W Norwegii dwa pojęcia często pojawiające się w kontekście bezrobocia to dagpenger i permittering. Choć obydwa dotyczą sytuacji, w której osoba nie pracuje, pełnią różne funkcje i warto zrozumieć, czym się różnią.

Dagpenger to zasiłek dla bezrobotnych, który przysługuje osobom tymczasowo bez pracy lub tym, które utraciły ją na stałe. Wysokość tego świadczenia wynosi 62,4% twoich dotychczasowych dochodów, do maksymalnej kwoty 744 168 NOK rocznie. Zasiłek ten można otrzymywać przez różne okresy, w zależności od wcześniejszych zarobków.

Aby uzyskać prawo do dagpenger, musisz spełnić określone warunki. Po pierwsze, musisz stracić co najmniej połowę swojego standardowego czasu pracy, a dochody muszą się zmniejszyć w całości lub w części. Dodatkowo, musisz mieć dochód na poziomie minimum 186 042 NOK w ciągu ostatnich 12 miesięcy lub 372 084 NOK w ciągu ostatnich 36 miesięcy. Zasiłek przysługuje osobom poniżej 67. roku życia.

Permittering, z kolei, dotyczy sytuacji, w której pracodawca z powodów ekonomicznych, np. z powodu przestoju, nie może tymczasowo zapewnić pracy swoim pracownikom, ale nie rozwiązuje z nimi umowy. Zamiast wypłacać pełne wynagrodzenie, wysyła pracowników na permittering – czyli na czasowe zwolnienie. W tym czasie pracownicy mogą ubiegać się o dagpenger, co jest dla nich formą wsparcia do momentu, kiedy firma będzie w stanie wznowić pełne zatrudnienie.

Podsumowując, dagpenger to zasiłek, który otrzymujesz w sytuacji, gdy nie masz pracy, natomiast permittering to przyczyna, dla której możesz otrzymać dagpenger w okresie, gdy twój pracodawca nie może ci zapewnić pracy, ale formalnie wciąż jesteś jego pracownikiem.

TOPNOR REGNSKAP AS

Twoje Polskie Autoryzowane Biuro Księgowe

+47 939 82 173

post@topnor.no