosennym rozliczeniu, może wcześniej poinformować pracodawcę, że rezygnuje z połowy zaliczki i chce pobrania standardowego potrącenia. Podsumowanie „Halv skatt” to popularny norweski system, który pozwala na zwiększenie przedświątecznej wypłaty poprzez zmniejszenie potrącenia zaliczki na podatek. To rozwiązanie ułatwia planowanie finansów w okresie zwiększonych wydatków, jednak nie oznacza obniżenia rocznego podatku. Całkowita kwota podatkowa pozostaje taka sama — zmienia się tylko sposób jej rozłożenia na poszczególne miesiące. Zanim jednak uznasz wyższą wypłatę za „bonus”, warto sprawdzić, czy system dotyczy Twojego rodzaju zatrudnienia i czy nie grozi Ci niedopłata podatku na koniec roku. TOPNOR REGNSKAP AS Twoje Polskie Autoryzowane Biuro Księgowe +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Dialogmøte: norweski system wsparcia pracownika na zwolnieniu lekarskim
„Dialogmøte” w Norwegii to formalne spotkanie między pracownikiem, pracodawcą i często przedstawicielem urzędu NAV (norweskiego urzędu pracy i ubezpieczeń społecznych), organizowane w sytuacji, gdy pracownik jest niezdolny do pracy przez dłuższy czas. Celem takiego spotkania jest omówienie sytuacji zdrowotnej pracownika, przedstawienie możliwości dostosowania warunków pracy oraz opracowanie planu powrotu do pracy, zwanego oppfølgingsplan. Dialogmøte ma na celu znalezienie praktycznych rozwiązań, które umożliwią pracownikowi częściowy lub pełny powrót do obowiązków zawodowych. Spotkanie jest formą współpracy i komunikacji między stronami, a jego przebieg regulują przepisy prawa pracy oraz wytyczne NAV. Wyróżnia się trzy typy spotkań dialogowych. Pierwsze z nich – Dialogmøte 1 – musi się odbyć najpóźniej w siódmym tygodniu niezdolności do pracy. Zwołanie tego spotkania leży po stronie pracodawcy, chyba że spotkanie jest uznane za „oczywiście niepotrzebne”, np. gdy stan zdrowia pracownika całkowicie uniemożliwia jakikolwiek powrót do pracy w najbliższym czasie. Drugie spotkanie, Dialogmøte 2, organizuje urząd NAV, zazwyczaj po około 26 tygodniach trwania zwolnienia lekarskiego. Celem jest ocena postępów i dalszych możliwości powrotu do pracy. Dialogmøte 3 może się odbyć w wyjątkowych przypadkach, najczęściej przed końcem okresu zasiłku chorobowego, czyli po roku, gdy konieczna jest dalsza ocena sytuacji. Zarówno pracownik, jak i pracodawca mają określone prawa i obowiązki w związku z uczestnictwem w dialogmøte. Pracownik ma obowiązek uczestniczyć w spotkaniu, chyba że istnieją poważne przyczyny medyczne uniemożliwiające udział. Może również przyjść z osobą towarzyszącą, np. przedstawicielem związku zawodowego lub zaufanym doradcą. Jego zadaniem jest aktywny udział w rozmowie i współpraca przy tworzeniu planu powrotu do pracy. Pracodawca jest zobowiązany zorganizować dialogmøte 1 oraz przygotować informacje o możliwych dostosowaniach w miejscu pracy, takich jak zmniejszenie wymiaru godzin, zmiana obowiązków czy inne rozwiązania wspierające stopniowy powrót pracownika do pracy. Jeśli pracodawca nie zwoła spotkania w wymaganym terminie, pracownik może sam zwrócić się do NAV z prośbą o jego zorganizowanie. Urząd NAV odgrywa ważną rolę w całym procesie, szczególnie przy dłuższej nieobecności w pracy. Organizuje drugie spotkanie dialogowe i może zaprosić lekarza prowadzącego, aby pomóc w ocenie, jakie aktywności są możliwe z medycznego punktu widzenia. Spotkania mogą odbywać się w formie fizycznej lub cyfrowej, jeśli osobiste uczestnictwo nie jest możliwe. Pracodawca ma obowiązek przesłać do NAV aktualny plan powrotu do pracy co najmniej tydzień przed planowanym spotkaniem. W przypadkach, gdy pracownik jest częściowo niezdolny do pracy (gradert sykmeldt), dialogmøte może być zorganizowane wcześniej, jeśli strony lub lekarz uznają to za uzasadnione. Jeżeli choroba jest tak poważna, że powrót do pracy w przewidywalnym czasie nie jest realny, spotkanie może zostać uznane za zbędne. Cały proces ma na celu wspieranie pracownika, ale również zapewnienie, że możliwości powrotu do pracy zostaną rzeczywiście rozważone i odpowiednio dostosowane do jego stanu zdrowia. Informacje w pigułce: W Norwegii, podczas dłuższego zwolnienia lekarskiego, zarówno pracownik, jak i pracodawca mają obowiązek uczestniczyć w tzw. dialogmøte – spotkaniu dialogowym. Celem takiego spotkania jest omówienie sytuacji zdrowotnej pracownika oraz ustalenie możliwych działań, które mogą ułatwić jego powrót do pracy. Pierwsze spotkanie dialogowe powinno odbyć się nie później niż w siódmym tygodniu trwania zwolnienia lekarskiego. Za jego zorganizowanie odpowiada pracodawca. Podczas rozmowy omawia się, jakie działania mogą zostać podjęte, aby stopniowo przywrócić pracownika do aktywności zawodowej — na przykład możliwość pracy w niepełnym wymiarze godzin, zmianę obowiązków czy inne dostosowania stanowiska pracy. Udział w spotkaniu jest obowiązkowy zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy. Jeśli jednak stan zdrowia uniemożliwia osobisty udział w spotkaniu, możliwe jest zorganizowanie go w formie cyfrowej – online. W takiej sytuacji warto poinformować pracodawcę o trudnościach z dojazdem i zaproponować spotkanie zdalne, np. przez wideokonferencję. Dialogmøte ma charakter wspierający – nie jest kontrolą, lecz formą współpracy między stronami, która ma pomóc w znalezieniu najlepszych rozwiązań umożliwiających bezpieczny powrót do pracy. Więcej informacji znajdziesz na: 1. NAV (Arbeids- og velferdsetaten) – oficjalny urząd pracy i ubezpieczeń społecznych: https://www.nav.no/dialogmote – Zawiera oficjalne informacje o zasadach organizacji dialogmøte 1, 2 i 3, obowiązkach stron oraz wyjątkach. 2. Regjeringen.no (Rząd Norwegii) – dokumenty i checklisty dla pracodawców: https://www.regjeringen.no/contentassets/53ed02d8a2ef4223b93536d17c04c093/sjekkliste_arbgiver.pdf – Zawiera obowiązki pracodawcy dotyczące organizacji dialogmøte i opracowania oppfølgingsplan. 3. Helsedirektoratet (Dyrekcja Zdrowia) – wytyczne dla lekarzy: https://www.helsedirektoratet.no/veiledere/sykmelderveileder/sykmelders-rolle-i-sykmeldingsperioden-oppfolgingsplan-aktivitetskravet-og-dialogmoter/dialogmoter-med-arbeidsgiver – Omawia rolę lekarza w procesie dialogmøte i współpracy z pracodawcą. 4. Arbeidsmandsforbundet (Związek zawodowy pracowników fizycznych) https://arbeidsmandsforbundet.no/faq-items/ma-jeg-stille-opp-i-dialogmote-med-arbeidsgiver-nar-jeg-er-sykemeldt – Wyjaśnia obowiązek udziału pracownika w dialogmøte i jego prawa. 5. Norsk Lektorlag (Związek nauczycieli akademickich) https://www.norsklektorlag.no/oss/hvordan-skal-arbeidsgiver-folge-meg-opp-nar-jeg-er-sykmeldt – Zawiera praktyczne wskazówki dotyczące przygotowania do spotkania i opracowania planu powrotu do pracy. 6. Legegruppa SMS (portal informacyjny dla lekarzy) https://legegruppa-sms.no/sykemeldinig-dialogmoter – Opisuje znaczenie dialogmøte z perspektywy lekarza prowadzącego i współpracy z NAV. TOPNOR REGNSKAP AS Twoje Polskie Autoryzowane Biuro Księgowe +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no