skatter norge

Wiele zagranicznych firm rozpoczynających działalność w Norwegii zakłada, że posiadanie ubezpieczenia pracowników w kraju zatrudnienia automatycznie rozwiązuje kwestie odpowiedzialności za wypadki przy pracy. W praktyce sytuacja jest jednak znacznie bardziej złożona. Norweskie przepisy dotyczące ochrony pracowników należą do najbardziej restrykcyjnych w Europie, a obowiązki pracodawców często wykraczają poza standardy obowiązujące w innych państwach. W praktyce właśnie przy delegowaniu pracowników do Norwegii najczęściej dochodzi do błędnych interpretacji przepisów dotyczących ubezpieczeń. Sytuację komplikuje fakt, że zastosowanie mogą mieć jednocześnie regulacje kilku państw, przepisy EOG, umowy o zabezpieczeniu społecznym oraz indywidualne okoliczności związane z zatrudnieniem danego pracownika. Dotyczy to szczególnie przedsiębiorstw delegujących pracowników za granicę, firm świadczących usługi personalne oraz podmiotów działających w branżach objętych zwiększonym nadzorem norweskich instytucji. Yrkesskadeforsikring – obowiązkowa ochrona pracowników w Norwegii Podstawą norweskiego systemu ochrony pracowników jest ustawa o ubezpieczeniu od wypadków przy pracy – Lov om yrkesskadeforsikring, czyli Yrkesskadeforsikringsloven. Zgodnie z jej założeniami każdy pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom odpowiednią ochronę finansową na wypadek zdarzeń związanych z wykonywaniem pracy oraz chorób zawodowych. Obowiązkowe ubezpieczenie określane jako yrkesskadeforsikring ma za zadanie zabezpieczyć interesy pracownika w sytuacjach, gdy dozna on szkody w związku z wykonywaną pracą. Ochrona może obejmować między innymi trwały uszczerbek na zdrowiu, częściową lub całkowitą utratę zdolności do pracy, koszty leczenia i rehabilitacji, utracone dochody, a także świadczenia wypłacane rodzinie w przypadku śmierci pracownika będącej następstwem wypadku przy pracy. Dla norweskich pracodawców wykupienie takiego ubezpieczenia jest obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. Choroby zawodowe również podlegają ochronie Norweskie regulacje nie ograniczają się wyłącznie do nagłych wypadków przy pracy. System ochrony obejmuje również szeroki katalog chorób zawodowych, określanych jako yrkessykdom. Zasady uznawania poszczególnych schorzeń za choroby zawodowe regulują między innymi przepisy Forskrift om yrkessykdommer. Ochroną mogą zostać objęte schorzenia powstałe wskutek kontaktu z substancjami chemicznymi, pylice, uszkodzenia słuchu wywołane długotrwałą ekspozycją na hałas, wybrane choroby układu oddechowego oraz inne problemy zdrowotne związane z oddziaływaniem czynników przemysłowych. Dzięki temu pracownik może dochodzić świadczeń nie tylko po jednorazowym zdarzeniu, ale również wtedy, gdy problemy zdrowotne rozwijały się stopniowo przez wiele miesięcy lub lat wykonywania pracy. Delegowanie pracowników z krajów UE i EOG W przypadku pracowników czasowo kierowanych do pracy w Norwegii kluczowe znaczenie ma formularz A1. Dokument ten potwierdza, że pracownik nadal podlega systemowi zabezpieczenia społecznego państwa, w którym jest zatrudniony, mimo wykonywania pracy na terenie innego kraju. Oznacza to, że podczas czasowego oddelegowania do Norwegii pracownik pozostaje objęty systemem ubezpieczeń społecznych państwa delegującego. W polskim systemie składka na ubezpieczenie wypadkowe jest częścią obowiązkowych składek opłacanych przez pracodawcę. Z tego względu formularz A1 stanowi jednocześnie potwierdzenie, że pracownik korzysta z ochrony wynikającej z krajowego systemu zabezpieczenia społecznego. Czy zagraniczne ubezpieczenie jest uznawane przez Norwegię? Norwegia uczestniczy w europejskim systemie koordynacji zabezpieczenia społecznego państw UE i EOG. W praktyce oznacza to wzajemne uznawanie systemów ubezpieczeń społecznych podczas legalnego delegowania pracowników pomiędzy państwami członkowskimi. Mechanizm ten obejmuje między innymi osoby zatrudnione w Polsce, Niemczech, Litwie, Łotwie, Estonii, Czechach, Słowacji, Rumunii oraz państwach nordyckich. Dzięki temu pracownik spełniający warunki delegowania może nadal podlegać systemowi ubezpieczeń społecznych swojego kraju, zamiast zostać automatycznie objęty norweskim systemem. Norwegia posiada również szereg umów o zabezpieczeniu społecznym zawartych z wybranymi państwami spoza Unii Europejskiej. W zależności od zakresu konkretnej umowy mogą one obejmować między innymi Wielką Brytanię, Stany Zjednoczone, Kanadę, Australię czy Indie. Zakres obowiązywania takich porozumień bywa jednak różny, dlatego każda sytuacja wymaga indywidualnej oceny. Szczególny przypadek, o którym wielu pracodawców nie wie Jednym z najczęściej pomijanych zagadnień są pracownicy będący obywatelami państw, które nie podpisały z Norwegią umowy o zabezpieczeniu społecznym. Jest to istotny wyjątek, który może mieć bezpośredni wpływ na obowiązki pracodawcy. Jak wynika również z informacji przedstawionych na grafice, sam fakt zatrudnienia pracownika w państwie członkowskim UE nie zawsze oznacza, że jego ubezpieczenie społeczne zostanie uznane przez Norwegię. Przykładowo obywatel Chile zatrudniony na Litwie nie może legitymować się formularzem A1 wydanym przez litewskie instytucje jako podstawą do uznania zabezpieczenia społecznego w Norwegii. Podobnie obywatel Ukrainy zatrudniony we Francji i oddelegowany do pracy w Norwegii nie może automatycznie korzystać z potwierdzenia ubezpieczenia wydanego przez francuskie instytucje. W takich sytuacjach pracodawca może zostać zobowiązany do zgłoszenia pracownika do norweskiego systemu zabezpieczenia społecznego oraz opłacania składek w Norwegii. To właśnie ten wyjątek bardzo często prowadzi do błędnych interpretacji przepisów i problemów podczas kontroli lub procesów rejestracyjnych. Ubezpieczenie jako warunek działalności W ostatnich latach norweskie instytucje znacząco zaostrzyły wymagania wobec zagranicznych przedsiębiorstw. Szczególną uwagę poświęca się firmom zajmującym się wynajmem pracowników oraz świadczeniem usług personalnych. Dokumentacja potwierdzająca posiadanie odpowiedniego ubezpieczenia pracowników jest jednym z kluczowych elementów podczas rejestracji przedsiębiorstwa lub oddziału w Bemanningsforetaksregisteret, czyli rejestrze firm wynajmujących personel prowadzonym przez Norweską Inspekcję Pracy – Arbeidstilsynet. Po dokonaniu rejestracji urząd może szczegółowo analizować zakres ochrony ubezpieczeniowej oraz oceniać, czy spełnia ona wymogi wynikające z norweskich przepisów. Każdy przypadek rozpatrywany jest indywidualnie. Formularz A1 nie zawsze jest wystarczający Choć formularz A1 jest niezwykle ważnym dokumentem, nie należy traktować go jako uniwersalnego rozwiązania wszystkich kwestii związanych z ubezpieczeniem pracowników w Norwegii. Dokument ten potwierdza wyłącznie przynależność pracownika do określonego systemu zabezpieczenia społecznego. Nie oznacza natomiast automatycznie, że zakres ochrony odpowiada norweskim standardom, że klient zaakceptuje przedstawioną polisę lub że dokumentacja zostanie uznana za wystarczającą przez Arbeidstilsynet. Nie daje również gwarancji, że przedsiębiorstwo spełnia wszystkie wymogi związane z konkretną branżą czy rodzajem działalności. W praktyce przedsiębiorcy często muszą przedstawić dodatkowe dokumenty potwierdzające zakres ochrony ubezpieczeniowej. Mogą to być rozszerzone polisy, potwierdzenia odpowiedzialności ubezpieczyciela, tłumaczenia warunków ubezpieczenia, opinie brokerów lub szczegółowe analizy zgodności z norweskimi regulacjami. Kluczowe informacje dla pracodawców Pracownicy delegowani do Norwegii mogą pozostać objęci systemem zabezpieczenia społecznego kraju zatrudnienia, pod warunkiem spełnienia zasad delegowania i posiadania ważnego formularza A1. Norweskie przepisy przewidują obowiązek zapewnienia ochrony pracownikom zarówno w przypadku wypadków przy pracy, jak i wielu chorób zawodowych związanych z wykonywanym zawodem. Posiadanie formularza A1 nie oznacza automatycznie spełnienia wszystkich wymogów stawianych przez norweskie instytucje, kontrahentów czy przepisy obowiązujące w określonych branżach. Szczególną uwagę należy zwrócić na sytuację obywateli państw trzecich, dla których mogą obowiązywać odmienne zasady dotyczące zabezpieczenia społecznego i ubezpieczenia pracowniczego. Coraz większe znaczenie mają również wymagania związane z compliance. W wielu przypadkach konieczne jest nie tylko