Norwegia zmienia zasady e-faktur – dlaczego ważne są aż trzy daty? Istotne etapy w 2027, 2028 i 2030 roku
DATA CO SIĘ ZMIENIA? NAJWAŻNIEJSZA INFORMACJA 1 stycznia 2027 Wysyłanie e-faktur Firmy objęte obowiązkiem księgowym zaczynają wystawiać i wysyłać e-faktury w przypadkach objętych nowymi zasadami. 1 stycznia 2028 Numer organizacji kupującego Numer organizacji kupującego staje się obowiązkowym elementem dokumentu sprzedażowego dla podmiotów objętych obowiązkiem księgowym. 1 stycznia 2030 Otrzymywanie e-faktur Firmy objęte obowiązkiem księgowym będą musiały być przygotowane na otrzymywanie e-faktur oraz prowadzenie księgowości w systemie elektronicznym, z uwzględnieniem wyjątków. Od 1 stycznia 2027 roku w Norwegii zaczynają obowiązywać nowe zasady dotyczące elektronicznego fakturowania. Przedsiębiorstwa objęte obowiązkiem księgowym będą zobowiązane do wystawiania i wysyłania e-faktur przy sprzedaży towarów i usług innym podmiotom objętym obowiązkiem księgowym. W pierwszym okresie nowe zasady będą w praktyce dotyczyć przede wszystkim sytuacji, w których odbiorca jest już przygotowany do odbioru e-faktur i jest zarejestrowany w ELMA/Peppol. Warto przy tym wyraźnie rozróżnić obowiązek wysyłania e-faktur od obowiązku ich otrzymywania i prowadzenia księgowości w systemie elektronicznym. Zgodnie z aktualnymi przepisami obowiązek wystawiania e-faktur zaczyna się 1 stycznia 2027 roku, natomiast obowiązek otrzymywania e-faktur został przesunięty do 1 stycznia 2030 roku. Od tego dnia przedsiębiorstwa objęte obowiązkiem księgowym będą również musiały korzystać z elektronicznego systemu księgowego, chyba że zastosowanie będzie miał odpowiedni wyjątek. Oznacza to, że firma może być zobowiązana do wysyłania e-faktur już od 2027 roku, mimo że nie będzie jeszcze zobowiązana do ich odbierania w formacie elektronicznym. Jest to jeden z powodów, dla których przygotowanie systemu fakturowania warto przeprowadzić przed rozpoczęciem 2027 roku. E-faktura w Norwegii – kiedy trzeba ją wysłać? Od 1 stycznia 2027 roku przedsiębiorstwa objęte obowiązkiem księgowym będą musiały wystawiać e-faktury przy sprzedaży towarów i usług innym przedsiębiorstwom objętym takim obowiązkiem. W okresie przejściowym do 2030 roku obowiązek ten będzie w praktyce dotyczył odbiorców, którzy mają możliwość odbierania e-faktur, czyli są zarejestrowani w ELMA/Peppol. Samo stwierdzenie, że klient jest firmą, nie wystarczy więc do prawidłowej obsługi faktury. Przedsiębiorstwo powinno mieć możliwość sprawdzenia, czy odbiorca jest przygotowany do odbioru e-faktury w momencie wystawiania dokumentu sprzedaży. Jeżeli odbiorca nie ma jeszcze możliwości odbierania e-faktur, w okresie przejściowym do 1 stycznia 2030 roku nie powstaje w praktyce obowiązek przesłania mu faktury w elektronicznym formacie strukturalnym. Trzeba jednak pamiętać, że nie oznacza to, iż PDF jest e-fakturą. Norweskie przepisy definiują e-fakturę jako dokument sprzedaży wystawiony, wysłany i odebrany w ustrukturyzowanym formacie elektronicznym, który nadaje się do automatycznego przetwarzania w systemie księgowym. PDF, papierowa faktura lub zeskanowany dokument nie spełniają tej definicji. Od 1 stycznia 2027 roku zatwierdzone standardy elektronicznych faktur to EHF Invoicing, Peppol BIS Billing, EHF Self-Invoicing oraz Peppol BIS Self-Billing, wszystkie w wersji 3.0 lub nowszej. Jednocześnie wprowadzono okres przejściowy do 1 stycznia 2030 roku. W tym czasie dopuszczalne będzie korzystanie również z innych ustrukturyzowanych elektronicznych formatów faktur, pod warunkiem że spełniają wymagania dotyczące e-faktury. Jako przykłady wskazano między innymi EDIFACT i E2B. Nie dotyczy to jednak zwykłego PDF-u. Jeżeli odbiorca jest objęty obowiązkiem księgowym i może przyjąć e-fakturę, dokument w PDF nie zastępuje wymaganej faktury elektronicznej. Wyjątki i kolejne zmiany Nowe przepisy przewidują określone wyjątki od wymogu wysyłania i otrzymywania e-faktur. Dotyczą one między innymi niektórych podmiotów o niskim obrocie, nierozliczających działalności gospodarczej, a także określonych przypadków związanych z działalnością finansową i ubezpieczeniową. Szczegółowe warunki zależą od rodzaju podmiotu i zastosowanego przepisu. W przypadku podmiotów objętych wyjątkiem możliwe może być wystawianie i przekazywanie dokumentów sprzedaży w innych formatach, w tym PDF. Nie należy jednak automatycznie zakładać, że każda mała firma jest zwolniona z nowych obowiązków. Przepisy określają konkretne warunki zastosowania poszczególnych wyjątków. Istotną zmianą jest również zniesienie od 1 stycznia 2027 roku wyjątku dotyczącego obowiązku elektronicznej dostępności danych księgowych dla podmiotów objętych obowiązkiem księgowym, których obrót nie przekraczał 5 mln NOK. Dotychczas takie podmioty korzystały z wyjątku w zakresie elektronicznej dostępności zaksięgowanych danych. Od 2027 roku ten wyjątek zostaje usunięty. Kolejna zmiana pojawi się od 1 stycznia 2028 roku. Dokument sprzedażowy wystawiany dla kupującego objętego obowiązkiem księgowym będzie musiał zawierać jego numer organizacji. Od tego samego dnia dokument sprzedażowy będzie musiał być również przekazany kupującemu; nie będzie już możliwości uzgodnienia pomiędzy podmiotami objętymi obowiązkiem księgowym, że całość lub część dokumentu nie zostanie przekazana. Do końca 2027 roku numer organizacji nie jest jeszcze wymagany w każdym takim przypadku. Zgodnie z obecnymi zasadami może być podany jako alternatywa dla adresu. Od 1 stycznia 2028 roku numer organizacji kupującego stanie się obowiązkowym elementem dokumentacji sprzedażowej dla podmiotów objętych obowiązkiem księgowym. Co zmieni się od 2030 roku? 1 stycznia 2030 roku będzie kolejnym ważnym terminem. Wtedy, z uwzględnieniem przewidzianych wyjątków, przedsiębiorstwa objęte obowiązkiem księgowym będą musiały prowadzić księgowość w elektronicznym systemie oraz być przygotowane do otrzymywania e-faktur. Finansdepartementet potwierdziło 25 września 2026 roku, że obowiązek otrzymywania dokumentacji zakupu w elektronicznym formacie faktury został przesunięty właśnie do tej daty. W praktyce oznacza to więc trzy istotne daty. 1 stycznia 2027 roku rozpoczyna się obowiązek wystawiania e-faktur w przypadkach objętych nowymi zasadami. 1 stycznia 2028 roku wchodzi wymóg podawania numeru organizacji kupującego oraz obowiązek przekazywania dokumentu sprzedaży kupującemu. 1 stycznia 2030 roku rozpoczyna się obowiązek otrzymywania e-faktur oraz cyfrowego prowadzenia księgowości, z uwzględnieniem określonych wyjątków. Jak firma powinna przygotować się do e-faktur? Przygotowanie do zmian warto rozpocząć od sprawdzenia wykorzystywanego programu do fakturowania lub systemu ERP. Firma powinna zweryfikować, czy rozwiązanie obsługuje zatwierdzone formaty EHF lub Peppol BIS Billing w wersji 3.0 lub nowszej oraz czy umożliwia prawidłowe wystawianie i wysyłanie e-faktur. Następnie warto sprawdzić, czy system pozwala na odpowiednią obsługę odbiorców zarejestrowanych w ELMA/Peppol oraz czy można ustalić procedurę sprawdzania statusu odbiorcy w momencie wystawiania dokumentu. Jest to szczególnie ważne w okresie od 2027 do końca 2029 roku, kiedy obowiązek wysyłania e-faktury będzie w praktyce zależał od możliwości odbiorcy jej przyjęcia. Przedsiębiorstwo powinno również zadbać o prawidłowe dane znajdujące się w rejestrze klientów. Szczególne znaczenie będzie miał numer organizacji kupującego, ponieważ od 1 stycznia 2028 roku stanie się on obowiązkowym elementem dokumentacji sprzedażowej dla kupujących objętych obowiązkiem księgowym. Warto więc odpowiednio wcześniej sprawdzić dane klientów i sposób ich zapisywania w systemie. Zmiany dotyczące e-fakturowania są wprowadzane etapami, dlatego przedsiębiorcy nie powinni traktować roku 2030 jako jedynego terminu, na który trzeba się przygotować. Pierwsze obowiązki pojawią się już 1
Księgowość firmy w nowych rękach – jak przygotować się do przekazania?
Zmiana biura rachunkowego w Norwegii może być ważnym krokiem w rozwoju firmy, szczególnie wtedy, gdy dotychczasowa współpraca nie odpowiada już potrzebom przedsiębiorstwa. Powodem decyzji nie zawsze musi być niezadowolenie z jakości księgowości. Czasami firma rozwija się, zatrudnia pracowników, wprowadza nowe obowiązki, a dotychczasowe biuro nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego poziomu obsługi. Niezależnie od przyczyny zmiana księgowego powinna zostać dobrze zaplanowana. Konieczne jest sprawdzenie nowego biura, zabezpieczenie dokumentacji, przekazanie dostępów oraz ustalenie, kto odpowiada za najbliższe obowiązki podatkowe i księgowe. Dzięki temu można ograniczyć ryzyko przerw w obsłudze, brakujących dokumentów oraz opóźnień w składaniu deklaracji. Gdy współpraca z księgowym przestaje odpowiadać potrzebom firmy Istnieje wiele sytuacji, w których przedsiębiorca zaczyna rozważać zmianę biura rachunkowego. Jednym z sygnałów ostrzegawczych jest regularne składanie deklaracji na ostatnią chwilę. Dotyczy to między innymi MVA-melding oraz a-melding. Jeżeli dokumenty są przygotowywane z opóźnieniem, a firma otrzymuje dodatkowe koszty związane ze zwłoką lub tvangsmulkt, warto dokładnie przeanalizować dotychczasową współpracę. Problemem może być również brak bieżącej wiedzy o sytuacji finansowej firmy. Przedsiębiorca powinien wiedzieć, jakie jest saldo na koncie, jaki wynik osiąga działalność oraz jaką kwotę należy przeznaczyć na podatek. Jeżeli uzyskanie takich informacji jest trudne albo wymaga wielokrotnego kontaktowania się z księgowym, może to oznaczać, że obsługa nie odpowiada rzeczywistym potrzebom firmy. Niepokój powinien wzbudzić także brak kontaktu. Wielodniowe oczekiwanie na odpowiedź, brak informacji podczas nieobecności jednej osoby lub sytuacja, w której wszystkie sprawy firmy zostają wstrzymane z powodu urlopu księgowego, mogą poważnie utrudniać prowadzenie działalności. Kolejnym powodem zmiany mogą być rosnące faktury, którym nie towarzyszy dodatkowe wsparcie ani doradztwo. Warto również rozważyć zmianę wtedy, gdy firma się rozwija, zatrudnia pracowników, zaczyna rozliczać wynagrodzenia lub musi uwzględnić obowiązki związane z OTP, a dotychczasowe biuro nie nadąża za nowymi wymaganiami. Bezpieczeństwo przejęcia zaczyna się od właściwego wyboru Przed rozpoczęciem współpracy z nowym biurem rachunkowym należy sprawdzić, czy posiada ono odpowiednie uprawnienia. W Norwegii regnskapsfører oraz regnskapsforetak muszą posiadać zezwolenie wydane przez Finanstilsynet. Weryfikacji można dokonać w publicznym rejestrze virksomhetsregister. Wyszukiwanie jest możliwe między innymi na podstawie nazwy firmy lub numeru organizacyjnego. Jeżeli biuro nie znajduje się w rejestrze, nie ma prawa do wykonywania księgowości na zlecenie. Znaczenie ma również obowiązująca regulacja prawna. Regnskapsførerloven, czyli ustawa nr 90 z 16 grudnia 2022 roku, obowiązuje od 1 stycznia 2023 roku i zastąpiła wcześniejszą ustawę z 1993 roku. Przedsiębiorca powinien upewnić się, że wybrane biuro działa zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiada wymagane uprawnienia. Przed podpisaniem umowy warto również ustalić zakres obsługi, sposób kontaktu, terminy przekazywania dokumentów, odpowiedzialność za deklaracje oraz zasady przekazania dokumentacji w przypadku zakończenia współpracy. Takie ustalenia mogą ułatwić późniejsze przejęcie księgowości i ograniczyć ryzyko nieporozumień. Historia firmy musi trafić do nowej księgowości Jednym z najważniejszych etapów zmiany biura rachunkowego jest przekazanie dokumentacji. Materiał księgowy należy do klienta. Standard GRFS, czyli god regnskapsføringsskikk, wskazuje na obowiązek zwrotu materiału na żądanie klienta lub zgodnie z zawartą umową. GRFS nie reguluje jednak tilbakeholdsrett, czyli prawa zatrzymania dokumentacji. Biuro rachunkowe nie powinno powoływać się na ten standard jako podstawę do zatrzymywania danych klienta z powodu niezapłaconej faktury. Ewentualny spór dotyczący płatności powinien być rozwiązywany osobno, na przykład poprzez wystawioną fakturę lub postępowanie windykacyjne, a nie przez blokowanie dokumentacji księgowej. Do nowego biura warto przekazać możliwie pełną historię księgowości. Szczególnie przydatny może być eksport SAF-T, czyli SAF-T Financial. Skatteetaten może wymagać tego pliku od firm prowadzących elektroniczną księgowość. Zawiera on między innymi plan kont, zapisy księgowe oraz salda. Dzięki temu nowe biuro może mieć możliwość wczytania historii księgowej bez konieczności ręcznego przepisywania wszystkich danych. Przekazaniu powinny podlegać również: Dane księgowe Eksport SAF-T zawierający plan kont, zapisy księgowe i salda. Dokumentacja źródłowa Faktury sprzedaży i kosztowe, wyciągi bankowe, umowy oraz dokumenty płacowe. Salda otwarcia Åpningsbalanse, w tym saldo banku, należności, zobowiązania, MVA i konta płacowe. Ostatnie rozliczenia Ostatni årsregnskap, ostatnie MVA-melding i a-melding oraz rozliczenia podatkowe, jeśli dotyczą firmy. Dostępy do systemów Dostępy do programu księgowego, systemu kadrowo-płacowego, bankowości i ewentualnych integracji. Zgodnie z Bokføringsloven podstawowa dokumentacja księgowa powinna być przechowywana przez pięć lat po zakończeniu roku obrotowego. W przypadku części dokumentacji uzupełniającej okres ten wynosi trzy i pół roku. Dlatego przy zmianie biura należy zadbać nie tylko o dokumenty z bieżącego roku, ale również o materiały z wcześniejszych okresów, które nadal podlegają obowiązkowi przechowywania. Ważne jest także przekazanie prawidłowych sald otwarcia. Nowe biuro powinno otrzymać informacje pozwalające odtworzyć aktualną sytuację firmy, w tym dane dotyczące rachunków bankowych, należności, zobowiązań, podatku VAT oraz rozliczeń wynagrodzeń. Najbezpieczniej nie kończyć współpracy ze starym biurem, dopóki nowe biuro nie potwierdzi, że otrzymało kompletną dokumentację i ma możliwość rozpoczęcia pracy. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której firma zostaje bez dostępu do ważnych danych lub bez osoby odpowiedzialnej za bieżące rozliczenia. Zmiana biura nie zatrzymuje obowiązków przedsiębiorcy Zmiana księgowego nie oznacza zawieszenia obowiązków wobec norweskich urzędów. Nawet jeżeli przedsiębiorca jest w trakcie przekazywania dokumentów, terminy składania deklaracji nadal obowiązują. Szczególne znaczenie ma dostęp do Altinn. Bez odpowiednich uprawnień nowe biuro nie będzie mogło złożyć między innymi MVA-melding ani a-melding. Urzędy nie przesuwają automatycznie terminów tylko dlatego, że firma zmienia księgowego. Dlatego dostęp należy przygotować odpowiednio wcześnie, równolegle z przekazywaniem dokumentacji. Co istotne, w 2026 roku zmienił się sposób nadawania uprawnień w Altinn. Dotychczasowy model oparty na rolach, takich jak Regnskapsmedarbeider, jest wycofywany. Od 19 czerwca 2026 roku uprawnień nie nadaje się już za pomocą tych ról. Dostęp jest przyznawany przez pakiety dostępu, czyli tilgangspakker, oraz zarządzanie dostępami w nowym Altinn. Nowe biuro rachunkowe powinno przeprowadzić klienta przez proces nadawania uprawnień i wskazać, jakie dostępy są konieczne do prawidłowej obsługi. Po zakończeniu przejęcia warto również pamiętać o odebraniu uprawnień poprzedniemu biuru. Przed zmianą należy ustalić, kto złoży najbliższą deklarację MVA-melding. Standardowo norweska deklaracja VAT składana jest za sześć dwumiesięcznych okresów rozliczeniowych. Termin przypada zwykle miesiąc i dziesięć dni po zakończeniu danego okresu. Przykładowo MVA-melding za styczeń i luty należy standardowo złożyć do 10 kwietnia. Wyjątkiem jest okres maj–czerwiec, dla którego termin przypada na 31 sierpnia. Równie istotny jest a-melding, składany co miesiąc do 5. dnia następnego miesiąca. Jeżeli termin przypada w weekend lub święto, deklarację należy złożyć w pierwszy dzień roboczy. W przypadku firm zatrudniających pracowników nie
Norweski podatek od towarów i usług – raportowanie VAT dla usług zdalnych
Przedsiębiorcy prowadzący działalność w Norwegii często korzystają z usług zagranicznych dostawców, takich jak reklamy internetowe, hosting, oprogramowanie czy usługi doradcze. W wielu przypadkach nawet firmy, które nie są zarejestrowane do VAT (MVA), mają obowiązek rozliczenia norweskiego podatku VAT od takich zakupów. Jakie usługi podlegają obowiązkowi rozliczenia? Przepisy dotyczą tzw. usług zdalnych (fjernleverbare tjenester), czyli usług, które mogą być świadczone bez fizycznej obecności wykonawcy. Do najczęściej spotykanych należą: reklamy internetowe, hosting i serwery, domeny internetowe, oprogramowanie i licencje, usługi chmurowe, tworzenie stron internetowych, usługi doradcze i konsultingowe, usługi księgowe oraz inne usługi świadczone online. Źródło: Skatteetaten – Merverdiavgift på tjenester virksomheten har kjøpt fra utlandet oraz Merverdiavgiftssatser for fjernleverbare tjenester kjøpt fra utlandet. Kto ma obowiązek zapłaty VAT? Jeżeli firma nie jest zarejestrowana w Merverdiavgiftsregisteret lub prowadzi działalność zwolnioną z VAT, a kupuje usługi zdalne od zagranicznych kontrahentów, może być zobowiązana do rozliczenia podatku VAT w Norwegii. Obowiązek powstaje po przekroczeniu 2 000 NOK (bez VAT) łącznej wartości zakupionych usług w danym kwartale. Wówczas przedsiębiorca powinien obliczyć i zapłacić norweski VAT zgodnie z zasadą odwrotnego obciążenia (omvendt avgiftsplikt). Źródło: Altinn – Rapportering og betaling av mva. Jak zgłosić zakup usług z zagranicy? Firmy niezarejestrowane do VAT składają deklarację MVA dla omvendt avgiftsplikt (dawniej RF-0005) za pośrednictwem systemu Altinn. Deklarację składa się raz na kwartał. Źródło: Altinn – Mva-melding (tidligere RF-0005). Terminy składania deklaracji Deklarację należy złożyć do: – 10 maja – za I kwartał, – 10 sierpnia – za II kwartał, – 10 listopada – za III kwartał, – 10 lutego – za IV kwartał. Źródło: Altinn – Rapportering og betaling av mva. O czym warto pamiętać? Wiele firm nie zdaje sobie sprawy, że zakup reklamy, hostingu, licencji czy oprogramowania od zagranicznego dostawcy może powodować obowiązek rozliczenia VAT w Norwegii, nawet jeśli przedsiębiorstwo nie jest zarejestrowane jako podatnik VAT. Dlatego warto na bieżąco monitorować zakupy usług z zagranicy, aby uniknąć zaległości podatkowych i ewentualnych odsetek. Skontaktuj się z nami i działaj bezpiecznie na norweskim rynku. TOPNOR REGNSKAP AS – księgowość i wsparcie dla firm w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no
Varebil powyżej 2,5 tony – tachograf i nowe obowiązki od 1 lipca 2026 roku
Od 1 lipca 2026 roku w Norwegii obowiązują nowe zasady dotyczące samochodów dostawczych, czyli varebil, wykorzystywanych w międzynarodowym transporcie towarów. Zmiana dotyczy pojazdów, których maksymalna dopuszczalna masa całkowita, wraz z przyczepą lub naczepą, przekracza 2,5 tony. W przypadku takich pojazdów, wykonujących międzynarodowy transport towarów lub kabotaż, zaczynają obowiązywać przepisy dotyczące czasu jazdy i odpoczynku, a pojazd musi być wyposażony w tachograf, po norwesku fartsskriver. Oznacza to, że firmy wykorzystujące varebile w transporcie międzynarodowym powinny dokładnie sprawdzić, czy ich działalność podlega nowym regulacjom. Przykładowo, jeżeli firma wykonuje komercyjny transport towarów z Norwegii do Polski, Szwecji, Danii lub innego kraju i korzysta z samochodu dostawczego o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony, może zostać objęta obowiązkiem stosowania tachografu oraz przepisami dotyczącymi czasu jazdy i odpoczynku. Pod uwagę należy brać również masę przyczepy lub naczepy. Tachograf, czyli fartsskriver, jest urządzeniem, które rejestruje informacje związane z jazdą i odpoczynkiem kierowcy. Dane dotyczące czasu jazdy i odpoczynku są zapisywane w tachografie oraz na karcie kierowcy. Jeżeli pojazd podlega przepisom dotyczącym czasu jazdy i odpoczynku, kierowca musi posiadać odpowiednią kartę kierowcy, czyli sjåførkort, i przestrzegać obowiązujących limitów czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i okresów odpoczynku. Nie oznacza to jednak, że każdy varebil powyżej 2,5 tony musi mieć tachograf. Sam fakt posiadania samochodu dostawczego o określonej masie nie wystarcza do powstania tego obowiązku. Od 1 lipca 2026 roku nowe zasady dotyczą przede wszystkim pojazdów przekraczających 2,5 tony, które są wykorzystywane do komercyjnego międzynarodowego transportu towarów lub kabotażu. Istotne jest również rozróżnienie pomiędzy transportem cudzych towarów za wynagrodzeniem a przewożeniem własnych materiałów, narzędzi lub towarów związanych z działalnością firmy. Statens vegvesen wskazuje, że tachograf nie jest wymagany w przypadku pojazdów wykorzystywanych do przewożenia towarów należących do przedsiębiorstwa. Przykładem może być firma budowlana lub rzemieślnik, który korzysta z varebila, aby przewieźć własne narzędzia i materiały na miejsce wykonywania pracy. W takich przypadkach obowiązek tachografu nie powstaje wyłącznie z powodu tego, że pojazd przekracza 2,5 tony. Warto pamiętać, że obowiązek tachografu i obowiązek posiadania løyve to dwie różne kwestie. Løyve jest zezwoleniem związanym z wykonywaniem określonego rodzaju transportu zarobkowego, natomiast tachograf służy do rejestrowania czasu jazdy i odpoczynku oraz kontroli przestrzegania odpowiednich przepisów. Oba obowiązki mogą występować jednocześnie, ale nie są tym samym. W przypadku międzynarodowego transportu towarów pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony obowiązek løyve może dotyczyć przedsiębiorstwa już niezależnie od nowych zasad dotyczących tachografu. Statens vegvesen wskazuje, że dla transportu towarów pojazdami o masie od 2,5 do 3,5 tony obowiązek løyve występuje przy transporcie międzynarodowym. Oznacza to, że firma wykonująca zarobkowy transport międzynarodowy varebilem powinna sprawdzić zarówno wymagania dotyczące odpowiedniego løyve, jak i nowe obowiązki związane z tachografem. Zmiany dotyczące tachografów nie kończą się jednak na transporcie międzynarodowym. W przypadku transportu krajowego w Norwegii analogiczny wymóg dotyczący czasu jazdy, odpoczynku i tachografu ma zostać wprowadzony od 1 kwietnia 2027 roku. Oznacza to, że data 1 lipca 2026 roku nie powinna być przedstawiana jako moment objęcia wszystkich varebili powyżej 2,5 tony obowiązkiem tachografu. Na tym etapie kluczowe znaczenie ma rodzaj wykonywanego transportu, czyli przede wszystkim transport międzynarodowy lub kabotaż. Osobną zmianą jest obowiązek posiadania nasjonalt varebilløyve, który od 1 stycznia 2026 roku dotyczy przedsiębiorstw wykonujących zarobkowy transport towarów na terenie Norwegii pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej od 2,5 do 3,5 tony. Wymóg ten nie obejmuje jednak wszystkich przedsiębiorstw korzystających z varebili. Przykładowo, rzemieślnicy nadal mogą używać samochodów dostawczych do dojazdu na miejsce wykonywania usług bez konieczności posiadania takiego løyve. W praktyce nowe przepisy oznaczają więc, że przedsiębiorcy korzystający z varebili powinni dokładnie przeanalizować sposób wykorzystywania swoich pojazdów. Znaczenie ma nie tylko masa samochodu, ale również to, czy firma przewozi własne towary, czy wykonuje transport na rzecz innych podmiotów, czy transport odbywa się na terenie Norwegii, czy ma charakter międzynarodowy oraz czy działalność podlega obowiązkowi løyve. Jeżeli Twoja firma wykorzystuje varebil o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony do komercyjnego transportu międzynarodowego, warto sprawdzić, czy od 1 lipca 2026 roku pojazd powinien być wyposażony w fartsskriver oraz czy kierowca i przedsiębiorstwo muszą spełnić dodatkowe wymagania. W przypadku transportu krajowego należy natomiast pamiętać o obowiązującym od 1 stycznia 2026 roku wymogu nasjonalt varebilløyve dla określonych rodzajów zarobkowego transportu pojazdami od 2,5 do 3,5 tony oraz o planowanym od 1 kwietnia 2027 roku rozszerzeniu zasad dotyczących czasu jazdy, odpoczynku i tachografu. TOPNOR REGNSKAP AS – księgowość i wsparcie dla firm w Norwegii. Skontaktuj się z nami i działaj bezpiecznie na norweskim rynku. +47 939 82 173 post@topnor.no
Fravalg av revisjon w Norwegii – zasady rezygnacji z obowiązkowego audytu
Fravalg av revisjon – najważniejsze informacje Czym jest fravalg av revisjon? Fravalg av revisjon oznacza możliwość rezygnacji z obowiązkowego badania rocznego sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta (revisor). Dotyczy wyłącznie spółek spełniających ustawowe warunki. Obowiązki spółki Rezygnacja z audytu nie zwalnia z obowiązku prowadzenia prawidłowej księgowości ani składania rocznego sprawozdania finansowego. Sprawozdanie składa się bez badania i podpisu biegłego rewidenta. Warunki rezygnacji Spółka musi jednocześnie spełniać trzy warunki: przychody operacyjne (driftsinntekter) poniżej 7 mln NOK, suma bilansowa (balansesum) poniżej 27 mln NOK oraz średnie zatrudnienie nieprzekraczające 10 etatów (årsverk). Przekroczenie progów Przekroczenie choćby jednego z wymaganych progów powoduje powrót obowiązku badania sprawozdania przez biegłego rewidenta. Nowa spółka AS Nowo zakładana spółka może zrezygnować z audytu już za pierwszy rok działalności, jeżeli kapitał zakładowy (aksjeinnskudd) nie przekracza 27 mln NOK. Upoważnienie można zawrzeć w dokumentach założycielskich. Procedura Decyzję podejmuje walne zgromadzenie, najczęściej po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za poprzedni rok. Następnie rezygnację zgłasza się poprzez Samordnet registermelding, dołączając protokół z walnego zgromadzenia. Korzyści Rezygnacja z audytu pozwala ograniczyć koszty związane z usługami biegłego rewidenta oraz zmniejsza liczbę formalności przy zamknięciu roku finansowego. Na co warto zwrócić uwagę? Biegły rewident może wykryć nieprawidłowości przed kontrolą urzędu. Po rezygnacji z audytu szczególnie ważne jest prawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych. Kiedy rezygnacja nie jest możliwa? Z możliwości tej nie skorzystają m.in. spółki prowadzące działalność apteczną lub adwokacką, spółki dominujące w grupach kapitałowych, podmioty nadzorowane przez Finanstilsynet oraz spółki, którym obowiązek badania nałożył urząd skarbowy. Przed podjęciem decyzji Przed rezygnacją z audytu warto sprawdzić, czy spółka spełnia wszystkie wymagane warunki oraz ocenić, czy takie rozwiązanie będzie odpowiednie dla prowadzonej działalności. Prowadzenie spółki AS w Norwegii wiąże się z wieloma obowiązkami, a jednym z nich może być badanie rocznego sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta (revisor). Nie każda firma musi jednak ponosić związane z tym koszty. Norweskie przepisy przewidują możliwość skorzystania z tzw. fravalg av revisjon, czyli rezygnacji z obowiązkowego audytu, pod warunkiem spełnienia określonych wymagań. Warto wiedzieć, kiedy jest to możliwe, jak wygląda procedura oraz w jakich przypadkach przepisy nie pozwalają na skorzystanie z tego rozwiązania. Fravalg av revisjon oznacza możliwość zrezygnowania z obowiązkowego badania rocznego sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta. Choć spółki AS co do zasady podlegają obowiązkowi audytu, ustawodawca umożliwia mniejszym przedsiębiorstwom odstąpienie od tego wymogu. Dzięki temu wiele niewielkich firm może ograniczyć koszty prowadzenia działalności. Należy jednak pamiętać, że rezygnacja z audytu nie oznacza zwolnienia z obowiązku prowadzenia prawidłowej księgowości ani składania rocznego sprawozdania finansowego. Różnica polega jedynie na tym, że dokumenty nie wymagają badania i podpisu biegłego rewidenta. Możliwość rezygnacji z audytu zależy od spełnienia ściśle określonych progów. Spółka musi jednocześnie spełniać wszystkie trzy warunki. Roczne przychody operacyjne (driftsinntekter) nie mogą przekroczyć 7 mln NOK, suma bilansowa (balansesum) musi być niższa niż 27 mln NOK, a średnie zatrudnienie nie może przekraczać 10 etatów (årsverk). Spełnienie tylko dwóch z tych kryteriów nie jest wystarczające. Przekroczenie choćby jednego z progów powoduje ponowne objęcie spółki obowiązkiem badania sprawozdania przez rewidenta. Nieco inaczej wygląda sytuacja w przypadku nowo zakładanych spółek. Już na etapie rejestracji można zdecydować o rezygnacji z audytu za pierwszy rok działalności, jeżeli kapitał zakładowy (aksjeinnskudd) nie przekracza 27 mln NOK. W praktyce oznacza to, że większość nowo powstających spółek AS może od razu skorzystać z tej możliwości. Upoważnienie do rezygnacji z audytu można zawrzeć już w dokumentach założycielskich, dzięki czemu cały proces jest prostszy. W przypadku spółek, które już funkcjonują, konieczne jest przeprowadzenie odpowiedniej procedury. O rezygnacji z audytu decyduje walne zgromadzenie, najczęściej po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy. Następnie decyzję należy zgłosić za pośrednictwem formularza Samordnet registermelding, dołączając protokół z walnego zgromadzenia potwierdzający podjętą uchwałę. Dla wielu przedsiębiorców największą zaletą rezygnacji z obowiązkowego audytu jest zmniejszenie kosztów prowadzenia działalności. Brak konieczności korzystania z usług rewidenta oznacza również mniej formalności związanych z zamknięciem roku finansowego. Warto jednak pamiętać, że biegły rewident pełni również funkcję kontrolną i może wychwycić nieprawidłowości, zanim zostaną one wykryte przez urząd. Z tego względu przedsiębiorcy, którzy decydują się na fravalg av revisjon, często pozostają przy współpracy z autoryzowanym biurem księgowym, aby zapewnić prawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych. Nie każda spółka może jednak skorzystać z możliwości rezygnacji z audytu, nawet jeśli spełnia wymagane progi finansowe i dotyczące zatrudnienia. Wyłączenie dotyczy między innymi spółek prowadzących działalność apteczną lub adwokacką, spółek dominujących w grupach kapitałowych oraz podmiotów podlegających nadzorowi Finanstilsynet. Rezygnacja nie będzie również możliwa w sytuacji, gdy obowiązek przeprowadzenia badania został nałożony przez urząd skarbowy. Decyzja o rezygnacji z biegłego rewidenta powinna być poprzedzona analizą sytuacji przedsiębiorstwa. Warto sprawdzić, czy spółka spełnia wszystkie wymagane warunki oraz czy ograniczenie kosztów nie będzie wiązało się z większym ryzykiem w zakresie prawidłowości prowadzonej księgowości. W razie wątpliwości warto przeanalizować swoją sytuację przed podjęciem decyzji oraz zapoznać się z informacjami publikowanymi przez Brønnøysundregistrene. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Uznanie kwalifikacji zawodowych w Norwegii – jakie dokumenty przygotować?
Coraz więcej osób planujących pracę w Norwegii decyduje się na uznanie swoich kwalifikacji zawodowych. W zależności od wykonywanego zawodu procedura wygląda nieco inaczej, ponieważ za ocenę uprawnień odpowiadają różne norweskie instytucje. Już na samym początku warto zadbać o właściwe przygotowanie dokumentów – pozwala to uniknąć niepotrzebnych opóźnień i sprawniej przejść przez cały proces. Poniżej zebraliśmy najważniejsze informacje dotyczące poszczególnych grup zawodowych. Osoby wykonujące zawody rzemieślnicze i techniczne ubiegające się o uznanie kwalifikacji przez HK-dir muszą przygotować dokumenty potwierdzające ukończenie szkoły oraz zdobycie kwalifikacji zawodowych. Zakres wymaganych dokumentów zależy od ukończonego typu szkoły. Absolwenci zasadniczych szkół zawodowych przedstawiają świadectwo ukończenia szkoły oraz dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe lub świadectwo czeladnicze. Absolwenci technikum składają świadectwo ukończenia technikum lub świadectwo dojrzałości oraz dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe na poziomie technika. Dodatkowo wymagane są dokument tożsamości oraz – jeśli było to elementem kształcenia – dokument potwierdzający odbycie praktyk zawodowych lub kontrakt uczniowski. Wszystkie dokumenty należy przesłać zarówno w oryginale, jak i wraz z tłumaczeniem, jako oddzielne pliki PDF. Osoby wykonujące zawody medyczne składają wnioski do Helsedirektoratet. Wymagane są dyplomy ukończenia studiów, wykazy ocen lub suplementy do dyplomu, dokument potwierdzający prawo wykonywania zawodu w Polsce – jeżeli jest wymagany dla danego zawodu – dokument tożsamości oraz pozostałe dokumenty wskazane dla konkretnej profesji we wniosku składanym przez Altinn. Elektrycy ubiegający się o uznanie kwalifikacji przez DSB muszą przygotować komplet dokumentów obejmujących między innymi życiorys zawodowy w języku norweskim lub angielskim, świadectwa ukończenia szkoły wraz z programem nauczania, dyplomy zawodowe, dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe oraz odbycie praktyk. Wszystkie dokumenty należy przedstawić zarówno w oryginale, jak i wraz z tłumaczeniem na język norweski lub angielski wykonanym przez uprawnionego tłumacza. Prawnicy oraz adwokaci składają dokumenty do Advokattilsynet. W zależności od celu postępowania wymagane mogą być dyplomy ukończenia studiów, wykazy ocen, potwierdzenie prawa wykonywania zawodu w Polsce, dokument tożsamości, zaświadczenie o dobrej reputacji zawodowej oraz rozszerzone zaświadczenie o niekaralności. W tym przypadku obowiązuje szczególny wymóg – tłumaczenia dokumentów muszą zostać wykonane wyłącznie przez tłumacza przysięgłego (statsautorisert translatør). Osoby posiadające wykształcenie wyższe, które chcą uzyskać ocenę swoich kwalifikacji przez HK–dir, przygotowują dyplom ukończenia studiów, wykaz ocen lub suplement do dyplomu, świadectwo ukończenia szkoły średniej oraz dokument tożsamości. Jeżeli nazwisko na dyplomie różni się od obecnego, konieczne jest również przedstawienie dokumentu potwierdzającego zmianę nazwiska. Biegli rewidenci oraz uprawnieni księgowi z państw EOG mogą ubiegać się o uznanie kwalifikacji przez Finanstilsynet. Wnioski składa się za pośrednictwem Altinn odpowiednim formularzem, a osoby nieposiadające norweskiego numeru identyfikacyjnego korzystają z odrębnej procedury. Szczególną grupę stanowią również nauczyciele i pedagodzy przedszkolni. Aby móc zostać zatrudnionym na stałe w norweskiej szkole lub przedszkolu, konieczne jest uzyskanie zatwierdzenia kwalifikacji przez HK–dir, ponieważ jest to zawód prawnie regulowany. Niezależnie od wykonywanego zawodu ogromne znaczenie ma prawidłowe przygotowanie tłumaczeń dokumentów. HK-dir akceptuje tłumaczenia wykonane przez profesjonalne biura tłumaczeń lub tłumaczy przysięgłych, pod warunkiem że zawierają dane tłumacza oraz podpis lub pieczęć. Samodzielnie wykonane tłumaczenia nie są akceptowane. Dokumenty powinny być zeskanowane w dobrej jakości, zapisane w formacie PDF i przesyłane zgodnie z wymaganiami danej instytucji. Sposób składania wniosków również zależy od instytucji. HK-dir umożliwia składanie dokumentów przez własny portal, Helsedirektoratet przyjmuje wnioski przez Altinn, DSB udostępnia własny formularz elektroniczny, natomiast Advokattilsynet prowadzi postępowania zgodnie z instrukcjami dla konkretnej ścieżki uznania kwalifikacji. Po złożeniu kompletnego wniosku pozostaje oczekiwać na jego rozpatrzenie. Czas oczekiwania zależy od instytucji oraz rodzaju kwalifikacji i może wynosić od kilku miesięcy do nawet pół roku. Dlatego warto wcześniej przygotować wszystkie wymagane dokumenty i upewnić się, że spełniają one aktualne wymagania formalne. Przydatne linki: – HK-dir – uznawanie wykształcenia i kwalifikacji: https://hkdir.no/utdanning-fra-utlandet – Automatic Recognition (HK-dir): https://hkdir.no/en/foreign-education – Helsedirektoratet – autorisasjon: https://www.helsedirektoratet.no/english/authorisation-and-license-for-health-personnel – DSB: https://www.dsb.no – Finanstilsynet: https://www.finanstilsynet.no – Advokattilsynet: https://tilsynet.no – Altinn: https://www.altinn.no – Rejestr tłumaczy przysięgłych w Norwegii: https://www.translatorportalen.com TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Årsregnskap – roczne sprawozdanie finansowe w Norwegii. Kto musi je złożyć i do kiedy?
Każdego roku tysiące przedsiębiorców prowadzących działalność w Norwegii mają obowiązek złożenia rocznego sprawozdania finansowego, czyli årsregnskap. Jest to jeden z najważniejszych obowiązków wynikających z norweskiego prawa i nie należy go mylić ze skattemelding. Chociaż oba dokumenty zawierają informacje finansowe i są składane elektronicznie za pośrednictwem Altinn, pełnią zupełnie inne funkcje i trafiają do różnych instytucji. Årsregnskap jest przekazywane do Regnskapsregisteret (Centrum Rejestru Brønnøysund), natomiast skattemelding trafia do Skatteetaten, czyli norweskiego urzędu skarbowego. Brak złożenia årsregnskap w terminie może skutkować wysokimi karami finansowymi, a w skrajnych przypadkach nawet przymusowym rozwiązaniem spółki. Czym jest årsregnskap? Årsregnskap to roczne sprawozdanie finansowe przedstawiające sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa za zakończony rok obrotowy. Dokument podsumowuje działalność firmy, przedstawiając jej przychody, koszty, aktywa, zobowiązania oraz wynik finansowy. Celem publikacji sprawozdań finansowych jest zapewnienie przejrzystości prowadzenia działalności gospodarczej w Norwegii. Dzięki temu potencjalni kontrahenci, klienci, banki, inwestorzy czy dostawcy mogą sprawdzić podstawowe informacje dotyczące kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Po zatwierdzeniu przez Regnskapsregisteret informacje zawarte w årsregnskap stają się publicznie dostępne. Kto ma obowiązek złożenia årsregnskap? Obowiązek sporządzenia i złożenia rocznego sprawozdania finansowego dotyczy przede wszystkim: spółek AS, spółek ASA, spółek NUF, fundacji oraz innych podmiotów objętych obowiązkiem prowadzenia pełnej rachunkowości, niektórych jednoosobowych działalności gospodarczych (ENK), jeżeli spełniają ustawowe kryteria objęcia obowiązkiem prowadzenia pełnej księgowości (regnskapsplikt). Warto pamiętać, że obowiązek złożenia årsregnskap dotyczy również spółek, które w danym roku nie prowadziły działalności operacyjnej. Brak obrotów nie zwalnia z obowiązku sprawozdawczego. Co powinno zawierać roczne sprawozdanie finansowe? Zakres dokumentacji zależy od rodzaju i wielkości przedsiębiorstwa, jednak kompletne årsregnskap obejmuje zazwyczaj: – rachunek zysków i strat, – bilans, – informacje dodatkowe (noty do sprawozdania), – rachunek przepływów pieniężnych – jeżeli przepisy wymagają jego sporządzenia, – w określonych przypadkach również sprawozdanie z działalności (årsberetning). Dokumenty muszą zostać przygotowane zgodnie z przepisami norweskiej ustawy o rachunkowości (regnskapsloven). Najważniejsze terminy Dla większości spółek, których rok obrotowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, obowiązują następujące terminy: – do 30 czerwca roczne sprawozdanie powinno zostać zatwierdzone przez walne zgromadzenie wspólników (generalforsamling), – kompletne årsregnskap należy przesłać do Regnskapsregisteret w ciągu miesiąca od jego zatwierdzenia, – aby uniknąć opłaty za zwłokę, dokumenty muszą zostać skutecznie złożone najpóźniej do 31 lipca. Termin ten jest ustawowy i nie podlega przedłużeniu. Jak złożyć årsregnskap? Sprawozdanie finansowe składa się elektronicznie za pośrednictwem formularza Regnskapsregisteret w systemie Altinn. Warto pamiętać, że odpowiedzialność za terminowe złożenie dokumentów ponosi zarząd spółki (styret), nawet jeżeli przygotowaniem dokumentacji zajmuje się biuro rachunkowe lub rewident. Po rozpatrzeniu dokumentów przedsiębiorstwo otrzymuje decyzję do skrzynki odbiorczej w Altinn, a o jej pojawieniu się informowane jest wiadomością e-mail lub SMS. Czy można poprawić błędy? Tak. Jeżeli kompletne sprawozdanie zostanie wysłane przed upływem terminu, Regnskapsregisteret daje przedsiębiorcy 2 tygodnie na poprawienie ewentualnych braków lub błędów bez naliczania opłaty za zwłokę. Zasada ta nie obowiązuje w przypadku dokumentów złożonych po terminie. Jakie są konsekwencje spóźnienia? Niezłożenie kompletnego årsregnskap w terminie powoduje automatyczne naliczanie opłaty za zwłokę (forsinkelsesgebyr). W 2026 roku maksymalna wysokość tej opłaty wynosi 69 940 NOK. Co istotne, opłata naliczana jest automatycznie i nie można się od niej odwołać. Można jedynie złożyć wniosek o jej umorzenie, jednak Brønnøysundregistrene stosuje bardzo rygorystyczne kryteria przy rozpatrywaniu takich wniosków. Jeżeli przedsiębiorstwo nadal nie wywiąże się z obowiązku sprawozdawczego, konsekwencje mogą być znacznie poważniejsze. W przypadku wielu spółek sprawa może zakończyć się wszczęciem postępowania prowadzącego do przymusowego rozwiązania spółki (tvangsoppløsning). Årsregnskap a skattemelding – najczęściej popełniany błąd Wielu przedsiębiorców uważa, że po wysłaniu skattemelding wszystkie obowiązki wobec urzędów zostały wykonane. To nieprawda. Skattemelding służy rozliczeniu podatkowemu i trafia do Skatteetaten. Årsregnskap jest natomiast odrębnym obowiązkiem sprawozdawczym i przekazywane jest do Regnskapsregisteret, gdzie po zatwierdzeniu staje się dokumentem publicznym. Złożenie jednego z tych dokumentów nie zwalnia z obowiązku złożenia drugiego. Przygotowanie rocznego sprawozdania finansowego wymaga nie tylko poprawnego prowadzenia księgowości, ale również znajomości norweskich przepisów i obowiązujących terminów. TOPNOR REGNSKAP AS – polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii +47 939 82 173 post@topnor.no www.topnor.no
Pracownicy sezonowi w Norwegii – o czym musi pamiętać pracodawca?
Okres wakacyjny to czas, w którym wiele firm zatrudnia pracowników sezonowych, często są to osoby młode, podejmujące swoją pierwszą pracę. Dla pracodawcy oznacza to nie tylko możliwość uzupełnienia braków kadrowych, ale również szczególną odpowiedzialność za prawidłowe wdrożenie nowych pracowników oraz przestrzeganie przepisów norweskiego prawa pracy. Norweski Państwowy Inspektorat Pracy przypomina, że warto zadbać o to, aby zatrudnienie odbywało się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednym z najważniejszych obowiązków pracodawcy jest przygotowanie pisemnej umowy o pracę. Każdy pracownik – również zatrudniony na okres wakacyjny lub na krótki czas – ma prawo do otrzymania umowy. Dokument powinien jasno określać warunki zatrudnienia, w tym wymiar i organizację czasu pracy, wysokość wynagrodzenia, ewentualne dodatki za nadgodziny, okres próbny, okres wypowiedzenia, zasady dotyczące przerw oraz sposób planowania grafików. Warto pamiętać, że niekompletna lub nieprecyzyjna umowa może prowadzić do nieporozumień i sporów dotyczących wynagrodzenia, czasu pracy czy obowiązków pracownika. Równie istotne jest właściwe planowanie czasu pracy. Pracownicy zatrudnieni w systemie zmianowym powinni otrzymać harmonogram pracy z odpowiednim wyprzedzeniem – co do zasady co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy grafik. Pozwala to pracownikowi odpowiednio zaplanować swój czas oraz zwiększa przewidywalność organizacji pracy. Szczególną uwagę należy zwrócić na zatrudnianie osób poniżej 18. roku życia. W Norwegii obowiązują wobec nich dodatkowe przepisy ochronne. Młodociani pracownicy nie mogą wykonywać pracy w godzinach nadliczbowych, co do zasady nie mogą pracować w porze nocnej (z nielicznymi wyjątkami), a jeśli ich dzień pracy trwa dłużej niż 4,5 godziny, przysługuje im minimum 30 minut przerwy. Czas pracy nie może negatywnie wpływać na ich zdrowie, bezpieczeństwo ani rozwój. Pracownicy pełnoletni podlegają ogólnym przepisom dotyczącym czasu pracy. Jeżeli wykonują pracę w godzinach nadliczbowych, pracodawca ma obowiązek wypłacić należny dodatek za nadgodziny zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Nie można również zapominać o odpowiednim przeszkoleniu nowego pracownika. Osoba rozpoczynająca pracę powinna otrzymać instruktaż dotyczący wykonywania obowiązków, korzystania z narzędzi i systemów wykorzystywanych w firmie oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Dobrze przeprowadzone wdrożenie zmniejsza ryzyko błędów, wypadków oraz niepotrzebnych problemów organizacyjnych. Pracodawca powinien także sprawdzić, czy dana branża objęta jest przepisami o płacy minimalnej. W Norwegii minimalne stawki obowiązują między innymi w branży budowlanej, elektrycznej, transportowej, sprzątającej, hotelarskiej i gastronomicznej. Niedostosowanie wynagrodzenia do obowiązujących stawek może skutkować konsekwencjami podczas kontroli. Kolejnym elementem jest zapewnienie bezpiecznego środowiska pracy. Każdy pracownik powinien wiedzieć, kto pełni funkcję przedstawiciela ds. BHP (verneombud) oraz do kogo może zwrócić się w przypadku zagrożeń lub problemów związanych z bezpieczeństwem pracy. Dla przedsiębiorców zatrudniających pracowników sezonowych najlepszą praktyką jest odpowiednie przygotowanie dokumentacji jeszcze przed rozpoczęciem sezonu. Weryfikacja umów, prawidłowe planowanie grafików, zapewnienie wymaganych szkoleń oraz przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy i wynagrodzeń pozwalają uniknąć problemów podczas ewentualnej kontroli oraz budują wizerunek odpowiedzialnego pracodawcy. Jeżeli mają Państwo wątpliwości dotyczące przygotowania umów o pracę, zasad zatrudniania pracowników sezonowych lub obowiązków pracodawcy wynikających z norweskiego prawa pracy, warto skonsultować je z biurem księgowym lub doradcą, aby mieć pewność, że wszystkie formalności zostały dopełnione prawidłowo. TOPNOR REGNSKAP AS to autoryzowane polskie biuro rachunkowe w Norwegii, specjalizujące się w kompleksowej obsłudze księgowej jednoosobowych działalności (ENK) oraz spółek AS. Nasz doświadczony zespół doskonale zna norweskie przepisy podatkowe i wspiera przedsiębiorców na każdym etapie prowadzenia działalności. Aktywnie poszukujemy korzystnych rozwiązań podatkowych, priorytetowo podchodzimy do pilnych spraw i stawiamy na indywidualne podejście do każdego klienta. www.topnor.no post@topnor.no +47 939 82 173
Równowaga płci w zarządzie w Norwegii – od 30 czerwca 2026 nowe obowiązki dla kolejnych firm
Od 30 czerwca 2026 roku część przedsiębiorstw działających w Norwegii będzie musiała spełnić nowe wymagania dotyczące składu zarządu. Od tego dnia przepisy o równowadze płci obejmą również spółki zatrudniające więcej niż 30 pracowników. Jeżeli Twoja firma przekracza ten próg, warto już teraz sprawdzić, czy obecny skład zarządu jest zgodny z obowiązującymi regulacjami. Celem nowych przepisów jest zapewnienie bardziej zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn w organach zarządzających spółkami. Zasada zakłada, że każda z płci powinna stanowić co najmniej 40% składu zarządu. Wymóg ten dotyczy jednak wyłącznie zarządów liczących co najmniej trzy osoby. Oznacza to między innymi, że w trzy- i czteroosobowym zarządzie nie mogą zasiadać więcej niż dwie osoby tej samej płci. W przypadku pięciu lub sześciu członków zarządu maksymalnie trzy osoby mogą reprezentować jedną płeć, natomiast przy większych zarządach obowiązuje zasada, że żadna z płci nie może stanowić więcej niż 60% całego składu. Warto podkreślić, że przepisy obowiązują w jednakowym stopniu kobiety i mężczyzn. Nie chodzi więc o zwiększenie udziału jednej konkretnej płci, lecz o zachowanie odpowiednich proporcji niezależnie od obecnego składu zarządu. Zarówno zarząd złożony wyłącznie z mężczyzn, jak i wyłącznie z kobiet będzie wymagał dostosowania do nowych zasad. Przy ocenie, czy firma została objęta obowiązkiem, znaczenie ma liczba zatrudnionych osób. Liczy się rzeczywista liczba pracowników, a nie liczba etatów przeliczeniowych. Przedsiębiorcy, których zatrudnienie oscyluje wokół trzydziestu osób, powinni regularnie monitorować stan zatrudnienia, ponieważ nawet niewielkie zwiększenie zespołu może oznaczać konieczność spełnienia nowych wymagań. Obowiązek zachowania równowagi płci nie został wprowadzony jednorazowo. Norweski ustawodawca zdecydował się na stopniowe obejmowanie przepisami kolejnych grup przedsiębiorstw. Najpierw nowe regulacje zaczęły obowiązywać największe spółki osiągające wysokie przychody i posiadające znaczną sumę bilansową. Następnie obowiązek rozszerzono na firmy zatrudniające ponad 50 pracowników. Kolejnym etapem jest właśnie termin przypadający na 30 czerwca 2026 roku, obejmujący przedsiębiorstwa z ponad 30 pracownikami. W następnych latach przepisy obejmą również kolejne spółki, których przychody przekraczają określone w ustawie progi. Jeżeli po przeanalizowaniu sytuacji okaże się, że skład zarządu nie spełnia nowych wymagań, nie warto odkładać zmian do ostatniej chwili. Powołanie nowych członków zarządu wymaga przeprowadzenia odpowiednich formalności, w tym podjęcia uchwały przez właściwy organ spółki oraz zgłoszenia zmian do rejestru. Cała procedura może zająć trochę czasu, dlatego odpowiednio wczesne przygotowanie pozwoli uniknąć niepotrzebnego pośpiechu. Warto potraktować dostosowanie zarządu jako okazję do uporządkowania również innych spraw korporacyjnych. Aktualizacja dokumentów spółki, weryfikacja danych wpisanych do rejestru oraz sprawdzenie zgodności z obowiązującymi przepisami mogą ułatwić dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa i ograniczyć ryzyko problemów formalnych w przyszłości. Jeżeli nie masz pewności, czy nowe przepisy dotyczą Twojej firmy lub czy obecny skład zarządu spełnia wymagania, warto skonsultować swoją sytuację. TOPNOR REGNSKAP AS – księgowość i wsparcie dla firm w Norwegii. Skontaktuj się z nami i działaj bezpiecznie na norweskim rynku. +47 939 82 173 post@topnor.no
Urlop w Norwegii. FERIELOVEN – kto decyduje o terminie urlopu?
Kto decyduje o terminie urlopu? Ostateczną decyzję podejmuje pracodawca, jeśli nie da się pogodzić wszystkich wniosków urlopowych pracowników. Prawo do urlopu latem Pracownik może żądać wykorzystania co najmniej trzech tygodni urlopu między 1 czerwca a 30 września. Informacja o terminie urlopu Termin urlopu powinien zostać przekazany pracownikowi najpóźniej dwa miesiące przed rozpoczęciem wolnego. Obowiązek wykorzystania urlopu Pracodawca ma obowiązek dopilnować, aby pracownik wykorzystał przysługujący mu urlop. Przeniesienie urlopu Na podstawie pisemnego porozumienia można przenieść maksymalnie dwa tygodnie urlopu na kolejny rok. Urlop zaliczkowy Dopuszczalne jest wykorzystanie do dwóch tygodni urlopu z przyszłorocznego wymiaru. Ekwiwalent za urlop Co do zasady nie można wypłacać pieniędzy zamiast urlopu. Wyjątek stanowi zakończenie zatrudnienia. Urlop przy niepełnym etacie Każdemu pracownikowi przysługuje 25 dni roboczych urlopu rocznie, niezależnie od wymiaru etatu. Liczenie dni urlopowych Urlop rozliczany jest według virkedager, czyli dni od poniedziałku do soboty, a nie wyłącznie dni pracy. W norweskim prawie urlopowym (ferieloven) odpowiedzialność za prawidłowe planowanie urlopów spoczywa nie tylko na pracowniku, ale również na pracodawcy. Oznacza to, że firma musi zadbać o to, aby zatrudnione osoby faktycznie wykorzystały przysługujące im dni wolne. Nie jest to jedynie przywilej pracownika, lecz ustawowy obowiązek wynikający z przepisów. Takie rozwiązanie ma ścisły związek z zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy (HMS). Regularny wypoczynek pomaga ograniczać ryzyko wypadków, wpływa na zmniejszenie liczby zwolnień lekarskich, poprawia atmosferę w miejscu pracy oraz sprzyja dłuższej aktywności zawodowej pracowników. Kto ustala termin urlopu? W większości firm harmonogram urlopów tworzony jest na podstawie preferencji zgłaszanych przez pracowników. Pracodawca powinien w pierwszej kolejności uwzględnić ich oczekiwania, jednocześnie dbając o zachowanie ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa. Nie zawsze jednak możliwe jest pogodzenie wszystkich wniosków urlopowych. W sytuacji, gdy kilka osób chce skorzystać z wolnego w tym samym czasie lub potrzeby firmy nie pozwalają na zaakceptowanie wszystkich zgłoszeń, ostateczna decyzja należy do pracodawcy. Warto jednak pamiętać, że przed ustaleniem terminu urlopu powinien on omówić tę kwestię z pracownikiem lub jego przedstawicielem (tillitsvalgt). Jakie ograniczenia obowiązują pracodawcę? Choć firma ma prawo wskazać termin wykorzystania urlopu, nie może robić tego całkowicie dowolnie. Przepisy gwarantują pracownikowi możliwość wykorzystania minimum trzech tygodni nieprzerwanego urlopu pomiędzy 1 czerwca a 30 września, czyli w głównym sezonie urlopowym. Dodatkowo pracownik może oczekiwać, że pozostała część urlopu zostanie udzielona w sposób ciągły. Istotne znaczenie ma również termin przekazania informacji o urlopie. Jeżeli nie występują szczególne przeszkody, pracownik może żądać, aby termin jego wolnego został ustalony i przekazany najpóźniej dwa miesiące przed rozpoczęciem urlopu. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do sporów, a w razie problemów pracownik ma możliwość skorzystania ze wsparcia związku zawodowego, który często oferuje pomoc prawną swoim członkom. Czy niewykorzystany urlop można zamienić na pieniądze? Norweskie przepisy wychodzą z założenia, że urlop służy odpoczynkowi, dlatego zasadniczo nie można zastąpić go wypłatą ekwiwalentu pieniężnego. Feriepenger mają być wykorzystane w związku z faktycznym korzystaniem z wolnego. Zakaz ten obowiązuje również wtedy, gdy urlop został przeniesiony na kolejny rok z powodu choroby lub urlopu rodzicielskiego. Jedyną sytuacją, w której możliwe jest wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystane dni urlopowe, jest zakończenie stosunku pracy. Przeniesienie urlopu na kolejny rok Ferieloven przewiduje możliwość elastycznego zarządzania częścią urlopu. Pracownik i pracodawca mogą zawrzeć pisemne porozumienie umożliwiające przeniesienie maksymalnie dwóch tygodni niewykorzystanego urlopu na kolejny rok. Podobnie można uzgodnić wykorzystanie do dwóch tygodni urlopu zaliczkowego (forskuddsferie), czyli dni wolnych pobranych z przyszłorocznego wymiaru. Inaczej wygląda sytuacja, gdy przyczyną niewykorzystania urlopu jest zaniedbanie ze strony pracodawcy. W takim przypadku cały niewykorzystany ustawowy urlop musi zostać automatycznie przeniesiony na następny rok. Ta sama zasada dotyczy m.in. pracowników, którzy przez dłuższy czas przebywali na zwolnieniu lekarskim i zgromadzili znaczną liczbę zaległych dni wolnych. Urlop podczas choroby Przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie zawsze oznacza utratę możliwości korzystania z urlopu. Pracownik może sam zdecydować, że chce wykorzystać wolne w trakcie choroby. W takim przypadku wypłata sykepenger zostaje wstrzymana, a pracownik otrzymuje feriepenger wypracowane wcześniej. Osoba całkowicie niezdolna do pracy ma jednak prawo przesunąć urlop na późniejszy termin. Jeśli wykorzystanie wolnego w danym roku nie będzie możliwe, wszystkie niewykorzystane dni przechodzą na kolejny rok. Aby skorzystać z tego uprawnienia, pracownik musi najpóźniej w ostatnim dniu roboczym przed rozpoczęciem urlopu poinformować pracodawcę o zmianie terminu oraz przedstawić zaświadczenie lekarskie (legeerklæring). Urlop a permittering W przypadku permittering obowiązują zasadniczo te same reguły dotyczące planowania urlopu, które stosuje się wobec pozostałych pracowników. Pracodawca może zarówno uzgodnić termin wolnego z pracownikiem, jak i zobowiązać go do wykorzystania urlopu, o ile zachowany zostanie wymagany dwumiesięczny okres uprzedzenia. Podczas korzystania z urlopu NAV wstrzymuje wypłatę świadczenia postojowego, natomiast pracownik otrzymuje należne mu feriepenger naliczone za poprzedni rok. Nowy pracownik a prawo do urlopu Rozpoczęcie pracy w nowej firmie w trakcie roku nie oznacza utraty prawa do wypoczynku. Jeżeli pracownik nie wykorzystał wcześniej całego przysługującego mu urlopu, może zrobić to u nowego pracodawcy. Osoba rozpoczynająca zatrudnienie najpóźniej 30 września zachowuje prawo do pełnego ustawowego urlopu wynoszącego 25 dni roboczych w tym samym roku urlopowym. Pracownik, który podejmie pracę do 15 sierpnia, może również skorzystać z trzech tygodni urlopu w głównym sezonie urlopowym. Z kolei osoba zatrudniona po 30 września ma zagwarantowane co najmniej siedem dni roboczych urlopu jeszcze przed końcem roku. Co do zasady pracodawca może wymagać wykorzystania urlopu tylko wtedy, gdy pracownik posiada wypracowane feriepenger z poprzedniego roku. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy przedsiębiorstwo całkowicie wstrzymuje działalność, na przykład podczas wspólnego urlopu letniego (fellesferie). Wówczas pracownik jest zobowiązany do wykorzystania wolnego nawet wtedy, gdy nie zgromadził jeszcze wystarczających środków z feriepenger. Jak liczyć urlop przy niepełnym etacie i pracy zmianowej? Jednym z najczęstszych źródeł nieporozumień są zasady naliczania urlopu dla osób zatrudnionych na część etatu lub pracujących w systemie zmianowym i turnusowym. Norweskie przepisy przyznają wszystkim pracownikom taki sam ustawowy wymiar urlopu – 25 dni roboczych rocznie, czyli cztery tygodnie i jeden dzień, niezależnie od liczby przepracowanych godzin. Dodatkowe dni wolne mogą wynikać z umowy o pracę lub układu zbiorowego, gdzie często pojawia się tzw. piąty tydzień urlopu. Kluczowym pojęciem jest tutaj virkedag, czyli dzień roboczy w rozumieniu ustawy. Obejmuje on wszystkie dni od poniedziałku do soboty, niezależnie od tego, czy zgodnie z grafikiem pracownik miał wykonywać pracę. W praktyce oznacza to, że osoba zatrudniona na