sjåførkort

Od 1 lipca 2026 roku w Norwegii obowiązują nowe zasady dotyczące samochodów dostawczych, czyli varebil, wykorzystywanych w międzynarodowym transporcie towarów. Zmiana dotyczy pojazdów, których maksymalna dopuszczalna masa całkowita, wraz z przyczepą lub naczepą, przekracza 2,5 tony. W przypadku takich pojazdów, wykonujących międzynarodowy transport towarów lub kabotaż, zaczynają obowiązywać przepisy dotyczące czasu jazdy i odpoczynku, a pojazd musi być wyposażony w tachograf, po norwesku fartsskriver. Oznacza to, że firmy wykorzystujące varebile w transporcie międzynarodowym powinny dokładnie sprawdzić, czy ich działalność podlega nowym regulacjom. Przykładowo, jeżeli firma wykonuje komercyjny transport towarów z Norwegii do Polski, Szwecji, Danii lub innego kraju i korzysta z samochodu dostawczego o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony, może zostać objęta obowiązkiem stosowania tachografu oraz przepisami dotyczącymi czasu jazdy i odpoczynku. Pod uwagę należy brać również masę przyczepy lub naczepy. Tachograf, czyli fartsskriver, jest urządzeniem, które rejestruje informacje związane z jazdą i odpoczynkiem kierowcy. Dane dotyczące czasu jazdy i odpoczynku są zapisywane w tachografie oraz na karcie kierowcy. Jeżeli pojazd podlega przepisom dotyczącym czasu jazdy i odpoczynku, kierowca musi posiadać odpowiednią kartę kierowcy, czyli sjåførkort, i przestrzegać obowiązujących limitów czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i okresów odpoczynku. Nie oznacza to jednak, że każdy varebil powyżej 2,5 tony musi mieć tachograf. Sam fakt posiadania samochodu dostawczego o określonej masie nie wystarcza do powstania tego obowiązku. Od 1 lipca 2026 roku nowe zasady dotyczą przede wszystkim pojazdów przekraczających 2,5 tony, które są wykorzystywane do komercyjnego międzynarodowego transportu towarów lub kabotażu. Istotne jest również rozróżnienie pomiędzy transportem cudzych towarów za wynagrodzeniem a przewożeniem własnych materiałów, narzędzi lub towarów związanych z działalnością firmy. Statens vegvesen wskazuje, że tachograf nie jest wymagany w przypadku pojazdów wykorzystywanych do przewożenia towarów należących do przedsiębiorstwa. Przykładem może być firma budowlana lub rzemieślnik, który korzysta z varebila, aby przewieźć własne narzędzia i materiały na miejsce wykonywania pracy. W takich przypadkach obowiązek tachografu nie powstaje wyłącznie z powodu tego, że pojazd przekracza 2,5 tony. Warto pamiętać, że obowiązek tachografu i obowiązek posiadania løyve to dwie różne kwestie. Løyve jest zezwoleniem związanym z wykonywaniem określonego rodzaju transportu zarobkowego, natomiast tachograf służy do rejestrowania czasu jazdy i odpoczynku oraz kontroli przestrzegania odpowiednich przepisów. Oba obowiązki mogą występować jednocześnie, ale nie są tym samym. W przypadku międzynarodowego transportu towarów pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony obowiązek løyve może dotyczyć przedsiębiorstwa już niezależnie od nowych zasad dotyczących tachografu. Statens vegvesen wskazuje, że dla transportu towarów pojazdami o masie od 2,5 do 3,5 tony obowiązek løyve występuje przy transporcie międzynarodowym. Oznacza to, że firma wykonująca zarobkowy transport międzynarodowy varebilem powinna sprawdzić zarówno wymagania dotyczące odpowiedniego løyve, jak i nowe obowiązki związane z tachografem. Zmiany dotyczące tachografów nie kończą się jednak na transporcie międzynarodowym. W przypadku transportu krajowego w Norwegii analogiczny wymóg dotyczący czasu jazdy, odpoczynku i tachografu ma zostać wprowadzony od 1 kwietnia 2027 roku. Oznacza to, że data 1 lipca 2026 roku nie powinna być przedstawiana jako moment objęcia wszystkich varebili powyżej 2,5 tony obowiązkiem tachografu. Na tym etapie kluczowe znaczenie ma rodzaj wykonywanego transportu, czyli przede wszystkim transport międzynarodowy lub kabotaż. Osobną zmianą jest obowiązek posiadania nasjonalt varebilløyve, który od 1 stycznia 2026 roku dotyczy przedsiębiorstw wykonujących zarobkowy transport towarów na terenie Norwegii pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej od 2,5 do 3,5 tony. Wymóg ten nie obejmuje jednak wszystkich przedsiębiorstw korzystających z varebili. Przykładowo, rzemieślnicy nadal mogą używać samochodów dostawczych do dojazdu na miejsce wykonywania usług bez konieczności posiadania takiego løyve. W praktyce nowe przepisy oznaczają więc, że przedsiębiorcy korzystający z varebili powinni dokładnie przeanalizować sposób wykorzystywania swoich pojazdów. Znaczenie ma nie tylko masa samochodu, ale również to, czy firma przewozi własne towary, czy wykonuje transport na rzecz innych podmiotów, czy transport odbywa się na terenie Norwegii, czy ma charakter międzynarodowy oraz czy działalność podlega obowiązkowi løyve. Jeżeli Twoja firma wykorzystuje varebil o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony do komercyjnego transportu międzynarodowego, warto sprawdzić, czy od 1 lipca 2026 roku pojazd powinien być wyposażony w fartsskriver oraz czy kierowca i przedsiębiorstwo muszą spełnić dodatkowe wymagania. W przypadku transportu krajowego należy natomiast pamiętać o obowiązującym od 1 stycznia 2026 roku wymogu nasjonalt varebilløyve dla określonych rodzajów zarobkowego transportu pojazdami od 2,5 do 3,5 tony oraz o planowanym od 1 kwietnia 2027 roku rozszerzeniu zasad dotyczących czasu jazdy, odpoczynku i tachografu. TOPNOR REGNSKAP AS – księgowość i wsparcie dla firm w Norwegii. Skontaktuj się z nami i działaj bezpiecznie na norweskim rynku. +47 939 82 173 post@topnor.no