Branża motoryzacyjna – zmiany płacy minimalnej od 15 czerwca 2026
Od połowy czerwca 2026 roku firmy działające w norweskiej branży motoryzacyjnej będą zobowiązane do stosowania ustawowo określonych minimalnych stawek wynagrodzenia. Nowe przepisy obejmą m.in. warsztaty samochodowe, serwisy, lakiernie, zakłady naprawcze oraz część firm zajmujących się obsługą pojazdów. Zmiany zostały wprowadzone przez norweską Tariffnemnda i opierają się na częściowym upowszechnieniu układu zbiorowego Biloverenskomsten. W praktyce oznacza to, że wybrane zapisy porozumienia branżowego stają się obowiązkowe dla wszystkich pracodawców – niezależnie od tego, czy firma należy do organizacji pracodawców lub posiada własny układ zbiorowy. Kogo obejmą nowe przepisy? Regulacje będą dotyczyły pracowników wykonujących m.in.: – naprawy samochodowe, – serwis i konserwację pojazdów, – prace blacharskie i lakiernicze, – magazynowanie części, – obsługę techniczną w branży motoryzacyjnej. Przepisy nie obejmą natomiast firm zajmujących się głównie sprzedażą pojazdów, wymianą szyb czy działalnością stacji paliw. Minimalne stawki godzinowe od 15 czerwca 2026 Wysokość wynagrodzenia zależy od kwalifikacji zawodowych oraz doświadczenia pracownika. Mechanicy i pracownicy wykwalifikowani Osoby posiadające fagbrev lub uznane kwalifikacje zawodowe będą objęte najwyższymi stawkami. Minimalne wynagrodzenie wyniesie: – 223,50 NOK za godzinę dla nowo wykwalifikowanych pracowników, – 237 NOK za godzinę po roku praktyki zawodowej. Wynagrodzenie dla pomocników i pracowników bez kwalifikacji Pracownicy niewykwalifikowani również zostaną objęci ochroną płacową. Nowe minimalne stawki to: – 208 NOK za godzinę dla osób powyżej 18 roku życia, – 212 NOK za godzinę po minimum roku doświadczenia w branży. Dlaczego Norwegia zdecydowała się na takie rozwiązanie? Norweska Inspekcja Pracy podkreśla, że celem zmian jest ograniczenie dumpingu socjalnego oraz poprawa warunków zatrudnienia dla pracowników zagranicznych. Władze chcą zapobiegać sytuacjom, w których firmy konkurują wyłącznie niskimi wynagrodzeniami i słabszymi warunkami pracy. Nowe przepisy mają zagwarantować bardziej uczciwe zasady konkurencji oraz jednakowe minimalne warunki zatrudnienia dla wszystkich osób pracujących w branży. Dodatkowe obowiązki pracodawców Nowe regulacje nie dotyczą wyłącznie płacy minimalnej. Pracodawcy będą musieli również zapewnić pracownikom odpowiednią odzież roboczą i obuwie ochronne bez obciążania ich kosztami zakupu. Wymogi te staną się szczególnie istotne dla: – myjni samochodowych, – serwisów opon, – przechowalni opon i kół. Autoryzacja firm i dokumentacja Przedsiębiorstwa objęte systemem autoryzacji będą zobowiązane do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej przestrzeganie nowych przepisów. Arbeidstilsynet może zażądać dowodów wypłaty prawidłowych stawek oraz potwierdzenia zapewnienia pracownikom wymaganej odzieży ochronnej. Brak spełnienia wymogów może skutkować problemami z uzyskaniem lub przedłużeniem autoryzacji działalności. Kontrole Arbeidstilsynet będą częstsze Norweska Inspekcja Pracy zapowiada wzmożone kontrole w branży motoryzacyjnej po wejściu przepisów w życie. Przedsiębiorcy powinni odpowiednio wcześniej przygotować: – nowe umowy o pracę, – aktualizację systemów wynagrodzeń, – dokumentację kadrową, – budżety uwzględniające wyższe koszty zatrudnienia. Dla wielu polskich przedsiębiorców prowadzących działalność w Norwegii nowe regulacje oznaczają konieczność dostosowania warunków zatrudnienia do aktualnych wymogów prawa. Warto wcześniej przygotować firmę na zmiany, zaktualizować dokumentację pracowniczą oraz upewnić się, że stosowane stawki wynagrodzeń są zgodne z nowymi przepisami obowiązującymi od 15 czerwca 2026 roku. Żródło: https://kommunikasjon.ntb.no/pressemelding/18908116/minstelonn-i-bilbransjen-fra-15-juni?publisherId=14974413&lang=no https://www.arbeidstilsynet.no/regelverk/forskrifter/forskrift-om-delvis-allmenngjoring-av-biloverenskomsten/?utm_source=chatgpt.com https://lovdata.no/dokument/SF/forskrift/2026-04-13-592?utm_source=chatgpt.com Sekcja Informacje Zakres zmian Obowiązkowa płaca minimalna w branży motoryzacyjnej w Norwegii od 15 czerwca 2026 roku. Podstawa prawna Upowszechnienie układu zbiorowego Biloverenskomsten przez Tariffnemnda. Branże objęte Warsztaty, serwisy, lakiernie, naprawy, magazyny części, obsługa pojazdów. Wyłączenia Sprzedaż pojazdów, stacje paliw, wymiana szyb. Stawki – wykwalifikowani 223,50 NOK / h – nowi 237 NOK / h – po doświadczeniu Stawki – niewykwalifikowani 208 NOK / h – start 212 NOK / h – po roku Obowiązki pracodawcy Odzież robocza i BHP bez kosztów dla pracownika. Stawiamy na indywidualne podejście, sprawną komunikację oraz praktyczne rozwiązania dopasowane do potrzeb przedsiębiorców. Pomagamy nie tylko w realizacji obowiązków księgowych, ale również w bezpiecznym i świadomym rozwoju biznesu. Zapraszamy do kontaktu i współpracy. Topnor Regnskap AS – polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii www.topnor.nopost@topnor.no+47 939 82 173
Polski fachowiec w Norwegii – polski zawód, norweskie przepisy
Dla tysięcy Polaków wyjazd do Norwegii oznacza szansę na lepsze zarobki i stabilniejsze życie. Wielu z nich posiada wykształcenie zawodowe, ukończone technika, świadectwa czeladnicze albo wieloletnie doświadczenie zdobyte w Polsce. Problem pojawia się jednak w momencie rozpoczęcia pracy u norweskiego pracodawcy. W praktyce okazuje się bowiem, że sam dyplom czy doświadczenie nie zawsze wystarczają, aby zostać uznanym za wykwalifikowanego pracownika. To właśnie dlatego temat uznawania kwalifikacji zawodowych budzi tak duże zainteresowanie wśród Polaków pracujących w Norwegii. Dla jednych oznacza możliwość legalnego wykonywania zawodu, dla innych wyższe wynagrodzenie, lepszą pozycję podczas rekrutacji albo szansę na awans. W wielu branżach różnice finansowe pomiędzy pracownikiem wykwalifikowanym a niewykwalifikowanym są bardzo wyraźne. W budownictwie minimalna stawka dla fachowca wynosi obecnie 264,32 NOK za godzinę, natomiast pracownik niewykwalifikowany otrzymuje minimum 239,61 NOK. Na pierwszy rzut oka różnica może wydawać się niewielka, ale przy pełnym etacie przekłada się na tysiące koron rocznie. Dla wielu osób formalne uznanie kwalifikacji staje się więc nie tylko kwestią prestiżu, ale zwyczajnie opłacalną inwestycją. Norwegia nie traktuje wszystkich zawodów tak samo System uznawania kwalifikacji w Norwegii jest rozbudowany i zależy przede wszystkim od rodzaju wykonywanego zawodu. Najważniejszy podział dotyczy zawodów regulowanych oraz nieregulowanych. W przypadku zawodów regulowanych państwo norweskie wymaga oficjalnego zatwierdzenia kwalifikacji jeszcze przed rozpoczęciem pracy. Bez odpowiedniej zgody nie można legalnie wykonywać zawodu, nawet jeśli dana osoba ukończyła studia lub posiada wieloletnie doświadczenie w Polsce. Dotyczy to między innymi: – lekarzy, – pielęgniarek, – stomatologów, – fizjoterapeutów, – elektryków, – nauczycieli, – prawników, – weterynarzy, – księgowych i biegłych rewidentów. Każda z tych grup zawodowych podlega innemu norweskiemu urzędowi. W Norwegii funkcjonuje obecnie 18 organów odpowiedzialnych za uznawanie kwalifikacji zawodowych, a liczba zawodów wymagających autoryzacji przekracza 180. Według aktualnych danych 168 zawodów posiada status zawodów regulowanych. W wielu branżach można pracować bez formalnego uznania Inaczej wygląda sytuacja w zawodach nieregulowanych. Tutaj decyzję o zatrudnieniu podejmuje sam pracodawca. To on ocenia, czy doświadczenie, wykształcenie albo praktyczne umiejętności pracownika są wystarczające. Dlatego wielu Polaków rozpoczyna pracę w Norwegii bez wcześniejszego przechodzenia procedury uznawania kwalifikacji. Szczególnie często dotyczy to branży budowlanej, gastronomii, produkcji czy usług technicznych. Nie oznacza to jednak, że formalne potwierdzenie kwalifikacji jest zbędne. W praktyce pracownik bez uznanych dokumentów bardzo często: – otrzymuje niższą stawkę, – zostaje zatrudniony jako pomocnik, – ma mniejsze możliwości negocjowania wynagrodzenia, – trudniej znajduje lepszą pracę, – ma ograniczone możliwości awansu. Norwescy pracodawcy mogą uznać kwalifikacje na podstawie doświadczenia, CV albo testu praktycznego, ale oficjalne potwierdzenie kompetencji przez norweską instytucję zwykle zwiększa wiarygodność pracownika. Fachowiec z Polski nie zawsze jest fachowcem w Norwegii Wielu Polaków jest przekonanych, że ukończenie szkoły zawodowej lub posiadanie świadectwa czeladniczego automatycznie daje status wykwalifikowanego pracownika także w Norwegii. W praktyce wygląda to bardziej skomplikowanie. Norwegia posiada własny system kwalifikacji zawodowych oparty na dokumentach fagbrev i svennebrev. To właśnie do nich porównywane są polskie kwalifikacje. W niektórych przypadkach samo przedstawienie dyplomu nie wystarcza. HK-dir może wymagać dodatkowego egzaminu wyrównawczego przed wydaniem decyzji o uznaniu kwalifikacji. Dla wielu osób jest to największe zaskoczenie całej procedury. Egzamin, który może zdecydować o zarobkach Egzamin wyrównawczy dotyczy przede wszystkim zawodów rzemieślniczych i technicznych. Zazwyczaj trwa dwa dni i obejmuje część praktyczną oraz teoretyczną. System przypomina polski egzamin czeladniczy. Aby w ogóle podejść do egzaminu, kandydat musi wcześniej udokumentować wieloletnią praktykę zawodową. Dobrą wiadomością dla Polaków jest możliwość zdawania egzaminu w języku polskim. Komisje egzaminacyjne współpracują w tym zakresie z polskimi izbami rzemieślniczymi. Dopiero po: – zdaniu egzaminu, – przedstawieniu wymaganej dokumentacji, – zakończeniu procedury w HK-dir, możliwe jest uzyskanie formalnego uznania kwalifikacji jako odpowiednika norweskiego fagbrev. Jakie zawody z Polski można obecnie uznać? Na liście zawodów objętych procedurą uznawania kwalifikacji znajdują się obecnie między innymi: – cieśla – Tømrer, – hydraulik – Rørlegger, – murarz – Murer, – betoniarz – Betongfagarbeider, – dekarz – Tak- og membrantekker, – fryzjer – Frisør, – mechanik samochodowy – Bilmekaniker (lette og/eller tunge kjøretøy), – mechanik przemysłowy – Industrimekaniker, – stolarz – Trevaresnekker / Møbelsnekker, – kucharz – Kokk / Institusjonskokk, – kosmetyczka – Hudpleier, – szklarz – Glassfagarbeider, – rzeźnik – Slakter / Butikkslakter, – masarz – Pølsemaker, – tapicer – Møbeltapetserer, – blacharz budowlany – Ventilasjon- og blikkenslager, – blacharz przemysłowy – Platearbeider, – mechanik maszyn rolniczych – Landbruksmekaniker, – kelner – Servitør, – pracownik sprzedaży – Salgsmedarbeider, – pracownik branży turystycznej – Reiselivsmedarbeider, – blacharz samochodowy / lakiernik – Bilskadereparatør, – hydraulik przemysłowy – Industrirørlegger. To właśnie te zawody najczęściej przechodzą procedurę uznawania kwalifikacji przez HK-dir. HK-dir przejął obowiązki dawnego NOKUT Wielu Polaków nadal kojarzy instytucję NOKUT, jednak od 1 stycznia 2023 roku obowiązki związane z uznawaniem zagranicznego wykształcenia przejął HK-dir — Direktoratet for høyere utdanning og kompetanse. Instytucja odpowiada obecnie między innymi za: – uznawanie wyższego wykształcenia, – kwalifikacje zawodowe, – procedury fagbrev, – edukację zawodową, – kwalifikacje nauczycieli i pedagogów. To właśnie tam trafia większość wniosków składanych przez Polaków chcących potwierdzić swoje wykształcenie w Norwegii. Niektóre polskie dyplomy mają uproszczoną ścieżkę HK-dir przewiduje automatyczne uznanie dla części polskich dyplomów. Dotyczy to licencjatów oraz doktoratów. Taki dokument można pobrać bez konieczności składania pełnego wniosku, jednak ma on wyłącznie charakter informacyjny. Jeżeli pracodawca albo uczelnia wymaga formalnej decyzji administracyjnej, konieczne jest przejście standardowej procedury. Ważne jest również to, że automatyczne uznanie nie obejmuje polskich tytułów magistra. Wynika to z różnic w strukturze i formach studiów magisterskich. Procedury mogą trwać wiele miesięcy Osoby planujące uznanie kwalifikacji powinny przygotować się na długi czas oczekiwania. Obecnie: – uznanie wyższego wykształcenia trwa około 4–6 miesięcy, – procedury dla nauczycieli i pedagogów około 4 miesięcy, – fagskoleutdanning około 3–5 miesięcy, – uznanie kwalifikacji zawodowych typu fagbrev około 2–3 miesięcy. W przypadku elektryków czas oczekiwania na decyzję DSB może wynosić do 4 miesięcy przy uznaniu stałym oraz do 2 miesięcy przy procedurze tymczasowej. Norweskie instytucje podkreślają, że nie mogą przyspieszać wybranych spraw, ponieważ obowiązuje zasada równego traktowania wszystkich wnioskodawców. To dopiero pierwszy etap całej procedury Dla wielu osób samo uznanie kwalifikacji okazuje się dopiero początkiem formalności związanych z pracą w Norwegii. W zależności od zawodu konieczne może być przygotowanie odpowiednich tłumaczeń, zebranie dokumentów z Polski, potwierdzenie praktyki zawodowej albo kontakt
Verneombud w Norwegii – obowiązek, którego nie możesz zignorować
Bezpieczeństwo pracy jest jednym z najważniejszych elementów norweskiego systemu pracy. Właśnie dlatego w większości firm funkcjonuje verneombud, czyli przedstawiciel załogi ds. bezpieczeństwa i higieny pracy. Temat ten szczególnie często pojawia się wśród polskich przedsiębiorców rozpoczynających działalność w Norwegii — podczas współpracy z kontrahentami, rejestracji działalności czy kontroli Arbeidstilsynet. Dla wielu firm jest to jedno z podstawowych zagadnień związanych z organizacją systemu HMS. Kim jest verneombud? Verneombud to przedstawiciel pracowników odpowiedzialny za kwestie związane z bezpieczeństwem oraz środowiskiem pracy. Osoba ta wybierana jest przez pracowników i reprezentuje ich interesy w zakresie BHP. Jego zadaniem jest dbanie o to, aby warunki pracy były zgodne z norweskimi przepisami oraz nie stwarzały zagrożenia dla zdrowia i życia pracowników. Zmiany przepisów od stycznia 2024 roku Od stycznia 2024 roku zmieniły się przepisy dotyczące obowiązku powołania verneombud. Obecnie każda firma zatrudniająca co najmniej 5 pracowników ma obowiązek wyznaczenia przedstawiciela ds. BHP. Wcześniej obowiązek ten dotyczył firm zatrudniających minimum 10 osób. Oznacza to, że nowe przepisy objęły znacznie większą liczbę przedsiębiorstw, w tym wiele małych i średnich firm prowadzonych przez polskich pracodawców w Norwegii. Jeżeli firma obecnie nie posiada jeszcze 5 pracowników, warto pamiętać o tym obowiązku na przyszłość i odpowiednio wcześniej przygotować organizację do spełnienia wymagań HMS. Jak wybierany jest przedstawiciel ds. BHP? Verneombud powinien zostać wybrany przez pracowników. Takie rozwiązanie ma zapewnić niezależność tej funkcji oraz realny wpływ załogi na kwestie związane z bezpieczeństwem pracy. Co do zasady funkcji tej nie powinien pełnić właściciel firmy ani najwyższe kierownictwo, ponieważ verneombud reprezentuje pracowników. Szkolenie verneombud Osoba pełniąca funkcję przedstawiciela ds. BHP musi przejść odpowiednie szkolenie. Norweskie przepisy wymagają, aby verneombud ukończył szkolenie z zakresu HMS dostosowane do charakteru działalności firmy i zagrożeń występujących w miejscu pracy. Co do zasady jest to szkolenie około 40-godzinne, choć w niektórych przypadkach dopuszcza się jego dostosowanie do poziomu ryzyka w firmie. Obowiązek zapewnienia szkolenia spoczywa na pracodawcy. Jakie obowiązki ma verneombud? Przedstawiciel ds. BHP uczestniczy w codziennym nadzorze nad bezpieczeństwem pracy i funkcjonowaniem systemu HMS. Do jego obowiązków należy między innymi: – monitorowanie warunków pracy, – reagowanie na zagrożenia, – zgłaszanie nieprawidłowości pracodawcy, – udział w analizach ryzyka i działaniach HMS, – kontrolowanie szkoleń i instruktażu pracowników, – udział w kontrolach prowadzonych przez Arbeidstilsynet. Verneombud dba również o to, aby: – sprzęt i urządzenia były bezpieczne, – środki ochrony indywidualnej były dostępne i sprawne, – procesy pracy nie stwarzały zagrożenia dla pracowników, – praca była organizowana w sposób bezpieczny dla zdrowia i życia. Prawo do zatrzymania niebezpiecznej pracy Jednym z najważniejszych uprawnień verneombud jest możliwość wstrzymania pracy w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia pracowników. Może to dotyczyć między innymi: – pracy na wysokości bez zabezpieczeń, – braku środków ochrony indywidualnej, – niebezpiecznych warunków pracy, – wykonywania prac bez wymaganych procedur bezpieczeństwa. W takiej sytuacji przedstawiciel ds. BHP może zgłosić sprawę do Arbeidstilsynet. Co ważne, pracodawca nie może wyciągać wobec verneombud konsekwencji za podjęcie decyzji o zatrzymaniu pracy. Sam wybór verneombud to za mało Norweska Inspekcja Pracy coraz częściej sprawdza nie tylko sam fakt wyboru przedstawiciela ds. BHP, ale również to, czy system HMS rzeczywiście działa w praktyce. Kontrole obejmują m.in.: dokumentację HMS, szkolenia, procedury bezpieczeństwa, komunikację z pracownikami, rzeczywisty udział verneombud w działaniach firmy. Także norwescy kontrahenci często wymagają potwierdzenia wyboru przedstawiciela ds. BHP jeszcze przed rozpoczęciem współpracy. Verneombud a tillitsvalgt – to nie to samo W praktyce te funkcje bywają mylone, jednak ich zadania są zupełnie różne. Verneombud odpowiada za kwestie związane z bezpieczeństwem i środowiskiem pracy, natomiast tillitsvalgt reprezentuje pracowników w sprawach związkowych i dotyczących układów zbiorowych. Podsumowanie Verneombud to jeden z podstawowych elementów norweskiego systemu bezpieczeństwa pracy. Funkcja ta ma realne znaczenie zarówno dla pracowników, jak i dla pracodawcy. Zmiany obowiązujące od stycznia 2024 roku sprawiły, że obowiązek wyboru przedstawiciela ds. BHP dotyczy większej liczby firm niż wcześniej. Dlatego warto odpowiednio wcześnie zadbać o organizację systemu HMS, szkolenia oraz prawidłowe funkcjonowanie verneombud w firmie. TOPNOR REGNSKAP ASTwoje polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii+47 939 82 173post@topnor.no
SØKE OM UTSETTELSE – dodatkowy czas na rozliczenie firmy
W Norwegii każdy przedsiębiorca ma obowiązek złożyć zeznanie podatkowe (Skattemelding) do Urzędu Podatkowego. Obowiązek ten dotyczy zarówno jednoosobowych działalności gospodarczych, jak i spółek. Brak złożenia zeznania w terminie może skutkować nałożeniem kar administracyjnych, odsetek oraz oszacowaniem podatku przez urząd na podstawie dostępnych informacji. Dlatego ważne jest pamiętanie o corocznym rozliczeniu podatkowym. Termin rozliczeń rocznych dla przedsiębiorców upływa 31 maja. Istnieje jednak możliwość uzyskania dodatkowego czasu na złożenie deklaracji. Jeśli wiesz, że nie zdążysz z rozliczeniem swojej firmy, możesz wnioskować o wydłużenie terminu dostarczenia zeznania rocznego o 30 dni – z 31 maja do 30 czerwca. Termin składania wniosków o odroczenie upływa 31 maja każdego roku. Aby uzyskać przedłużenie terminu, należy złożyć formularz Skjema RF-1114. Ważne jest, aby dokładnie wypełnić formularz i podać uzasadniony powód odroczenia. Najczęstsze przyczyny to potrzeba dodatkowego czasu na zebranie dokumentów, oczekiwanie na informacje od osób trzecich lub inne nieprzewidziane okoliczności uniemożliwiające terminowe złożenie zeznania podatkowego. Należy pamiętać o obowiązujących terminach, ponieważ brak dopełnienia obowiązków może skutkować grzywnami lub innymi sankcjami. TOPNOR REGNSKAP ASTwoje polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii+47 939 82 173post@topnor.no
Enkeltpersonforetak – start własnej działalności w Norwegii
Altinn – rejestracja firmy Kliknij tutaj, aby zarejestrować działalność i znaleźć oficjalne informacje o ENK w Norwegii. Brønnøysundregistrene Sprawdź dane firmy, rejestrację oraz informacje o numerze organizacyjnym. Skatteetaten – podatki i VAT Znajdziesz tu informacje o podatkach, rozliczeniach oraz rejestracji VAT (MVA). NAV – świadczenia socjalne Sprawdź zasady dotyczące zasiłku chorobowego i świadczeń dla przedsiębiorców. Topnor Regnskap AS Poznaj nasze biuro i sprawdź, jak możemy pomóc w prowadzeniu Twojej firmy w Norwegii. Rozpoczęcie własnej działalności w Norwegii dla wielu osób wydaje się skomplikowane, jednak w praktyce najprostsza forma firmy — Enkeltpersonforetak (ENK) — pozwala stosunkowo szybko rozpocząć pracę na własny rachunek. To odpowiednik jednoosobowej działalności gospodarczej, który cieszy się dużą popularnością szczególnie wśród osób pracujących w budowlance, usługach, transporcie czy jako freelancerzy. Największą zaletą ENK jest niewielka ilość formalności, brak wymogu posiadania kapitału zakładowego oraz możliwość rejestracji całkowicie online. W przypadku Enkeltpersonforetak właściciel i firma są traktowani jako jeden podmiot, co oznacza, że przedsiębiorca odpowiada za zobowiązania firmy własnym majątkiem. Z jednej strony daje to prostsze rozliczenia i łatwiejsze prowadzenie biznesu, z drugiej jednak warto mieć świadomość odpowiedzialności finansowej związanej z prowadzeniem działalności. Sama rejestracja firmy odbywa się przez portal Altinn oraz Brønnøysundregistrene. Przed wysłaniem zgłoszenia warto wcześniej przygotować podstawowe informacje dotyczące działalności: – nazwę firmy (musi zawierać nazwisko właściciela),– adres prowadzenia działalności,– opis usług lub rodzaju działalności,– dane właściciela firmy. Po zaakceptowaniu wniosku przedsiębiorca otrzymuje numer organizacyjny potrzebny do legalnego prowadzenia firmy. Cały proces zwykle trwa od kilku dni do maksymalnie dwóch tygodni. Dużym plusem prowadzenia ENK są uproszczone kwestie administracyjne, jednak przedsiębiorca musi pamiętać o obowiązkach podatkowych. Dochód firmy rozliczany jest jako dochód prywatny właściciela i podlega opodatkowaniu według norweskiej skali podatkowej. Każdego roku należy złożyć skattemelding, czyli roczne rozliczenie podatkowe. Termin złożenia deklaracji upływa 31 maja. W Norwegii właściciel firmy sam odpowiada również za opłacanie zaliczek na podatek dochodowy, czyli forskuddsskatt. Zaliczki płaci się cztery razy w roku: – 15 marca,– 15 czerwca,– 15 września,– 15 grudnia. Wysokość zaliczek można na bieżąco zmieniać, jeśli sytuacja finansowa firmy ulegnie zmianie. Dzięki temu łatwiej uniknąć dużych dopłat podatku po zakończeniu roku. Bardzo ważnym obowiązkiem przedsiębiorcy jest także kontrolowanie limitu VAT. Jeżeli obrót firmy przekroczy 50 000 NOK w ciągu 12 miesięcy, działalność musi zostać zarejestrowana jako płatnik MVA, czyli norweskiego VAT-u. Od tego momentu przedsiębiorca dolicza VAT do faktur oraz regularnie składa deklaracje podatkowe. Rozliczenia VAT odbywają się co dwa miesiące, a najważniejsze terminy to: – 10 kwietnia,– 10 czerwca,– 31 sierpnia,– 10 października,– 10 grudnia,– 10 lutego. Prowadząc ENK warto pamiętać również o kwestiach związanych z ubezpieczeniem i świadczeniami socjalnymi. Właściciele jednoosobowych działalności nie mają identycznych praw jak pracownicy zatrudnieni na etacie. Dotyczy to między innymi zasiłku chorobowego. Standardowo właściciel ENK otrzymuje zasiłek chorobowy od 17 dnia choroby. Świadczenie wynosi zwykle 80% podstawy dochodu obliczanej na podstawie wcześniejszych rozliczeń podatkowych. Z tego powodu wiele osób decyduje się na wykupienie dodatkowego ubezpieczenia w NAV lub prywatnej firmie ubezpieczeniowej. Równie istotna jest księgowość i dokumentacja firmy. Nawet niewielka działalność ma obowiązek przechowywania faktur, dokumentowania kosztów i prowadzenia ewidencji przychodów. Dobrze prowadzona dokumentacja jest niezwykle ważna zarówno podczas rozliczenia podatkowego, jak i ewentualnej kontroli ze strony urzędu skarbowego. Wielu przedsiębiorców korzysta więc z pomocy księgowych lub programów księgowych, które ułatwiają codzienne obowiązki. Enkeltpersonforetak może również zatrudniać pracowników, jednak wiąże się to z dodatkowymi obowiązkami pracodawcy: – zgłoszeniem firmy jako pracodawcy,– podpisywaniem umów o pracę,– składaniem raportów a-melding,– odprowadzaniem składek i zaliczek podatkowych,– wykupieniem obowiązkowego ubezpieczenia od wypadków przy pracy. Warto pamiętać, że w ramach ENK nie można zatrudniać swojego współmałżonka. Jeżeli firma przestaje działać, działalność należy oficjalnie zamknąć poprzez portal Altinn. Przed zakończeniem działalności trzeba jednak rozliczyć wszystkie podatki, VAT oraz ewentualne zaległości wobec urzędów. Enkeltpersonforetak to rozwiązanie, które pozwala stosunkowo łatwo rozpocząć własny biznes w Norwegii. Mimo prostoty tej formy działalności warto od początku pilnować terminów podatkowych, prowadzić dokumentację i dbać o kwestie formalne. Dzięki temu firma może rozwijać się bezpiecznie i bez niepotrzebnych problemów administracyjnych. Przydatne informacje i pomoc dla przedsiębiorców w Norwegii Osoby planujące założenie Enkeltpersonforetak w Norwegii mogą większość formalności załatwić online. Najważniejszym miejscem dla przedsiębiorcy jest portal Altinn, gdzie odbywa się rejestracja działalności oraz składanie wielu dokumentów urzędowych związanych z prowadzeniem firmy. W sprawach dotyczących podatków, VAT-u oraz zaliczek na podatek dochodowy warto regularnie korzystać ze strony Skatteetaten. Znajdziesz tam informacje dotyczące rejestracji firmy jako płatnika MVA, terminów rozliczeń oraz możliwości zmiany wysokości zaliczek na podatek dochodowy (Forskuddsskatt). Korzystanie z oficjalnych stron urzędowych pozwala na bieżąco śledzić aktualne przepisy oraz uniknąć wielu błędów podczas prowadzenia działalności gospodarczej w Norwegii. Potrzebujesz wsparcia przy prowadzeniu firmy w Norwegii? W naszym biurze pomagamy przedsiębiorcom w bezpiecznym i sprawnym prowadzeniu działalności gospodarczej w Norwegii. Wspieramy zarówno osoby rozpoczynające działalność typu Enkeltpersonforetak, jak i firmy, które potrzebują stałej obsługi księgowej oraz pomocy w kontaktach z norweskimi urzędami. Stawiamy na indywidualne podejście, przejrzystą komunikację oraz praktyczne rozwiązania dopasowane do realnych potrzeb przedsiębiorców działających na norweskim rynku. Pomagamy w kwestiach związanych z księgowością, podatkami, VAT, rozliczeniami pracowników oraz codziennym prowadzeniem firmy, tak aby nasi klienci mogli skupić się na rozwijaniu swojego biznesu. Jeśli planujesz założyć firmę w Norwegii lub szukasz sprawdzonego wsparcia księgowego — zapraszamy do kontaktu. Topnor Regnskap AS – polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii post@topnor.no +47 939 82 173 www.topnor.no
Norwegia 2026: nowe zasady pracy po 70 roku życia
Od 1 stycznia 2026 roku w Norwegii weszły w życie istotne zmiany dotyczące limitów wieku w zatrudnieniu, które mają na celu wydłużenie aktywności zawodowej osób starszych. Nowe przepisy wpływają zarówno na pracowników, jak i na przedsiębiorców, którzy muszą dostosować swoje procedury kadrowe oraz dokumentację pracowniczą do aktualnych regulacji. Zgodnie z norweską ustawą o środowisku pracy (Working Environment Act – WEA), rozwiązanie stosunku pracy ze względu na wiek jest obecnie możliwe dopiero po ukończeniu 72 lat. Oznacza to, że osiągnięcie 70. roku życia nie stanowi już podstawy do zakończenia zatrudnienia. Pracownik, który chce kontynuować pracę po tym wieku, może to zrobić, o ile nadal spełnia wymagania swojego stanowiska. Pracodawca nie ma prawa zwolnić pracownika wyłącznie z powodu wieku, co wpisuje się w szerszą politykę państwa zachęcającą do dłuższej aktywności zawodowej. Jedną z kluczowych zmian jest także ograniczenie możliwości ustalania przez firmy własnych limitów wieku. Dotychczas część przedsiębiorstw stosowała wewnętrzne regulacje przewidujące zakończenie zatrudnienia np. po ukończeniu 70 lat. Od 2026 roku takie rozwiązania są dopuszczalne jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy są uzasadnione względami zdrowotnymi lub bezpieczeństwa pracy. Dotyczy to przede wszystkim stanowisk wymagających szczególnych zdolności fizycznych lub psychicznych, wiążących się z dużym obciążeniem albo takich, w których stan zdrowia pracownika może mieć wpływ na bezpieczeństwo innych. Każdy taki limit musi być obiektywnie uzasadniony i proporcjonalny, co w praktyce oznacza, że większość firm będzie musiała zrezygnować z dotychczasowych ograniczeń wiekowych. Wprowadzono również okres przejściowy dla układów zbiorowych pracy. Jeżeli przewidywały one niższy limit wieku, mogą obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia, jednak nie dłużej niż do 1 stycznia 2029 roku. Nowe przepisy dotyczą przy tym pracowników, którzy ukończą 70 lat po 1 stycznia 2026 roku. Zmiany objęły także sektor publiczny oraz członków Norweskiego Funduszu Emerytalnego Służby Publicznej (Statens pensjonskasse). W ich przypadku limit wieku został podniesiony z 70 do 72 lat, a dodatkowo wprowadzono możliwość kontynuowania zatrudnienia nawet do 75. roku życia, pod warunkiem spełniania wymagań stanowiska. Jednocześnie utrzymano tzw. absolutny limit wieku obowiązujący w administracji państwowej. Wraz z podniesieniem limitów wieku wprowadzono również korekty w systemie emerytalnym. Nowe regulacje mają zapobiec sytuacji, w której wydłużenie aktywności zawodowej prowadziłoby do obniżenia przyszłych świadczeń. W praktyce oznacza to, że emerytura jest wyliczana tak, jakby zmiany w limitach wieku nie miały miejsca, dzięki czemu pracownicy sektora publicznego nie powinni odczuć negatywnych skutków tych reform. Warto jednak zwrócić uwagę na ograniczenia dotyczące zasiłku chorobowego (sykepenger). Po ukończeniu 67 lat prawo do tego świadczenia jest ograniczone – może ono być wypłacane maksymalnie przez 60 dni w ciągu 12 miesięcy, pod warunkiem spełnienia określonych wymogów dochodowych. Po ukończeniu 70. roku życia prawo do zasiłku chorobowego wygasa całkowicie. Oznacza to, że osoba kontynuująca pracę w tym wieku, w przypadku choroby, nie otrzyma świadczenia ani od pracodawcy, ani z systemu NAV, co może prowadzić do braku dochodu, jeśli nie pobiera jeszcze emerytury. Z perspektywy przedsiębiorców nowe przepisy oznaczają konieczność aktualizacji dokumentacji i procedur wewnętrznych. W szczególności należy zweryfikować umowy o pracę, regulaminy, podręczniki pracownicze oraz zapisy w układach zbiorowych. Istotne jest także odpowiednie planowanie zatrudnienia pracowników w wieku emerytalnym, ponieważ coraz więcej osób decyduje się na dalszą aktywność zawodową. Podsumowując, zmiany wprowadzone od 2026 roku mają na celu dostosowanie rynku pracy do starzejącego się społeczeństwa i umożliwienie dłuższej pracy. Jednocześnie wydłużenie aktywności zawodowej nie zawsze idzie w parze z pełną ochroną socjalną, szczególnie w zakresie świadczeń chorobowych. Dlatego zarówno pracodawcy, jak i pracownicy powinni dobrze znać nowe zasady i świadomie planować dalszą karierę zawodową. Nowy limit wieku Od 1 stycznia 2026 roku rozwiązanie stosunku pracy ze względu na wiek jest możliwe dopiero po ukończeniu 72 lat. Osiągnięcie 70 lat nie stanowi już podstawy do zakończenia zatrudnienia. Wewnętrzne limity firm Firmy mogą stosować niższe limity wieku tylko w wyjątkowych przypadkach uzasadnionych zdrowiem lub bezpieczeństwem pracy. Układy zbiorowe Dotychczasowe limity wieku w układach zbiorowych mogą obowiązywać do ich wygaśnięcia, maksymalnie do 1 stycznia 2029 roku. Sektor publiczny W sektorze publicznym limit wieku podniesiono z 70 do 72 lat, a w niektórych przypadkach możliwa jest praca do 75 roku życia. Emerytura Zmieniono zasady naliczania emerytur tak, aby wydłużenie aktywności zawodowej nie powodowało obniżenia świadczeń. Zasiłek chorobowy Po ukończeniu 67 lat zasiłek chorobowy przysługuje maksymalnie przez 60 dni w ciągu 12 miesięcy. Po ukończeniu 70 lat prawo do zasiłku wygasa całkowicie. Obowiązki przedsiębiorców Pracodawcy muszą zaktualizować umowy, regulaminy, dokumentację kadrową oraz procedury zatrudniania pracowników w wieku emerytalnym. Źródła: • NAV – Norwegian Labour and Welfare Administration (informacje o zasiłku chorobowym – sykepenger) • Norwegian National Insurance Act (Folketrygdloven) • Working Environment Act (Arbeidsmiljøloven) – §15-13 • Arbeidstilsynet – informacje o limitach wieku w zatrudnieniu • Statens pensjonskasse – przepisy dotyczące emerytur w sektorze publicznym Jako autoryzowane biuro księgowe, Topnor Regnskap AS specjalizuje się w obsłudze firm jednoosobowych (ENK) oraz spółek AS. Nasz zespół tworzą doświadczeni specjaliści, którzy doskonale znają norweski system podatkowy i prawny, dzięki czemu zapewniamy kompleksowe wsparcie na każdym etapie prowadzenia działalności – od zakładania firmy, przez bieżącą księgowość i rozliczenia, aż po doradztwo podatkowe i finansowe. Stawiamy na indywidualne podejście, sprawną komunikację oraz praktyczne rozwiązania dopasowane do potrzeb przedsiębiorców. Pomagamy nie tylko w realizacji obowiązków księgowych, ale również w bezpiecznym i świadomym rozwoju biznesu. Zapraszamy do kontaktu i współpracy. Topnor Regnskap AS – polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii www.topnor.nopost@topnor.no+47 939 82 173
Dywidenda w norweskiej spółce – czym jest i jak działa?
W norweskiej spółce typu AS wypłata środków dla udziałowców może nastąpić m.in. w formie dywidendy, jednak nie jest to automatyczne uprawnienie. Każdorazowo decyzję w tym zakresie podejmuje walne zgromadzenie (generalforsamling), a całość musi być zgodna z przepisami Aksjeloven. Oznacza to, że nawet jeśli spółka osiąga zysk, wypłata nie zawsze będzie możliwa. Kluczowe znaczenie ma sytuacja finansowa przedsiębiorstwa. Dywidenda może zostać wypłacona wyłącznie z kapitału, który może być przeznaczony do podziału (utdelbart egenkapital). Zarząd ma obowiązek ocenić, czy po takiej wypłacie spółka nadal będzie posiadała wystarczający i bezpieczny poziom kapitału własnego (tzw. wymóg „forsvarlig egenkapital”). Dodatkowo, choć minimalny kapitał zakładowy dla spółki AS wynosi 30 000 NOK, sama jego wysokość nie przesądza o możliwości wypłaty – liczy się ogólna kondycja finansowa. Najczęściej dywidenda jest przyznawana po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego, ale w określonych sytuacjach dopuszczalne są także wypłaty zaliczkowe. Z punktu widzenia podatkowego sposób opodatkowania dywidendy zależy od tego, kto jest udziałowcem. W przypadku osób fizycznych stosuje się tzw. model akcjonariusza (aksjonærmodellen), który pozwala uwzględnić kwotę wolną (skjermingsfradrag), a następnie opodatkować pozostałą część według podwyższonej podstawy. W praktyce daje to efektywną stawkę na poziomie około 37–38%. Jeżeli udziałowcem jest spółka kapitałowa, zastosowanie ma mechanizm fritaksmetoden, dzięki któremu zdecydowana większość dywidendy (około 97%) pozostaje zwolniona z podatku. W przypadku nierezydentów należy liczyć się z podatkiem u źródła, który standardowo wynosi 25%, choć może być obniżony na podstawie odpowiednich umów międzynarodowych. Odrębną kwestią jest zbycie udziałów. Sprzedaż, przekazanie lub inna forma przeniesienia własności udziałów co do zasady nie podlega VAT. W praktyce jednak takie transakcje często są ograniczone zapisami w umowie spółki – mogą wymagać zgody spółki albo podlegać prawu pierwokupu ze strony pozostałych udziałowców. Dochód uzyskany ze sprzedaży udziałów również podlega opodatkowaniu, ale zasady różnią się w zależności od podmiotu. Osoby fizyczne rozliczają taki zysk jako dochód kapitałowy, przy czym mogą uwzględnić koszt nabycia udziałów oraz ewentualne odliczenia (w tym skjerming). Strata z takiej transakcji może zostać odliczona. W przypadku spółek ponownie zastosowanie znajduje fritaksmetoden, co w praktyce często oznacza brak opodatkowania zysków ze sprzedaży udziałów. Jeśli chodzi o obowiązki raportowe, system w Norwegii jest obecnie w dużym stopniu zautomatyzowany. To spółka przekazuje informacje o udziałowcach do rejestru (Aksjonærregisteroppgaven), natomiast sam udziałowiec powinien jedynie sprawdzić poprawność danych w swoim zeznaniu podatkowym (skattemelding). Podsumowując, zarówno wypłata dywidendy, jak i sprzedaż udziałów w spółce AS są ściśle regulowane – wymagają spełnienia określonych warunków prawnych i wiążą się z konsekwencjami podatkowymi, które zależą głównie od statusu udziałowca. W razie wątpliwości lub potrzeby wsparcia w zakresie księgowości i podatków w Norwegii, warto skorzystać z pomocy doświadczonego biura rachunkowego. Jako autoryzowane biuro księgowe, Topnor Regnskap AS specjalizuje się w obsłudze firm jednoosobowych (ENK) oraz spółek AS. Nasz zespół tworzą doświadczeni specjaliści, którzy doskonale znają norweski system podatkowy i prawny, dzięki czemu zapewniamy kompleksowe wsparcie na każdym etapie prowadzenia działalności – od zakładania firmy, przez bieżącą księgowość i rozliczenia, aż po doradztwo podatkowe i finansowe. Stawiamy na indywidualne podejście, sprawną komunikację oraz praktyczne rozwiązania dopasowane do potrzeb przedsiębiorców. Pomagamy nie tylko w realizacji obowiązków księgowych, ale również w bezpiecznym i świadomym rozwoju biznesu. Zapraszamy do kontaktu i współpracy. Topnor Regnskap AS – polskie autoryzowane biuro rachunkowe w Norwegii www.topnor.nopost@topnor.no+47 939 82 173